Faith No More - Sol Invictus (2015)

Veel bands lukt niet wat Faith No More met dit Sol Invictus wel lukt: een sterk comeback album maken. Voordeel is dat ze alweer even samenspelen en rustig naar deze plaat hebben kunnen toewerken. De plaat zelf is alles behalve rustig. Het heeft regelmatig een heerlijk (diep) donker geluid, waarbij de oude sound van de band nog wel herkenbaar is. Toch is er weer net een andere twist aan gegeven en ook dat is een pluspunt. Misschien verklaart dat wel een deel van het succes van deze plaat, dat ze niet krampachtig op zoek zijn gegaan naar een album wat één op één vergelijkbaar is met hun vroegere werk.

Ondanks die donkere sound zit er toch aardig wat variatie tussen de nummers. Dan weer speelt de piano nadrukkelijk mee, dan klinkt het meer relaxt, dan weer heftiger. Afgezien van de aardige slotsong From the Dead zijn de overige 9 songs allemaal (erg) goed, waarbij vooral Superhero, Cone of Shame, Black Friday & Motherf*cker eruit springen. Volgende week vrijdag ga ik de band live zien in Gelsenkirchen, ze spelen voor Metallica. Ik kijk er al naar uit, ook dankzij deze sterke nieuwe plaat.

Cone of Shame

Positief verast door dit album. Sommige nummers moet je een paar keer horen.

En het wordt alleen maar beter, des te vaker je dit album draait. En al helemaal als je ze live hebt gezien.

Ik zag ze vrijdag op Rock Im Revier, waarbij ze ook 4 nummers speelden van deze plaat, waaronder de ijzersterke opener van het concert 'Motherfucker'. Het was een echt sterk optreden van de band en een mooie afwisselende setlist, waarbij op klassieker Epic het publiek deels uit zijn dak ging. Ze speelden ook nog Sunny Side Up & Separation Anxiety. Superman van dit nieuwe album was een waardige afsluiting.

Mijn ouwe helden! Ze zijn er weer. En hoe! Heerlijk album dat met elke draaibeurt beter wordt.
Het is geen Angeldust II en dat is echt geen schande, want die is niet te overtreffen. Toch komt de geniale gekte hier aardig in de buurt van dat album. De songs zijn allemaal makkelijk verteerbaar en luisteren lekker weg. Ik betrap mezelf erop dat ik weer lekker meebrul met de aanstekelijke refreinen. From the Dead. Heerlijk pathetisch!
Ik hoop dat er in de toekomst nog meer uit hun kokertje komt. Faith No More? Ik heb er alle vertrouwen in.

Faith No More stelt niet teleur met deze release. Het is erg frappant hoe de sound onmiddellijk weer uit duizenden herkenbaar is. Mike Patton gebruikt zijn stem opnieuw op alle mogelijke manieren en er is een enorme variatie aan sferen en klanken op dit album aanwezig. Superhero en Separation Anxiety springen er wat mij betreft uit qua songs. Faith No More blijft een unieke band. Deze CD legt het wel af tegen de ultiem sterke werkstukken van weleer, maar het uitbrengen van deze nieuwe songs is een prima idee gebleken.

Ik heb deze ook eens beluisterd en hij is me in eerste instantie wel bevallen, maar ik mis wel de energie en overtuiging van FNM in eerder dagen. Maar er staan hier en daar puike nummers op, cijfer volgt.

Ik zag de band vrijdag live en toen was de energie er nog steeds, ook bij de vier nieuwe nummers die ze speelden.

OK, goed te horen! Ik heb de eer gehad ze een keer of 4 live te zien en dat was altijd erg goed! Zelfs in de kuip, waar ze in het voorprogramma van Metallica stonden, alhoewel ze daar toch wat wegvielen tegen die megalomane setting. Maar altijd immens respect gehad voor Patton. Is ook altijd zijn eigen gang gegaan.

Vrijdag genoten van een Fantastisch en energiek optreden van de mannen! Gaan zondag zeker terug naar Graspop!!! Super gewoon! Was een verjaardags cadeautje voor mijn vriend die ze eindelijk na 20 jaar aan het werk kon zien met bang in het hart maar was niet normaal onder de indruk! Hij had er schrik voor maar wil nu zondag zeker en vast terug!

Vandaag alsnog, na 6 weken wachten..., het gouden vinyl binnen gekregen van Sol Invictus. Hoe toepasselijk, want dat betekent: "onoverwinnelijke zon". Een prachtige gatefold cover met geprinte gouden letters maakt het plaatje helemaal af. En wat een fantastische plaat is dit toch!

Heb ze op Rock Werchter ook nog eens aan het werk mogen zien als vervanger van de Foo Fighters en wat een optreden seg! Nog beter dan op Pinkpop!
Hun nieuwe album wordt beter en beter.. Black Friday & Separation Anxiety zijn op het moment mijn favorieten na de live optredens, eerder waren dit Superhero, Sunny Side Up & Motherfucker.
Matador klonk op Werchter live ook wel super!

Ben nu officieel Faith No More Fan! Beter laat dan nooit

Hoop hun ook nog binnen kunnen te bewonderen met dit album.

Ik heb liever Faith No More dan Foo Fighters. Zwaar overschatte band.

Goed album. Jammer van de korter speel duur.

Beste album van dit jaar totnutoe. Verfrissend dat een band gewoon 10 goede songs op een elpee zet.

40 minuten lekker doorraggen kort?

Helemaal geen slechte comeback plaat maar echt veel doet het me allemaal niet meer.Al moet ik er wel bij zeggen dat Separation Anxiety,Cone of Shame en iets mindere mate Motherfucker best lekkere nummers zijn.

Twintig jaar geleden was FNM een van mijn favoriete bands. Nu is er veel water onder de brug door en luister ik het zelden nog. Dit kan bij mij op het tweede gehoor niet helemaal tippen aan de albums Angel Dust en KFAD (Real Thing laat ik even buiten beschouwing want die klinkt te anders). De songs zijn minder pakkend, vergelijk dit met Midlife crisis, Digging the Grave of Evidence. Maar klinkt wel écht FNM, de spirit lijkt er wel nog te zijn.

Bij het samenstellen van een jaarlijkse top 10 ga ik, zoals het een lijstjes- en muzieknerd betaamt, zorgvuldig te werk. Deze schijf vindt niet zo heel vaak de weg naar de cdspelert en vooraf heb ik me al een paar keer afgevraagd of het nou echt zo goed is. En iedere keer blijkt dat het geval.

Voor Faith No More begrippen een redelijk tot goed album, maar wat zouden andere bands blij mogen zijn als ze dit niveau hier en daar halen.

Het album dat al een tijdje op zich liet wachten, de terugkeer van Faith No More. En ja; ook ik was benieuwd. De verwachtingen waren hooggespannen, nooit in een hokje te vangen deze heren en dat maakte mijn nieuwsgierigheid des te groter. De band is immers geen AC/DC die elke keer weer dezelfde plaat uitpoept. Toch ben ik een beetje teleurgesteld, natuurlijk zijn veel ingrediënten aanwezig, uiteraard zijn de mannen niet voor 1 gat te vangen en wordt er nog steeds lekker geëxperimenteerd. Een nieuwe Epic, Falling to Pieces, Midlife Crisis of een 'We Care a Lot' staat niet op de schijf. Separation Anxiety is wat mij betreft de enige uitschieter. Naar mijn idee blijft de band wat hangen in het uitpersen van wat ideeën maar hebben ze te kort nagedacht om de ideeën om te zetten in nummers met kop en staart (hoewel ik realiseer dat ik mij met zo'n zin bij Faith no More op glad ijs begeef). Matador en Rise of the Fall kunnen mij ook nog wel boeien. Voor de rest maakt het weinig indruk en dat vind ik jammer. Wellicht hebben ze bewust nog niet al hun kruit verschoten..

Er staan enkele leuke nummers op, maar in totaliteit is de plaats gewoon niet spannend genoeg. Gewoon te traag en slaapverwekkend om hem helemaal uit te zitten. Het laatste nummer is de perfecte afsluiter. Oer saai!

Als je wilt weten hoe strak FNM in een studio klinkt... voor de liefhebbers:

Faith No More - Rock Show Special for BBC Radio 1 - YouTube

Hadden zo de album opnames kunnen zijn...

Zeer sterk comeback album. Kan zich wat mij betreft meten met hun beste werk.

18 jaar na het magere Album of the Year komen de mannen op de proppen met het ....magere Sol Invictus. En onwillekeurig ga je het songmateriaal vergelijken met hetgeen ze voorheen uitbrachten. Het valt mij niet mee, de spirit om er wat te maken zal gerust aanwezig zijn geweest maar het lijkt wel of de heren moeite hebben met hun positie anno 2015. Alsof de band wat zoekende is naar hun 'eigen' geluid krijg je een plaat voorgeschoteld die niet slecht is maar waar de sterke punten van de heren ook niet benadrukt worden.
Cone of Shame, Separation Anxiety, Matador en Rise of the Fall overtuigen nog wel maar de overige songs lijken aanzetjes tot volwaardige songs maar ontberen simpelweg spanning, wat inventiviteit, mooie melodieën of enkele goed geplaatste transities. Kortom, Sol Invictus blijkt een teken van leven maar het kan mij maar matig boeien.

Eindstand:

1. Angel Dust
2. The Real Thing
3. King for a Day, Fool for a Lifetime
4. Introduce Yourself
5. Album of the Year
6. Sol Invictus
7. We Care a Lot

Misschien moet ik maar net doen of dit een Tomahawk plaat is of zo. Aan het beste van FNM kan dit absoluut niet tippen ('Anonymous' van T. dan weer wel), maar dit is toch fijn genoeg - veelal bedaarder dan eerder, maar FNM was altijd al van de afwisseling.
Ook maar es vaker draaien, dat verdient 't wel (lekker gitaarwerk ook weer - en nu ik dat even opzoek blijkt verrassend genoeg en toch ook weer niet, dat John Hudson hiervoor verantwoordelijk is, net als op 'Album of the Year').

Nog ff geen cijfer, maar een mooie acht zit er nu wel in.

Dit was toch wel een goede comeback van Faith No More. In de jaren negentig was ik groot fan, heb ze destijds een aantal keren in levende lijve gezien maar dit album pakte mij aanvankelijk niet en raakte een beetje in de vergetelheid. Na een aantal luisterbeurten vandaag moet ik concluderen dat het eigenlijk een geweldig album is. Nog dezelfde gekte als in hun hoogtijdagen. Sunny Side Up, Black Friday, Matador, Rise Of The Fall, Motherfucker en de geweldige afsluiter doen allemaal niet onder voor hun hoogtepunten op voorgaande albums.

Ik vond dit helaas een slap afkooksel van hun top albums. Vind het ook wat te geforceerd klinken en de nummers blijven ook niet hangen.

Eens, Sol Invictus klinkt bij vlagen geforceerd. Alsof de plaat nooit lekker op gang komt. Zeker in vergelijking met Angel Dust, King for a Day en zelfs Album of the Year vind ik Sol Invictus een pak minder. Slecht is de plaat ook niet, bij vlagen hoor je wel degelijk de kracht van de band.

Eens met de voorgangers, maar ik heb er beter aan kunnen wennen na meerdere luisterbeurten.

Een wat ondergewaardeerd dit album in mijn ogen. FNM durft toch wel weer een koers wijziging door te voeren en maakt er geen veilig comeback album van. En gelukkig schiet Patton weer alle kanten op. Met name het middendeel van de plaat vind ik erg sterk met oa Seperation anxiety, Rise of the fall en motherfucker