Faith No More - Sol Invictus (2015)

De band is alweer een tijdje bij elkaar, maar dit is het eerste nieuwe album in 18 jaar. Het is echter alsof er geen tijd is verstreken. Het songmateriaal sluit naadloos aan bij de rest van het oeuvre en het bandgeluid is direct herkenbaar. Ook ditmaal zijn de songs weer origineel, vervreemdend en onbehaaglijk, maar op een prettige manier. Wel jammer dat echte krakers ontbreken, althans, ik heb ze nog niet kunnen ontdekken.

Och, alweer zo’n band uit de jaren 90 die het probeert om een comeback te maken.
Na Pixies, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en soundgarden hebben we nu een nieuwe Faith No More.
Toch hoor je bij Faith No More wel terug dat de band de laatste jaren al de nodige ervaring met het spelen er op heeft zitten.
De band klinkt gewoon weer strak en op elkaar ingespeeld.
Sol Invictus is geen The Real Thing of Angel Dust.
Toch ligt het allemaal wel dicht in die periode.
De piano heeft weer een grotere rol in het geheel gekregen, zonder dat het ten koste gaat aan het geluid.
Sol Invictus is hard, duister en smerig.
Eigenlijk sluit het meer aan op de wereld waarin wij nu leven.
Het onbevangen, vrolijke, huppelen door de jaren 90 is wel totaal verdwenen.
Je hoort het trage, slepende terug van de Nu Metal.
Korn en Slipknot hebben hun sporen achter gelaten.
Weg is de Red Hot Chili Peppers of Primus achtige funk met de nodige dosis aan humor.
En misschien is dat het enige minpunt van dit album.
Faith No More bezat de Rembo en Rembo gekte.
Theatrale chaos van frontman Mike Patton.
Verder helemaal niks aan te merken aan dit album.

In de zomer van 1990 had ik The Real Thing (1989) op mijn walkman (toen nog een cassettespeler) helemaal grijs gedraaid gedurende vier maanden. Was een fan sinds We Care A Lot maar het album Introduce Yourself (1987) pas veel later gekocht. En aangezien Angel Dust 3 jaar op zich liet wachten was TRT lange tijd het enige wat ik kende. Alle albums daarna ook stuk voor stuk grijs gedraaid maar toch is TRT voor mij een soort toetssteen. Niet verwacht dat FNM ooit nog met een nieuw album zou komen en was erg wantrouwig toen deze toch werd aangekondigd. De singles maakten me niet echt happy maar slecht vind ik ze ook weer niet.

Prettige verrassing dat Sol Invictus (overwinnende zon?) op de luisterpaal staat en nog aangenamer dat het al bij de eerste beluistering bevalt. Nu staat de teller op 10x beluisterd en bevalt me steeds meer ook omdat ik deze het meest associeer met TRT dan eerdere of latere albums. Matador is voorlopig favoriete nummer met zijn deinende piano doet me denken aan nummers van Alice Coopers eerste albums (1968-1971).

In eerste instantie dacht ik dat dit album rustiger was dan andere albums maar ik besef nu dat het eigen gewenning aan een zwaarder geluid is dat deze fata morgana oproept. Dat er een akoestische gitaar op From The Dead wordt gebruikt mag dan misschien het tegendeel bewijzen maar het is wel het slotnummer. Dan wil men vaak genoeg reflecterend en ingetogen eindigen. Deze heeft al een plek in mijn voorlopige Top 25 albums van 2015 bemachtigd en misschien komt ie ook nog wel in mijn Top 10.

Veel bands lukt niet wat Faith No More met dit Sol Invictus wel lukt: een sterk comeback album maken. Voordeel is dat ze alweer even samenspelen en rustig naar deze plaat hebben kunnen toewerken. De plaat zelf is alles behalve rustig. Het heeft regelmatig een heerlijk (diep) donker geluid, waarbij de oude sound van de band nog wel herkenbaar is. Toch is er weer net een andere twist aan gegeven en ook dat is een pluspunt. Misschien verklaart dat wel een deel van het succes van deze plaat, dat ze niet krampachtig op zoek zijn gegaan naar een album wat één op één vergelijkbaar is met hun vroegere werk.

Ondanks die donkere sound zit er toch aardig wat variatie tussen de nummers. Dan weer speelt de piano nadrukkelijk mee, dan klinkt het meer relaxt, dan weer heftiger. Afgezien van de aardige slotsong From the Dead zijn de overige 9 songs allemaal (erg) goed, waarbij vooral Superhero, Cone of Shame, Black Friday & Motherf*cker eruit springen. Volgende week vrijdag ga ik de band live zien in Gelsenkirchen, ze spelen voor Metallica. Ik kijk er al naar uit, ook dankzij deze sterke nieuwe plaat.

Misschien moet ik maar net doen of dit een Tomahawk plaat is of zo. Aan het beste van FNM kan dit absoluut niet tippen ('Anonymous' van T. dan weer wel), maar dit is toch fijn genoeg - veelal bedaarder dan eerder, maar FNM was altijd al van de afwisseling.
Ook maar es vaker draaien, dat verdient 't wel (lekker gitaarwerk ook weer - en nu ik dat even opzoek blijkt verrassend genoeg en toch ook weer niet, dat John Hudson hiervoor verantwoordelijk is, net als op 'Album of the Year').

Nog ff geen cijfer, maar een mooie acht zit er nu wel in.