Jacco Gardner - Hypnophobia (2015)

Ik ben benieuwd. In Amerika begint Jacco een grote naam (binnen de psychedelishe underground welliswaar) te worden. Shared bill met o.a. White Fence, Twerps en Endless Bummer.

Jacco heeft zijn orgeltje ingeruild voor een gitaar en het orgel/toetswerk wordt vanaf heden opzich genomen door Frank Maston, die op het zelfde (amerikaanse) label muziek maakt: Trouble in Mind.

Ook de moeite waard om in iedergeval één keer te beluisteren:
Maston - Shadows (2013)

Dit is één van de platen waar ik grote verwachtingen van heb. Ik heb het idee dat dit wel eens een klassieker kan worden. 'Outside Forever', 'Find Yourself' en 'Another You' zijn in ieder geval voltreffers.

Het mooie is dat de LP uitgave ook een extra CD bevat. Het is één van de redenen waarom ik graag een Excelsior/V2 LP aanschaf. Kwalitatief hoogstaand vinyl met een CD erbij. Klasse..

Ik ben ook erg benieuwd naar het nieuwe album van Jacco Gardner! Hopelijk zit er een nieuw geluid in, waarvan een kleine hoop voor een iets meer diepere psychedelische sound!

Voor de band zelf hoop ik dat het weer een beetje compleet is, want ik las hier en daar (het afgelopen jaar) dat er wat leden uit de band zijn gestapt waar onder de drummer.
En dat maakt het voor de band ook niet makkelijker, zeker niet tijdens de tour en het maken van nieuwe nummers!

Waarom ik bij de eerste klanken van Another You aan het intro van Jesus Christ Superstar moet denken is me een raadsel.
Een ander raadsel is het feit dat Jacco Gardner zo enorm aanslaat overal. Nee, niet omdat ik er geen bal aan vind, maar meer hoe een jongen uit Nederland dat toch maar voor elkaar krijgt en dat met klanken uit lang vervlogen tijden.

Of is dat het hem nu juist? Het nostalgische laagje dat kleeft aan Gardner, tijdloze laagje zelfs (ook al is het dat natuurlijk niet echt).

Het debuut is een plaat die ik nog steeds zeer graag draai en Clear the Air doet me telkens naar de volume knop grijpen die dan toch echt hoger gaat. Wat een heerlijkheid.

Hypnophobia is het vervolg. Het roemruchte tweede album en juist bij Jacco Gardner was ik vooraf nogal sceptisch. Gaat dit nog wel een keer werken? Is één album misschien niet gewoon genoeg? Gaan we niet één grote herhalingsoefening tegemoet?

Nee!! Eén album is niet genoeg. Dat bewijst deze kunstenaar van sprookjesachtige pop wel, want zo voelt Hypnophobia wel voor mij: sprookjespop. Een droomwereld. Een Gepetto die in een andere wereld zijn werkjes maakt, en laat zo'n werkje dan nog tot leven komen ook.
Gardner slaagt erin een intiem wereldje te creëren waar je de kans krijgt als een klein kind rond te dwalen en je weer onbevangen te laten verwonderen door de meeste simpele, kleine dingen.

'Gewoon jaren '60 psychedelica dus, net als de voorganger' zal menigeen brommen.

Misschien wel. Toch heeft dit album een andere vibe. De ingrediënten zijn ietwat anders (minder orgel, meer gitaar, minder zang) maar die 'magic touch' is gebleven. Voor anderen zal het wel een ordinaire retro truc zijn en die grijpen dan liever terug op het werk van Syd Barrett. Dat mag, moeten ze ook zeker doen.
Jacco's wereld is anders. Dat zijn middelen dan grotendeels hetzelfde zijn als in de 60's wil niet zeggen dat hij geen bijzonder mooi sfeertje anno 2015 weet neer te zetten. Instagram is toch ook razend populair?

Hypnophobia is geen tegenvaller en vormt een waardig vervolg op Cabinet of Curiosities.

Zo op t eerste gezicht en zonder ook maar iets gehoord te hebben lijkt het mij jammer dat het minder orgel is en meer gitaar maar goed laten we even rustig afwachten. Ik kijk er in ieder geval naar uit!

En minder zang. Meer instrumentale stukken (niet nummers, maar de nadruk ligt minder op de zang).

Dat lijkt mij wel een positief punt, zo komen de instrumenten vast spannender en beter over!
Valt er in het nieuwe album ook te horen dat de band veranderd is, qua leden die er uit zijn gestapt of denk jij dat dat geen invloeden had op dit nieuwe album?

Dat vind ik moeilijk te beantwoorden eerlijk gezegd. Lijkt me wel, onontkoombaar neem ik aan, maar ik kan dat zo niet echt beoordelen. Het is niet enorm hoorbaar of zo. In mijn oren althans

Toch hoor ik nog steeds veel toetsen! De plaat is op het eerste gehoor wat minder lichtvoetig dan het debuut soms was. Mij bevalt het absoluut. Ook leuk dat er een wat langer nummer op staat, dat kan de band absoluut en zo droom je nog beter weg in Jacco's wereld.

Op de eerste plaat speelde hij alle instrumenten zelf behalve de drums. Als ik me niet vergis is dat op deze ook weer het geval. De band is alleen voor live.

Wauw! Dat wist ik niet, dat vindt ik wel erg leuk om te weten!

Ik skip er snel even door heen want mijn bedje roept. Maar het klinkt over het algemeen wat uitdagender, waar het debuut wat mufjes rook. Je kan duidelijk merken dat het touren in de USA, en het in contact komen met de garage underground in de USA Jacco goed heeft gedaan. Nog steeds dromiger, maar hij weet hier verder te komen dan een sfeertje ala Earth MK. III die ook net niet over de amateuristische muur heen weet te klimmen (het klinkt soms wat knullig). Ook hier zit dat nog wel in, maar dat heeft ook wel zo zijn lo-fi achtige charme.

Positieve indruk. Ongewoon gewoon, zeer toegankelijk met een rare twist. Het caleidoscopisch effect wordt nog verder uitgewerkt, wat minder song wat ik wel beter vind. Genoeglijk om naar te luisteren.

Zijn eertse album was fantastie en ik was benieuwd naar zijn twee album ,Maar kan nu al zeggen dat dit een waardige opvolger is vooral het nummer Before the Dawn ,find You self ,Another You Hypnophobia . het is Iets anders dan zijn vorige plaat Cabinet of curoisteies

Eerste indruk is goed, zag zelfs een recensie in The Guardian voorbij komen. Een bevestiging dat Jacco aardig aan de overzeese weg aan het timmeren is (hoewel de recensie recensie slechts gematigd positief is).

Even was ik bang dat er een Cabinet of Curiosities 2.0. uit kwam rollen, dat is gelukkig niet gebeurd. Gardner is voor een minder toegankelijkere weg gegaan met een sound die een stuk waziger is dan het debuut. Toch vind ik de liedjes op de eerste kant redelijk, weinig bijzonders. Op de tweede kant wordt het echt interessant met het fantastische Before the Dawn met zijn constant lopende groove en gave veranderende toetsenmotiefjes. Ook is de onheilspellende titeltrack een van de hoogtepunten. De beste momenten zitten wanneer Gardner niet zingt en ik hoop dat we meer in de richting van tracks als Before the Dawn gaan in de toekomst. Op dit moment 3,5*, misschien nog later een verhoging.

De eerste keer luisteren viel het wat tegen maar na een 2e en 3e keer begin ik het beter te waarderen. Maar heb nog steeds geen favoriet nummer.

Vandaag ontvangen van Excelsior, omdat ik supporter ben, en hij valt mij niet tegen.
Ik ben hoe dan ook zeker niet ontevreden met de verzendingen van afgelopen jaar.

Ook via de Excelsior club binnen gekregen. Erg leuk makkelijk weg luisterend plaatje hoor. Meer toegankelijk dan zijn vorige CD.
Mooie sfeervolle instrumentale stukken.

Nog toegankelijker dan het debuut? Lijkt me haast niet mogelijk.

Euh, jawel

Hier gaat mijn hart niet feller van kloppen. Ben ook zeker geen fan van z'n stem(gebruik).

Bijzonder prettige "trip" op deze opvolger, waar veel meer dan bij het debuutalbum gesproken kan worden van een geheel.

Geweldige plaat van één van Nederlands grootste poptalenten. Niet vernieuwend en misschien daarom wel zo goed. Plaat is alleen wat aan de korte kant.

Ik sluit mij volledig bij jvandemerwe aan: Jacco Gardner heeft met deze plaat een stap voorwaarts gezet. Veel Nederlandse bandjes spelen eenzelfde soort muziek. Onderscheid is er nauwelijks. Jacco Gardner heeft - evenals The Horse Company, Daniël Lohues en AlascA - wél een eigen sound en weet het beste van het verleden met het heden te mengen. De studio wordt derhalve ten volle gebruikt, zonder dat de productie de muziek te kort doet.

'Outside Forever' kende ik al vaneen live video op YouTube. Die versie - met gitaarhook- zat al zodanig in mijn hoofd, dat ik erg moet wennen aan de albumversie. Ik prefereer dan ook de live-versie. Dat is dan eigenlijk mijn enige kritiekpuntje. De hoes is werkelijk prachtig en je krijgt bij de LP-versie ook nog eens een CD erbij. Tof van de jongens en meiden van Excelsior..

Best wel een teleurstelling. Gardner en co spelen weliswaar wat strakker dan op het debuut, maar dan heb ik toch liever de vrolijke melodieen van Cabinet. Van deze plaat blijft niet veel hangen en spanning hoor ik ook al niet. Daarnaast knipogen een aantal nummers wel erg opzichtig naar de voorganger. Dit kan beter, Jacco!

Op z'n tijd is dit een heel aangename plaat. Het klankbeeld is iets meer opgeschoven naar begin jaren '70 psychedelica, waar 'Cabinet Of Curiosities' nog meer 1967 ademde. Knap werk uit Hoorn. Maar het raakt me nergens emotioneel of zo. 3,5***

Van de teesters kreeg ik meer Floyd anno 69 vibraatsies. Ben benieuwd, hij moet een dezer dagen op de mat ploffen.

COC vind ik op de lange duur toch wel een beetje te braaf trouwens maar dat komt denk ik voornameluk door zijn manier van zingen. Als zijn zang meer de richting van Curt Boettcher / Sagittarius op was gegaan, was die plaat voor mij denk wel in een andere katagorie gekomen.

Ik had dus een verkeerde indruk gekregen, want ook deze plaat is weer braaf en netjes en gaat daardoor kwa sfeer meer de richting van CA Quintet en Zodiac op. Na een dikke week draaien heeft ie nog geen blijvende indruk op me achter kunnen laten vrees ik ........... leuke achtergrond muziek, dat wel.

Jacco produceert zelf , dus het blijft Jacco muziek en dus goed. Gelukkig geen producer die met sausjes werkt om het verkoopbaar te maken voor de grote massa.