Happy Mondays - Pills 'n' Thrills and Bellyaches (1990)

1990, wat een jaar voor de Britse pop! Dit is een van de hoogtepunten. Fijne domkoppenmuziek. 4 sterren.

ik kan me herinneren dat zanger Shaun Ryder ooit heeft gezegd, dat de bandleden samen opgeteld net over één fatsoenlijk stel hersenen beschikken!

Ik heb gehoord dat Bez, een van de bandleden, de Engelse variant van Big Brother dit jaar gewonnen heeft. Overigens mag het woord 'bandlid' met een korreltje zout worden genomen. Hij deed weinig behalve dansen (op zijn manier) en het schudden van de sambaballen. Maar goed, de andere leden blonken ook niet uit in muzikale vaardigheden.

Deze plaat is desondanks fantastisch.

Het gerucht gaat dat er niet eens iets in die sambaballen zat.

1 of 2 leuke nummers, rest is vulsel.

Heerlijke plaat, van m.n. Kinky Afro word ik heeeel blij en beweeglijk...

loose fit

Klinkt erg leuk deze cd, ik wilde eens wat horen uit deze periode. Ik had er ook wat over gelezen, wat weet ik niet meer, maar mijn interesse was gewekt, en wordt iig niet beschaamd

stem volgt

Ze waren dan wel niet briljant; So What.....
Shaun Rider had best wel uitstraling; ziet er nu belabberd uit, maar dat mag de pret niet drukken.
Stonden zelfs nog op Pinkpop. Ik kan me herinneren dat Shaun daar met een zweepje rond liep, en daar mee de achtergrondzangeres bewerkte, en daardoor af en toe vergat om op tijd te playbacken. So What...
The Happy Mondays jatten volgens mij alles aan elkaar, en durfden daar ook voor uit te komen. Geweldig toch; kan een Robbie Williams een voorbeeld aan nemen.

Vandaar 4 stemmen!!

Die clip van Step On is echt hilarisch. Je zou de regisseur maar wezen en van een berg ongeinteresseerde opnames nog een toonbare clip moeten brouwen.

Ik gebruik het woord nooit omdat ik het stom vind klinken, maar ik kan niet anders zeggen dan: onderschatte band!

Het was een en al uitstraling....ik was op een concert van ze in tivoli en het enige wat je zag was Bez die zo strak als een kanarie stond te dansen en shaun zat ergens achter de drummer zwaar aan de blow....je zag zo nu en dan de kop opgloeien...super was dat voor gastjes van 17 zoals ik toen!!!

hahaha ja super! Ik kan deze plaat ook nog steeds met veel plezier draaien. Ze zijn trouwens weer bij elkaar op dit moment...en maken ook nog een nieuwe plaat (hahaha) Als ze hiernaartoe zouden komen ben ik de eerste met een kaartje! (Nu alleen nog maar data in Engeland)

Als je de plaat wat vaker draait is ie toch verrekte aardig. Intelligentie straalt inderdaad niet van de band af maar gelukkig hoef ik ze daar niet op te beoordelen..... Naast Charlatans en Stone Roses toch samen de Big 3 van de Wederopstanding van de Britpop begin jaren '90!

Dit album van de Mondays is geweldig, en kwam uit op een tijd wanneer de Madchester scene van eind jaren 80/begin jaren 90 (alternative) muziek voor goed ging veanderen met unique mengsel van indie en dans muziek, en al was de debut vn The Stone Roses de beste album van die tijd, de zogenaamde Big 3 waren niet hoe jij dat beschrijft! ... dat waren namelijk (wereld wijd gezien) the Stone Roses, Happy Mondays & inspiral carpets.
Nog sterker, inspiral carpets (op Mute Records) hadden van die periode de meeste top 40 hit singels in GB: This Is How It Feels, Joe, She Comes in the Fall, Commercial Reign, Dragging Me Down, Two Worlds Collide, Bitches Brew, Saturn 5, Uniform & I Want You om maar wat klassiekers te noemen.
de inspirals waren toendertijd ook de eerste band uit Manchester dat de G-Mex venue (11,000 capacity) uit hadden verkocht.

Bands zoals The Charlatans, EMF, (ook Blur in het begin), Mock Turtles, etc volgden de success dat de Stone Roses, Mondays & inspirals hadden neer gelegd.
ook niet vergeten dat de inspirals hadden toen een roadie: Noel Gallagher, die door de inspirals leerde wat en band wel en misschien wel belangijker ook juist niet moest doen (ieder band maakt fouten in het begin) ... Gallagher had dan Oasis opgezet en de rest is history.

een absoluut aanrader is dan misschien wel de "origin":

http://www.musicmeter.nl/album/41943

In reactie op TerryA: Inspiral Carpets konden mij destijds ook bekoren. Ik had CD's van hen...... Maar als ik nu terugkijk naar 'Mijn Pophistorie' blijf ik bij eerder genoemde Big 3. Als er al 1 moet afvallen dan de Happy Mondays omdat The Charlatans meer en betere platen hebben gemaakt.
N.b. Ben nooit een fan van Oasis geweest omdat de zang (zeurderig) mij begint te irriteren. Een euvel waar meer Britse)bands de laatste decennia last van hebben (in mindere mate o.a. Inspiral Carpets). Muzikaal kan ik beide bands echter wel waarderen.

net als bij de (post)punk beweging werden er nogal wat bands bij mekaar geraapt.

altijd wel een groot liefhebber van deze britpopperiode geweest. in de effenaar waren veel bands te zien in die tijd.

stones roses hebben natuurlijk een klassieker maar het lange wachten op nummer twee was niet de moeite waard. het concert dat ik in paradiso halverwege de jaren negentig zag was niet echt denderend.

charlatans waren altijd wel bijzonder - beetje psychedelisch. je had toen wel wat leuke bandjes op situation two - oa carnival art.

inspirals carpets hadden net als de charlatans zo'n lekker orgeltje - en lekkere liedjes. the beast inside zit hie rmomenteel weer in de rotatie.

pills is een klassieker - en de band is een legende, hoe je het wendt of keert. zoveel non muzikanten - dat moest wel goed gaan. afgelopen maand las ik in een of andere hotelglossy nog een heel verhaal (coverstory notabene) over de huidige verrichtingen.

Het valt mij ook op dat ik dit album regelmatig blijf draaien; heeft zelfs wel een zomers sfeertje.
Volgens mij was er niet echt sprake van de grote 3; meer een nieuwe ontwikkeling in de Britpop, waar ook een James, Shed Seven, The Farm, Pulp, Thousand Yard Stare en een Adorable hun aandeel in hadden.
Zo heeft iedereen wel namen waar herrinneringen aan gekoppelt zijn.

Lekker album dit. Zit weer in m'n "Madchester" fase. Dat betekent weer het draaien van Inspiral Carpets, Charlatans, Stone Roses en ook deze heerlijke Happy Mondays. De meest foute van het gezelschap maar wel heel erg smakelijk. Album dat lekker weghapt. Bob's Yer Uncle is echt geniaal. Lijkt heel simpel maar zit geniaal in elkaar. Ook Loose Fit, Donovon en God's Cop zijn nummers waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Heerlijke plaat, wordt ik nog steeds vrolijk van. Typische madchester-sound, sound vindt ik nog steeds niet achterhaald.

Te slecht gewoon, maar dat hoorde bij het image van de band.. Toch staan er nog een aantal leuke nummertjes op. Ze hadden gevoel voor frivoliteit, geen van allen waren musici echter, misschien daarom juist knap dat ze nog zoveel rommel hebben kunnen produceren

Every band needs a Bez

Geweldig lekker album vol swingede groove nummers.

Dit heeft een heer erg zomers geluid. Het roept een nostalgisch vakantiegevoel op terwijl ik deze nooit bewust heb meegemaakt (werd net 7 toen deze uitkwam)

Hoogtepunt is Loose Fit. Wat een heerlijk zwoel en broeierig sfeertje.

Heb deze zogenoemde klassieker al wel een tijdje. Ook wel een paar keer geluisterd maar er blijven nooit echt nummers hangen. Het klinkt wel aardig hoewel ik die zanger ook niet al te best vind trouwens. Kinka Afro vind ik wel erg leuk maar Bob's Yer Uncle vind ik helemaaaaaal geweldig. 2,5 ster

Die zanger is idd niet echt best maar die groovy gitaren maken alles goed.

Hmm nee ook nu nog steeds wordt ik er niet warm of koud van eigenlijk. Kan iemand me de genialiteit van deze plaat eens uitleggen en dan puur op de muziek.

Lastig het is vrij eenvoudige muziek en die zanger is erg matig maar toch

Het roept wat nostalgische gevoelens op. Dit is lekkere relaxte zomerse muziek die zich eigenlijk nergens wat van aantrekt. Pretentieloos en geen moeilijkdoenerij. Maar ook niet zo truttig als de gemiddelde tieneract. En muzikaal zit het nog zeker niet slecht in elkaar.

Het gevoel vanmet blikken schultenbrau op het zonnige dakterras van een studentenhuis zitten.

Moet inderdaad wel zeggen dat ik de plaat wel lekker vind eigenlijk hoe vaker ik hem luister

Shaun Ryder mag wel een award krijgen voor beste opening van een album ooit trouwens:

''Soooooooon I'm thirty, I only went with your mother because she's dirty''

Prima britpop dit album van de Happy Mondays waar eigenlijk maar een echt zwak nummer op staat. Track 4 'Grandbag's Funeral'. De songs 'Kinky Afro' en 'Loose Fit' zijn daarentegen ijzersterk. Ook die cover van John Kongas' 'Step On' vind ik zeer goed.

4,5*

Voor mij was dit een van de leukste dansalbums uit de jaren negentig. Een soort van Sex Pistols maar dan relaxter. Die baggytrousersdanspasjes daar kon ik mij helemaal in vinden...eindelijk een dansje waar zelfs ik op los kon gaan...met destijds ook de nodige pills 'n' thrills. Dat soortgelijke gevoel kreeg ik ook bij de Stereo MC's.