Beyond Twilight - The Devil's Hall of Fame (2001)

Wat een heerlijke duistere donkere plaat! Het is een geheel wat je vanaf het gbegin tot eind vasthoudt en niet meer loslaat. Deze plaat moet je in het donker luisteren of s'avonds in de auto. Zanger Jorn Lande in absolute topvorm. Jammer dat hij niet is blijven hangen voor de vervolg releases.

Op zeker een van mijn favoriete cd's die ik thuis heb staan!

Inderdaad een erg goede plaat.
Het concept is echter wel compleet van de pot gerukt.

Maar goed, dat is op zich verder niet zo relevant. Het draait uiteindelijk om de muziek en die is erg sterk.
Hellfire is een van de meest overtuigende visitekaartjes van Jorn Lande en bovendien een fantastisch nummer (alleen jammer van dat veel te lange intro).

Briljante plaat. Dit verveelt mij (bijna) nooit. De muziek is al imposant, de vocalen van Jorn Lande maken het alleen nog maar imposanter. Luister eens naar Shadowland of het bevreemdende Perfect Dark. Lande in topvorm.

Donker en meeslepend. Top album, met een fantastisch zingende Jorn Lande.

Oef....sterke plaat dit hoor, toch een van de betere prog platen die ik de laatste jaren heb gehoord. Jorn is overal geweldig dus ook hier, ja ik weet het Jorn kan geen kwaad doen bij mij. Mijn god hoe hij opent op The Devil's Hall Of Fame.

Shadowland is voor mij de uitschieter, het refrein zie je totaal niet aankomen maar past er toch prima bij, maar de hele plaat is zeker bovengemiddeld.

Het concept zal me ook worst wezen...

Zo zo zo! Wat een sterk album is dit.....

Deze gaan we de komende dagen maar eens flink in de speler laten draaien.
Tot nu toe vindt ik 'Crying' het mooiste nummer....

Vanwege de zinderende toplijstenmakerij van de laatste decennia op het forum kwam ik nog eens langs deze. Hij eindigt hoog in mijn persoonlijke top van de jaren 00 tot 10. Gemakshalve heb ik hem maar even tot metalalbum van de week gebombardeerd. Daar schreef ik onderstaande:

Om het tweede album van zijn band te componeren, trok de Deen Finn Zierler in afzondering een tijd de bergen in met een akoestische gitaar. Hij keerde terug met een muzikaal, technofobisch concept over een man die via een computer zijn eigen brein hackt of zoiets. De reis langs de emoties van de protagonist worden vertaald in een zestal doomy, licht progressieve heavy metaltracks en een tweetal intermezzo's, dat ik qua sfeer nogal eens vind neigen naar Black Sabbath ten tijde van Heaven And Hell.

Bent u daar nog?

Deze acht nummers grijpen de luisteraar namelijk wel direct bij de strot. Er wordt behoorlijk inventief gemusiceerd en wat direct opvalt is dat er eigenlijk altijd in dienst van het nummer gemusiceerd wordt. Geen krachtpatserij op de fret of keyboards. Je verwacht het wel in dit genre, maar missen doe ik het niet. Het zorgt er voor dat het de luisteraar gemakkelijk grip krijgt op de nummers.

De tempo’s liggen niet al te hoog. De meeslepende ritmen geven de plaat een soort doomkarakter mee. De hoofdpersoon beleeft niet de meest fraaie gebeurtenissen uit zijn leven opnieuw. Het beklemmende gevoel van het machteloos aan de zijlijn moeten toezien hoe dingen opnieuw in de soep lopen, is iets wat Beyond Twilight op The Devil’s Hall Of Fame goed weet over te brengen.

Debet aan het overbrengen van de emoties is niet in de laatste plaats de dan ineens overal opduikende Noorse vocalist Jorn Lande. Hij krijgt als enige bandlid de ruimte zijn kunsten te etaleren en tilt de nummers beslist naar een hoger niveau.

Luister eens naar het angstaanjagende Shadowland. Daarin klinkt de man als een psychotische vampier die van kwaadaardig via verdrietig naar berustend schiet in een waanzinnige dialoog met een schim uit het verleden. De ingehouden leadpartij in het midden vind ik ook een opvallend detail. Buitengewoon spannend.

Black Sabbath noemde ik even. Ik denk dat het machtige titelnummer daar het meest duidelijke voorbeeld van is. Een compositie van het kaliber Sign Of The Southern Cross of het titelnummer van Heaven And Hell in een post 2000 jasje.

Met het afwijkende Perfect Dark is de breinreis alweer over. De eerste helft van het nummer lijkt op een muzikale horroronthulling zoals King Diamond er ooit patent op had. Opnieuw is het Lande die de spanningsopbouw precies aanvoelt en verwoordt.

Misschien ben ik wat overenthousiast. Maar het proggy heavy metal wordt niet vaak in een doomy jasje verpakt. Het is juist dat plus de stem van Lande wat me zo aanspreekt. Ik kocht de plaat blind toen hij uitkwam en na al die jaren ben ik er nog steeds ondersteboven van.

Deze in mijn beleving bijzondere Beyond Twilight langspeler verdient zeker meer dan 10 luisteraars cq. stemmers.

Mooie review, Edwynn.

Ik ben het er wel mee eens.

Beyond Twilight mét Jorn is een ijzersterke duo.
Goede cd.

Hoog gemiddelde bij deze plaat. Mijn eerste luisterbeurt loopt nu bijna op z'n eind, en ik kan er nog niet al te veel over zeggen. Dit is duidelijk een plaat die je veel moet luisteren. Op dit moment zou ik zeggen: "fraai concept, en het album heeft wel z'n sterke momenten".

Na een hoop keren slikken is dit Metal album van de week een schot in de roos. Een Progressieve/Heavy metal band uit Denemarken. Alleszins geen hoogstaand metalland, maar af en toe laten ze van zich horen. Jorn Lande aan het front, dat is weliswaar een Noor en die was me al bekend van Masterplan en Avantasia.

Dit is een album waar weinig woorden voor zijn wat mij betreft. Jorn zingt zoals altijd degelijk, toch is het niet hij die het verschil maakt. Jorn is één van de ingrediënten van deze sterke formule. Het album is zeer spannend door veel inventieve composities, zeer veel gewaagde ideeën komen uit de verf.
Kritiekpunt is dat ik weleens terug moest denken aan eerdere passages. De keyboardlijnen hadden een aantal keer wat gemeen. Ook zijn zware ritmes veelal troef. De band had zich een enkele keer niet hoeven te schuwen het tempo er flink in te gooien.

De zes hoofdnummers zijn allemaal van niveau. De titelsong is zelfs subliem; bij bepaalde momenten wordt je geforceerd te stoppen met nadenken en kun je alleen maar genieten van het prachtige schouwspel. Je hoort prachtige wisselwerking tussen de leadzang en epische koren.

Uniek en verheffend is deze schijf, hij verdient dan ook absoluut meer luisteraars. Een rapportcijfer 8,7 krijgen ze van mij, dat maakt 4,5*. Mijn verwachtingen waren hoog en deze jongens hebben me bepaald niet teleurgesteld.

Een paar minuten geleden bij een Metal Album van de Week 2.5* uitgedeeld vanwege een irritante zanger. Ga ik hier weer doen.
Daar moet ik wel bij zeggen, dat mijn lage cijfer voor dit album niet alleen door de zang komt. De opbouw van het album heeft er ook mee te maken. Dat een conceptalbum ergens tegen het einde naar een bombastische ontknoping toewerkt, hoort er klaarblijkelijk bij, maar ik heb bij dit album het gevoel alsof elk nummer een ontknoping in zichzelf is: veel dramatische stukken, of delen van nummers die een octaaf hoger gespeeld worden, etc. Tel daarbij net iets teveel keyboard en een constant laag tempo op, en dan heb je toch wel een recept voor een album dat net iets teveel van het goede wordt.

Daarnaast ben ik niet enthousiast over de zang van Jorn Lande. Uit wat ik her en der gelezen heb, begreep ik dat hij als een van de beste metalzangers van het moment wordt gezien. Mijn eerste kennismaking met 's mans zangkunsten was een tegenvaller (een opname van het Heaven&Hell's tributeconcert voor Ronnie James Dio) en ook op dit album raak ik geen moment onder de indruk. Ik heb vaak de indruk dat Lande zichzelf overschreeuwt waardoor zijn zang nogal krampachtig gaat klinken. Maar goed, daarmee zijn geloof ik niet veel mensen het mee eens.

Kortom, net iets teveel van het goede, dit album.

2.5*

-edit- Ben ik nog vergeten te melden dat ik dat instrumentale stuk in Crying, zo rond de 5 minuten, wel erg goed vind.

Tja ik vind die man een geweldige stem hebben. Een klassieke stijl. Kom je veel te weinig tegen. Maar ja, als het je kopje thee niet is, houdt het op. Wel wil ik het krampachtige even komen bestrijden. Ik heb de man gezien met ARK, die andere waanzinnige band waar hij aan meegedaan heeft. En de gekste zanglijnen gooit hij er met een vrijwel achteloos gemak uit. Geen moment keek hij alsof hij moest poepen.
Ja ik ben er wel van onder de indruk, maar dat was al duidelijk...

Het is maar net waar je van houdt. Ik dacht dat hij ontsnapt was uit de opera

Zeg je Denemarken tegen mij, dan denk ik spontaan aan Mercyful Fate: ingenieuze metal met ingenieuze zang en ingenieuze tempo’s. Hun tweede Don’t Break the Oath is legendarisch. Het eveneens Deense Beyond Twilight levert dit meer dan aardig debuutalbum af maar ik heb mijn bezwaren, spijts de meer dan degelijke geleverde muzikale prestaties.

Bezwaar nummer één. De Noorse zanger Jørn Lande drukt voor mij een te grote stempel op dit album. Het concept of beter gezegd verhaal vereist vele teksten maar enige terughoudendheid ware iets beter geweest. Een voorbeeld hiervan vind ik terug in Shadowland. Niettegenstaande hij een indrukwekkend bereik en kracht heeft, mis ik iets. Hij trekt alle registers open maar ik blijf er stoïcijns kalm bij.

Bezwaar nummer twee. Het gemiddelde tempo ligt voor mij te laag en er zijn nauwelijks tempowisselingen. Ik mis een iets sneller nummer, ik mis afwisseling tussen de nummers, karakterstoornis van mijn kant. De twee korte nummers, The Devil’s Waltz en Closing the Circle, wijken iets af van de andere nummers, evenals de break in Crying.

Net zoals met alle albums in onze topic Het Metal Album van de Week beluister ik een jaar later nog eens de inzendingen van een ronde, misschien bevalt dit me de volgende keren beter, momenteel heb ik mijn bovengenoemde bedenkingen, quasi dezelfde als collega wizard.

Zojuist de reacties hier eens doorgenomen. De enige kritiek waar ik (na de eerste luisterbeurt) een beetje zou kunnen inkomen is het wat tragere tempo, maar ik ben toch eerder geneigd te denken dat dit juist bijdraagt aan de sfeer en het wat "aparte" gevoel bij dit album, zeker in vergelijking met andere albums in dit gerne. Of zoals Edwynn het hierboven stelt: "proggy heavy metal wordt niet vaak in een doomy jasje verpakt."

En wat Jorn Lande betreft: Een uit de opera onstnapte, schreeuwende, gillende krijsende gek? Perfect toch voor dit soort geschifte, theatraal/opereske oer-metal

' Het' moet natuurlijk zijn ' de'

*mijzelf nu met een zweep aan het slaan is*

@Edwynn: Ik heb het al ge-on-quote, stop nu maar met die zelfkastijding!

Ah, dank. Dan ga ik nu een schoon overhemd zoeken.

En het resultaat krijgen we te zien in het fototopic?

Sorry. Al exclusief verkocht aan Rotten.com

Eerst en vooral; mooie review van het album, Edwynn. Over de plaat zelf: ik vind de stem van Jorn Lande best te pruimen; niet fantastisch, maar zeker niet onaangenaam. Het concept is ook erg interessant, alleen weten niet alle nummers me te beklemmen. Maar als album is dit wel een sterk geheel, dus geef ik 'm het voordeel van de twijfel, en dus ook een goeie score natuurlijk.

3,5 sterren

Fuck! Wat is dit toch origineel en goed. Technofobie als concept op zichzelf is zo uitgekauwd als wat, maar hier wordt het op een uiterst boeiende manier gebracht.

Normaal krijg je een kinderachtige associatie met zo'n vervormd stemmetje waarmee dit album opent, maar doordat letterlijk wordt uitgesproken: 'You're now inside your own brain' wordt direct duidelijk hoe en wat.
Bij ieder nummer ga je een beetje fantaseren wat Jorn doormaakt en ten alle tijden wordt dit gecombineerd met fenomenale vervreemdende keyboards. Het spanningslevel ligt drie kwartier lang op een constant torenhoog niveau.

Iets meer dynamiek had gemogen en dan doel ik met name op tempo's. Ieder nummer verschilt voldoende van elkaar, maar een vergelijkbare bombast is altijd aanwezig.

De combinatie van prog en doom noemt Edwin, maar eigenlijk passeert deze muziek als Messi iedere verdediger die 'cliché' op zijn rug heeft staan.

En jaagt de bal in de kruising.

Prachtige plaat is dit zeg. Vooral Jorn is erg goed bij stem en past er eigenlijk perfect bij. Dat het tempo niet zo hoog ligt maakt eigenlijk niet echt uit, er wordt een perfecte sfeer neergezet en het doomy achtige vind ik er wel bij passen. Prachtig.

Wel grappig, Doomy Prog., maar wat is de klacht: het tempo ligt te laag.

Anyway, een ieder zijn smaak. Ik was volkomen en meteen overdonderd. Wat een plaat. Lande, je houdt van zijn stem of niet, ik ben er gek op. Maar dan met name als hij in een andere band speelt. Dan is hij net wat gemotiveerder lijkt wel en zijn de composities en het spel om hem heen ook van een hoger niveau. Zijn tweede solo plaat is een parel, daarna haakte ik vlug af, teveel hetzelfde en te makkelijk als produkt in elkaar gezet zo klonk het mij te vaak. Leerde hem kennen bij Mundanus Imperium en live bij The Snakes (Whitesnake), jong broekie nog toen, maar zo bevlogen en wat een potentie. Hier knalt, rochelt en gromt hij als nooit tevoren, zo heb ik de man nog nooit gehoord, bezeten bijna op momenten.
Waanzinnig goede opener, vol dreiging. "Godless and Wicked" is net wat minder, maar het refrein is werelds. Net als het korte intermezzo. "Shadowland" is hier al volop geprezen en niks aan toe te voegen, behalve dan dat Lande werkelijk hier alle laatjes in zijn registers opentrekt. Beheersing en volkomen los, alles. "Crying" is bijna te mooi, gebruik makend van zijn Coverdale stem en interpretatie op de rustigere momenten geeft Lande hier prachtig kleur aan. Intens. Dat einde, oef...
Het titelnummer is een doomy parel van jewelste ook, stroopt langzaam voort, maar verveelt me geen moment. Intens is ook "Perfect Dark", wederom net als de opener vol dreiging en plaat je na afloop achter met een umheimlich gevoel. Geweldig!
Persoonlijk vind ik de mix tussen de muziek en de stem prachtig op elkaar aansluiten, groot was toe ook mijn teleurstelling dat hij hierna viel voor de Powermetal stijl en dat deze band (en Ark) met hem geen gevolg kreeg. Wereldplaat...

Voor de liefhebbers van de zanger en dit album kan ik nog Ark - Burn The Sun aanbeleven.

Muzikaal zit het allemaal wat anders in elkaar uiteraard, maar het klinkt als een klok. Hoewel ik dit album van Beyond Twilight echt kan waarderen, vind ik dit album van Ark zelfs nog iets beter. Vooral het epische slotnummer is memorabel.

Ark - Burn the Sun (2000) - MusicMeter.nl

Ja dàt slotnummer is überhaupt één van de beste nummers van dat decennium!