Florence + the Machine - How Big, How Blue, How Beautiful (2015)

Ik verwacht veel van dit album. Na drie jaar te hebben moeten wachten ben ik weer erg blij om wat nieuws te horen van Florence + the Machine. De single What Kind Of Man was die drie jaar wachten sowieso waard! Ben heel benieuwd.

Alhoewel ik Ceremonials een heel goed album vond, ben ik blij dat Florence niet precies op dezelfde toer verder is gegaan. Nog een keer zo'n bombastisch album was wat te veel geweest. Op How Big, How Blue, How Beautiful vind ik de rustige nummers tot de hoogtepunten behoren, omdat daar haar prachtige stem het beste naar voren komt. Dit is vooral het geval bij het schitterende Various Storms & Saints, onbegrijpelijk dat ik de enige ben die dit nummer als favoriet heeft aangevinkt. Maar ook het orkestrale einde van het titelnummer, het gejaagde What Kind of Man en de climax in de afsluiter behoren tot de beste momenten van dit album. Al met al ben ik zeer tevreden met dit album. Alleen Caught en Third Eye vind ik enigszins ondermaats. Voor nu vier sterren, maar dat kan nog omhoog.

Afgelopen jaar pikte ik Florence & the Machine op dankzij de singles Ship to Wreck en Queen of Peace. En dat zou eens tijd worden zeg! Ik ben geloof ik een beetje verliefd geworden op Florence want dit is echt een heerlijk album. Ship to Wreck is bijna té catchy, maar daarna wordt het alleen maar beter. Hier en daar lees ik de term 'bombast(isch)' en ergens snap ik dat wel. De arrangementen zitten hier en daar namelijk wel erg vol met violen en blazers. Omdat die door minder getalenteerde artiesten te pas en vooral te onpas worden ingezet om ongeïnspireerde liedjes toch nog een beetje drama mee te geven, kan ik me voorstellen dat dit bij veel luisteraars een soort Pavlov-reaktie teweegbrengt. (Het meest afschrikwekkende voorbeeld dat ik in dit verband kan bedenken zijn de orkestbanden waar Marco Borsato overheen kreunt.) Maar zo niet bij Florence & the Machine. Het uitgebreide instrumentarium zet de toch al sterke songs alleen maar kracht bij. Het slotstuk van de titeltrack is daar een mooi voorbeeld van. En dan die hemelse stem van Florence. In Various Storms & saints laat ze alles horen waartoe ze in staat is, en dat is nogal wat. Voor mij de beste plaat van het afgelopen jaar. Vijf sterren voor dit pracht album.

Minder betoverend dan haar voorgangers. Het lijkt wel een hoop ballades met Michael Bay als producer. Niets mis met wat bombastische muziek, haar vorige albums waren best goed. Maar dit vind ik toch wat minder inspirerend. Met alleen dit album had de zangeres me niet kunnen overtuigen. Gelukkig wel enkele nummers die de moeite zijn, waaronder opener Ship to wreck en opvolger What kind of man. Maar dan loopt het wat verloren en heb je al zin om een ander album op te zetten.