Faith No More - Sol Invictus (2015)

Ben benieuwd, album vind ik wel kort: 39 minuten aan muziek.

Kan nog niet echt zeggen dat ik de nummers die ik heb gehoord zo geweldig vind.
Ik zit misschien meer te wachten een tour dan op het album.

Nou de single had toch echt wel op Angel Dust kunnen staan. Vind je dat album niet goed dan? Motherfucker daarentegen vind ik wat minder.

::official FAITH NO MORE site:: Tour Dates:: - fnm.com

Zal waarschijnlijk het album of the year worden.

Superhero klinkt als een samenwerking van Faith No More en Slipknot.

Motherfucker is aardig, als b-kantje misschien. Supehero klinkt beter, net een gave live versie van gezien.
Om het album nu al te vergelijken met Angel Dust vind ik wat te snel en ja dat album vind ik wel goed.

Nieuwe FNM.. apart. Heet Patton eindelijk genoeg van zijn solo-projectjes?

Ik kan me niet zo gauw herinneren dat ik zo heb uitgekeken naar een album. De eerste 2 nummers versterken dat alleen maar.

En ik ga ze 12 juni zien op Pinkpop. Normaal geef ik er niet zoveel om waar ik zit/sta, maar hier zal ik erg op tijd aanwezig zijn om vooraan te staan. Voor de rest boeit het programma me toch niet zo.

Best een 'lief' album. Ze doen wel heftig af en toe maar het komt minder aan dan op de voorgangers. Of ligt dat nu aan mij? Ik vind het eigenlijk wel een lekkere plaat geworden.

Zeer tegenvallend, dit toch wel reikhalzend naar uitgekeken nieuwe album van Faith No More. Het wordt nergens interessant of spannend. "Motherfucker" blijkt achteraf nog het beste liedje te zijn....

Heerlijke plaat, ik ben blij dat ze geprobeerd hebben zichzelf niet te kopiëren. Ik vind het een mooie mix geworden van de herkenbare FNM sound met nieuwe invloeden.

Tot nu toe vind ik er geen kont aan. Rise Of The Fall klinkt wel lekker. Ik stem nog niet, misschien valt het kwartje nog.

Gelekt dus.. Heb wel vernomen dat het om behoorlijk erbarmelijke kwaliteit gaat. Is dat zo?
Niks erger dan een nieuwe plaat (waar je enorm naar uitkijkt) voor het eerst horen in een slechte geluidskwaliteit. Ik heb de vinyl gepreorderd en wacht liever nog even af.

De band is alweer een tijdje bij elkaar, maar dit is het eerste nieuwe album in 18 jaar. Het is echter alsof er geen tijd is verstreken. Het songmateriaal sluit naadloos aan bij de rest van het oeuvre en het bandgeluid is direct herkenbaar. Ook ditmaal zijn de songs weer origineel, vervreemdend en onbehaaglijk, maar op een prettige manier. Wel jammer dat echte krakers ontbreken, althans, ik heb ze nog niet kunnen ontdekken.

Ik vind met name de de titeltrack en Superhero weergaloos, mocht ik een top 10 nummers van dit jaar maken, deze komen er ongetwijfeld in. En terugkomend op een eerdere reactie: een kleine 40 minuten is perfect voor een groep als Faith no more. Zulke bands - en nog veel meer bands - moeten geen platen met bijvoorbeeld 75 minuten willen maken. Ontopic: ik draai dit album nu, terwijl ik dit schrijf, voor de vierde keer en elke luisterbeurt vallen me weer nieuwe dingen op, vooral positieve.

Na een eerste keer luisteren ben ik wel blij met dit album. Herkenbaar FNM maar klinkt ook als het meest toegankelijke album wat ze ooit gemaakt hebben.

Na het horen van de 2 singles waren mijn verwachtingen niet al te hoog maar dit nodigt wel uit om vaker te luisteren. Een echte knaller staat er voor mijn gevoel niet op maar we zijn allemaal 18 jaar ouder geworden sinds het laatste album.

Staat nu op de luisterpaal

Och, alweer zo’n band uit de jaren 90 die het probeert om een comeback te maken.
Na Pixies, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en soundgarden hebben we nu een nieuwe Faith No More.
Toch hoor je bij Faith No More wel terug dat de band de laatste jaren al de nodige ervaring met het spelen er op heeft zitten.
De band klinkt gewoon weer strak en op elkaar ingespeeld.
Sol Invictus is geen The Real Thing of Angel Dust.
Toch ligt het allemaal wel dicht in die periode.
De piano heeft weer een grotere rol in het geheel gekregen, zonder dat het ten koste gaat aan het geluid.
Sol Invictus is hard, duister en smerig.
Eigenlijk sluit het meer aan op de wereld waarin wij nu leven.
Het onbevangen, vrolijke, huppelen door de jaren 90 is wel totaal verdwenen.
Je hoort het trage, slepende terug van de Nu Metal.
Korn en Slipknot hebben hun sporen achter gelaten.
Weg is de Red Hot Chili Peppers of Primus achtige funk met de nodige dosis aan humor.
En misschien is dat het enige minpunt van dit album.
Faith No More bezat de Rembo en Rembo gekte.
Theatrale chaos van frontman Mike Patton.
Verder helemaal niks aan te merken aan dit album.

In de zomer van 1990 had ik The Real Thing (1989) op mijn walkman (toen nog een cassettespeler) helemaal grijs gedraaid gedurende vier maanden. Was een fan sinds We Care A Lot maar het album Introduce Yourself (1987) pas veel later gekocht. En aangezien Angel Dust 3 jaar op zich liet wachten was TRT lange tijd het enige wat ik kende. Alle albums daarna ook stuk voor stuk grijs gedraaid maar toch is TRT voor mij een soort toetssteen. Niet verwacht dat FNM ooit nog met een nieuw album zou komen en was erg wantrouwig toen deze toch werd aangekondigd. De singles maakten me niet echt happy maar slecht vind ik ze ook weer niet.

Prettige verrassing dat Sol Invictus (overwinnende zon?) op de luisterpaal staat en nog aangenamer dat het al bij de eerste beluistering bevalt. Nu staat de teller op 10x beluisterd en bevalt me steeds meer ook omdat ik deze het meest associeer met TRT dan eerdere of latere albums. Matador is voorlopig favoriete nummer met zijn deinende piano doet me denken aan nummers van Alice Coopers eerste albums (1968-1971).

In eerste instantie dacht ik dat dit album rustiger was dan andere albums maar ik besef nu dat het eigen gewenning aan een zwaarder geluid is dat deze fata morgana oproept. Dat er een akoestische gitaar op From The Dead wordt gebruikt mag dan misschien het tegendeel bewijzen maar het is wel het slotnummer. Dan wil men vaak genoeg reflecterend en ingetogen eindigen. Deze heeft al een plek in mijn voorlopige Top 25 albums van 2015 bemachtigd en misschien komt ie ook nog wel in mijn Top 10.

Droomscenario voor een liefhebber van de oude stempel, of niet? Ik vind reünieplaten doorgaans erg tegenvallen. Niet omdat het per se slecht is, maar meer vanwege nostalgische associaties: gevoelsmatig, energie, sfeer, minder gepolijste productie, uitdagender, spontaner, het kan van alles zijn.

Zo, dit valt me echt heel erg mee! Het is een prima plaat geworden, eindelijk weer eens een rockplaat die niet àlle cliché's aantikt. Waarmee ik niet wil suggereren dat het vernieuwend is, het is onmiskenbaar FNM, maar het voegt wel iets toe aan hun voorgaande albums. En is tegelijkertijd niet zo obligaat als veel platen van de laatste jaren (zal wel oud worden), waardoor ik van pure ellende naar die ideale-schoonzonen-folk ben gaan luisteren.
Uitschieters zijn wat mij betreft:
- Superhero, begint lekker giftig, eindigt 'old school'FNM.
- Cone of Shame, beetje Tom Waits-achtige zanglijn in het begin, groovend einde.
- Matador, mini epic.

Nu-metalinvloeden? Ik hou m'n hart vast...

Nu-Metal heeft eerder FNM invloeden.

ik vind het album ook zeker niet tegenvallen, mensen verwachten direct een nieuwe Angel Dust
de heren zijn inmiddels ook 18 jaar ouder geworden , maar houden nog steeds vast aan hun eigen muziek , (met ook wat nieuwe invloeden)bovendien interesseerd het ze ook geen reet wat anderen vinden.
ik vind het een Cd geworden die goed te beluisteren valt,met de volumeknop hoog uiteraard
plaat luistert lekker weg 4 sterren.

Ik voel 'm, maar gelukkig hield FNM zich gevrijwaard van chauvinistisch, dom kijk-mij-'ns-onbegrepen-zijn-gebrul. Daar mogen we Patton en de zijnen alleen maar dankbaar voor zijn. En die kant zullen ze denk ik (hoop ik) niet opgaan.

Als fan van het eerste uur, en dan met name de periode rond RT en AD, vind ik deze comeback helemaal niet zo verkeerd. Meteen bij de eerste klanken is het heel herkenbaar FnM. Mike raast als vanouds en die heerlijke drumpartijen swingen weer als een malle. Toch is het anders dan alle voorgaande platen. Zou Mr Bottem zijn cheesy synth op ebay hebben verkocht? Als er nl een ding mist op dit album is het wel die soms erg jolige melodietjes die hij uit dat kastje trok. De ervoor in de plaats gekomen piano is een welkome aanvulling, maar daardoor is de pure fun en dus aanstekelijkheid voor mij minder dan zeg twee decenia geleden.

Een luisterbeurt tot zover, en ik ben echt niet onder de indruk. Natuurlijk ga ik 'm nog wel wat kansen geven, maar ik mis juist het typische FNM geluid. Ook lijkt Mike's stem wat 'ondergesneeuwd' in de muziek. Al geloof ik best dat hij niet meer de vocale range heeft van vroeger.

En wat is het met (comeback)plaatjes die de 40 minuten niet halen? Het lijkt wel alsof de inspiratie op is...

Hier kan ik me helemaal in vinden. Heerlijk uitgebalanceerde plaat die een netjes door-geëvolueerd Faith No More laat horen. Dit wordt de eerste keer in tijden dat ik op of vlak na een release datum een nieuw album ga aanschaffen.

Alleen From the Dead is een vreemde eend in de bijt, maar stiekem vind ik het een heerlijk nummer (duikt weg).

Wat een heerlijke (verslavende) plaat. Je merkt dat Patton niet stil heeft gezeten door talloze andere projecten maar weet de toon van FnM snel te vinden.

Mooie combinatie en voortzetting van tomahawk (m.n. de eerste) en FNM zelf. Denk dat ie nog wel beter wordt imo; het zaadje dat met hun via soundcloud te luisteren eerste geniale single 'motherfucker' is gezaaid groeit gestaag door. Een net zo hoge 'bonenstaak' als Angel Dust voor mij is zal het naar alle waarschijnlijkheid niet worden, die staat al sinds jaar en dag rots- en muurvast op #1 in mijn top 10. Vrijwel onmogelijk te overtreffen.

Goed, terug naar deze. Best goed maar niet geweldig. 'Separation Anxiety' lijkt bijna een kopie van Tomahawk's 'Point and click' vanwege het donkere en dreigende basgeluid en bijna identieke zang in het couplet. Tja.... Is de vinger van Mr. Patton wellicht iets tè dik in de FNM pap? Zoals Robertooooh ook al meldt mis ik de synths soms. Hoewel je ook niet moet verwachten dat een band twee keer hetzelfde kunstje (hoe goed ook) uitvoert.

Nog maar een keer luisteren. En nog een keer en nog een keer. Laat maar groeien. Maar toch: Hopelijk spelen ze op Pinkpop straks ook een hoop oud materiaal!