Florence + the Machine - How Big, How Blue, How Beautiful (2015)

Eindelijk weer een nieuw album van Florence, hier kijk ik naar uit!
De eerste single "What Kind of Man" is alvast veelbelovend

Op de hoes is 'The Machine' nergens te bekennen. Is het een soloplaat?

Volgens mij niet. Overal op het internet lees ik dat het gewoon een album van haar + the Machine is.

Heerlijke eerste single, op het moment dat gitaren begonnen kreeg ik kippenvel. Ik hoop dat de rest van het album net zo is

Mag ik alvast 5 sterren geven?

Ik verwacht veel van dit album. Na drie jaar te hebben moeten wachten ben ik weer erg blij om wat nieuws te horen van Florence + the Machine. De single What Kind Of Man was die drie jaar wachten sowieso waard! Ben heel benieuwd.

Ook de openingstrack is te beluisteren

Nieuwe single "Ship To Wreck" is ook te beluisteren! Valt zwaar tegen. Valse stem op het einde :/ St Jude was een betere single. What Kind Of Man is trouwens ook een goede track geworden.

st jude, zo hoor ik ons florence graag. met gevoel

Delilah is nu ook te beluisteren, kan me nog niet raken.

Boegbeeld Florence Welch van Florence + The Machine mocht voor de derde langspeler geen nummers meer over water schrijven. Producer Marcus Dravs deed dit in ieder geval niet om een zinkend schip van de ondergang te redden, want de bombastische nummers van Ceremonials werden door het publiek zeer goed ontvangen. Desondanks kreeg Welch het voor elkaar om ‘Ship To Wreck’, een nieuw nummer met een water gerelateerd onderwerp, op de nieuwe plaat te krijgen.

De blauwe lucht van Los Angeles gold als inspiratie voor de albumtitel How Big, How Blue, How Beautiful (HBHBHB), maar het album zelf staat niet in het teken van luchtige onderwerpen. In tegenstelling tot de vorige twee platen is HBHBHB een stuk persoonlijker dan Lungs en Ceremonials die overladen waren met symboliek. Op HBHBHB ervaren wij een chaotische Florence Welch die niet wegloopt voor de realiteit, maar een relatiebreuk verwerkt en het leven omarmt. Verder lijkt de afstand tussen de muziek van Florence + The Machine en Welchs’ eigen leven kleiner dan ooit. Zo werd de videoclip van ‘Ship To Wreck’ deels opgenomen in Welchs’ eigen huis.

Met de albumopener ‘Ship To Wreck’ wordt direct de persoonlijke toon van HBHBHB gezet en maken wij kennis met een Florence Welch die niet altijd alle zangregisters opentrekt. Welch worstelt in dit nummer met haar destructieve kant: ‘Did I drink too much? Am I losing touch? Did I build a ship to wreck?’. ‘Ship To Wreck’ is het eerste nummer van de plaat waarop geflirt wordt met de sound van Fleetwood Mac. Maar Florence + The Machine heeft ook nog een andere muzikale ontwikkeling doorgemaakt: HBHBHB is meer gitaar-georienteerd. De rockende debuutsingle ‘Kiss with a Fist’ van Lungs was eigenlijk totaal niet representatief voor het algehele sound van Lungs, maar op HBHBHB treedt de gitaar wel veel vaker op de voorgrond. ‘What Kind Of Man’ is een rocksong met een knallend refrein en hetzelfde kan gezegd worden over ‘Mother’, een Fleetwood Mac-achtig nummer dat eindigt met een distorted gitaar.

Het ingetogenere stemgeluid van Florence Welch komt het best uit de verf in de ballad ‘Various Storms & Saints’ die de nasleep van een stukgelopen relatie behandelt. De enige echte heilige die op HBHBHB aan bod komt, is St. Jude, de beschermheilige van verloren zaken. In ‘St. Jude’ wordt de beschermheilige erbij gehaald omdat Welch haar liefdesrelatie ook als een verloren zaak beschouwt:



‘St. Jude’ heeft net zoals ‘Ship To Wreck’ een uitgeklede instrumentatie die in groot contrast straat met de bombast van Ceremonials. Toch wordt er soms teruggrepen naar het vertrouwde pompeuzere geluid. ‘Third Eye’ heeft veel overeenkomsten met ‘Heartlines’ van Ceremonials. In beide nummers is een belangrijke rol weggelegd voor de percussie en fungeert een lijn als leidraad voor het leven. In ‘Third Eye’ gaat het echter om een ‘lifeline’, een levenslijn, terwijl je in ‘Heartlines’ de lijnen op je handpalmen moet volgen.

Het ligt in lijn der verwachting dat de luxueuze varianten van HBHBHB ook voorzien zijn van enkele bonustracks en demo’s. ‘Which Witch’ heeft een epische opbouw en zou niet hebben misstaan op de standaard tracklist van HBHBHB als het algehele geluid van de plaat net zo bombastisch was als Ceremonials.

Het gebrek aan bombastische nummers op How Big, How Blue, How Beautiful wordt ruimschoots goedgemaakt door de gevarieerde zang van Florence Welch, waarmee ze bewijst ook ‘groots’ te kunnen klinken in kleine, persoonlijke liedjes. Al hoop ik stiekem dat het volgende album toch meer in het verlengde zal liggen van Ceremonials. Waarom klein denken als je bewezen hebt om succesvol groots te kunnen uitpakken?

Mijn favorieten: What Kind of Man, Which Witch, Third Eye en Mother.

waarom? net omdat less more is (op emotioneel gebied toch vaak). en inderdaad, door haar gevarieerde zang zorgt ze er voor dat minimalisme niet saai wordt.

Dit had ik niet verwacht van haar! Een goed album uitbrengen over de gehele linie was blijkbaar niet zo simpel voor deze band. Dit begint er op te lijken.

Hoogtepunten:
Queen Of Peace
Caught
Third Eye
St Jude

Zo! Veel beter dan dat gedrocht van een vorige plaat. Fijn dat ze weer op niveau is

Net gekocht en '+ The Machine' staat in koeien van letters op de achterkant .

Prachtige plaat, voorlopig denk ik zelfs mijn favoriet van de drie ze uitbracht. Mooie details zitten soms in de nummers verweven. Het orkestrale einde van het titelnummer, het machtig mooie einde van Mother zijn enkele voorbeelden die m'n haren recht overeind doen staan. Mijn favorieten: Ship to Wreck, What Kind of Man, HBHBHB, Queen of Peace, Delilah, Third Eye en Mother. Ook de eerste drie bonusnummers zijn rake tracks!

Kun je op de hoezen van de eerste 2 albums de machine wel ontdekken??

Ja, daar staat het heel duidelijk op de voorkant. Daarom viel het me ook op.

Oeps, dacht dat je de foto bedoelde... maar inderdaad je hebt gelijk!

Alhoewel ik Ceremonials een heel goed album vond, ben ik blij dat Florence niet precies op dezelfde toer verder is gegaan. Nog een keer zo'n bombastisch album was wat te veel geweest. Op How Big, How Blue, How Beautiful vind ik de rustige nummers tot de hoogtepunten behoren, omdat daar haar prachtige stem het beste naar voren komt. Dit is vooral het geval bij het schitterende Various Storms & Saints, onbegrijpelijk dat ik de enige ben die dit nummer als favoriet heeft aangevinkt. Maar ook het orkestrale einde van het titelnummer, het gejaagde What Kind of Man en de climax in de afsluiter behoren tot de beste momenten van dit album. Al met al ben ik zeer tevreden met dit album. Alleen Caught en Third Eye vind ik enigszins ondermaats. Voor nu vier sterren, maar dat kan nog omhoog.

Dit zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot mijn favoriete Florence + The Machine album.
Dit album is in ieder geval een stuk beter dan zijn voorganger.

Aangezien muziek meestal wat tijd nodig heeft om tot mij door te dringen, is het nog vroeg om veel conclusies te trekken over dit album. Wel denk ik dat dit veruit het minste album van Florence + the Machine is. Dat zegt niet veel, want na het fantastische Lungs en Ceremonials lag de lat bijzonder hoog. Maar de op voorhand vrijgegeven nummers stelden me een beetje teleur. Na drie luisterbeurten van het volledige album springt Third Eye er in positieve zin uit. Ook de al langer gekende single What Kind of Man vind ik prima. Ik ben benieuwd wat verdere luisterbeurten zullen brengen.

Ship To Wreck, What Kind of Man en Delilah, heerlijk drietal op dit album. Moet de hele plaat nog een paar keer beluisteren om een gedegen oordeel te geve, maar mijn gevoel na de eerste paar luisterbeurten belooft veel goeds!

[edit]: Dit lijkt haast een vergeten album... Zo weinig stemmen na de eerste week. Of is er daar een speciale reden voor?

How beautiful???

What kind of man........ Beautiful!
St. Jude........Very beautiful!

Dit ga ik absoluut verder beluisteren en zou wel is een "die moet ik hebben " kunnen worden.

Inmiddels al genoeg beluisterd om te weten dat dit weer een pareltje is van Florence. Het eerste deel is zo solide als ik van haar gewend ben, terwijl het tweede gedeelte iets minder is maar alsnog goed wegluistert. Topplaat die ik met plezier heb gekocht!

Wederom een leuk en gevarieerd album, bijna even goed als Ceremonials. Ship to Wreck uiteraard, maar er zitten nog een pak groeiers tussen; Florence en haar machine horen voor mij tot de consistentste hedendaagse groepen. Het niveau blijft hoog, Welchs stem vind ik erg mooi en weet me te raken, en de nummers blijven heerlijk verrassen. Inmiddels heeft deze band een palmares om u tegen te zeggen : You've got the love, Spectrum, Shake It Out, What the Water gave Me, Ship to Wreck.... Ook al live meegemaakt in 2013 en dit zijn schitterende optredens

Florence Welch en haar band blijven muziek maken die gepassioneerd en oprecht klinkt. Met overtuiging gemaakt en gebracht. Soms blijft ze last houden van de neiging om de zaken wel heel erg zwaar en vol en vet aan te zetten, maar over het algemeen is dit opnieuw een prima popplaat van Florence + The Machine.

Ik had voorheen nog nooit iets van haar gehoord.

Ik heb wel mensen over haar horen spreken, maar ben nooit op het idee gekomen het te gaan luisteren. Nu ik de laatste jaren veel meer indie en electronica luister, vond ik het wel tijd ook eens Florence & the Machine te gaan luisteren.

En het bevalt me erg. Ze heeft een prachtige stem, en de volle, bombastische muzikale omlijsting luistert echt heerlijk weg. Ook zijn de composities erg sterk en spannend.

De vorige albums zijn nog een pakje bombastischer.