Sun Kil Moon - Universal Themes (2015)

Bedankt voor dit lesje in "kunstzinnige vorming" zeg, 10 op 10 voor diepgang. Het feit dat het een beetje "anders" is maakt zijn beroerd opgenomen vocale melodieën er helaas niet beter op.
Oh en ik heb het punt dat Kozelek op dit album tracht te maken heus wel door, daarvoor moet je echt niet zo waanzinnig intelligent zijn want zoals je zelf ook aangeeft is het een ode aan de banaliteit en hoe je vooral "van het leven moet genieten zolang het kan" en "de schoonheid moet vinden in de kleine dingen". Nu ga ik de man daarop niet tegen spreken maar geweldig diepe inzichten vind ik dat toch ook niet, of toch niet veel dieper dan je maandelijks op de Bond Zonder Naam kalender kan lezen of van de gemiddelde toogfilosoof kan horen. Daarom ook dat Kozelek sinds Benji goed ligt bij de muziekpers (die hierboven er zie ik al als argument wordt bijgesleurd), zijn laatste albums geven de schijn van uitdagend en anders te zijn maar de realiteit is dat hij in feite nooit zo toegankelijk is geweest als op Benji (ik verwacht trouwens wel dat dit album minder gaat onthaald worden dan Benji maar dat zal vooral het gevolg zijn van de vele relletjes die Mark tegenwoordig graag rond zijn persoontje creeërt, die dwaze eenzijdige vete met War on Drugs op kop). Wat je de eerste maal hoort is wat je krijgt, of dat nou positief is of niet moet je dan zelf maar uitmaken.

Nu is Universal Themes muzikaal gelukkig wel wat uitdagender dan Benji dus dat geeft me dan toch de moed om er wat vaker naar te luisteren om erin te komen. Het interessantste nummer is waarschijnlijk With a Sort of Grace I Walked to the Bathroom to Cry, moet zowat de eerste keer zijn sinds zijn "stream of conciousness"-fase dat Kozelek (zelf want Jimmy Lavalle deed het ook al) voor muzikale begeleiding zorgt die past bij het rammelende karakter van de lyrics.

Het is wel een feit dat er de laatste jaren een serieuze stijlbreuk heeft plaatsgevonden, tot en met 2010 (Admiral Fell Promises) had Mark Kozelek een gans andere insteek: de muziek is even divers maar zijn vocalen zijn veel verzorgder en zijn stijl veel minder letterlijk en poëtischer. Als je zijn eerdere werk op basis van Universal Themes geen kans wil geven lijkt me dat vooral your loss.

Maar dat ga ik wel doen, zoals ik eerder aangaf tegen Masimo. Ik geef iedereen graag een tweede kans.

Schitterend

De 3 grote aanraders:
Red House Painters - Down Colorful Hill
Red House Painters - Red House Painters I
Sun Kil Moon - Ghosts of the Great Highway


Ben oprecht benieuwd of je die beter gaat vinden.
Ook al vind ik Universal Themes en Benji sterke albums, de drie voorgenoemde zijn naar mijn beleving van een ander (lees: hoger) niveau. Misschien is Ghosts of the Great Highway de beste optie indien je Kozelek een tweede kans wil geven. Ook al vind ik Red House Painters beter.

Doe maar Ghosts of the Great Highway Rhythm & Poetry. Niet te vergelijken met dit album behalve dan dat het dezelfde zanger is.

With a Sort of Grace I Walked to the Bathroom to Cry vind ik trouwens wel een verrassend en fijn nummer gezien in het licht van 's man's oeuvre.

Ik ook, heb dat nummer ondertussen zo'n 15 keer gehoord en ik vind het iedere keer beter.

Fijn. Ik ben pas bij de tweede beurt.

Maar weet wel al dat ik toch liever vasthoudt aan zijn eerdere albums. Benji deed het voor mij ook al niet. Vind deze beter maar redt het niet bij het eerdere werk. Ik ben wel een echte Ghosts fan.

Hoe goed ik zijn recente werk ook vind, de eerste 2 Red House Painters blijven voor mij onovertroffen. Maar ook het eerdere Sun Kil Moon werk kan me meer bekoren dan de laatste worpen. Heb vandaag Ghosts nog eens een draaibeurt gegeven en ik weet nu al met 99% zekerheid dat Universal Themes nooit zo hoog aangeschreven gaat staan bij mij. Je bent dus niet alleen philtuper

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sun Kil Moon - Universal Themes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De meningen waren vorig jaar zeer verdeeld, maar ik hoefde er bij het kiezen van mijn favoriete 14 platen van 2014 niet lang over na te denken. Sun Kil Moon maakte vorig jaar met Benji een prachtplaat, die niet alleen behoort tot het beste dat Sun Kil Moon tot dusver maakte, maar zich ook kan meten met alles dat Mark Kozelek in andere hoedanigheden maakte. Een onbetwiste jaarlijstjesplaat dus.

‘Mark Kozelek grijpt je bij de strot met songs die lezen als een roman en aan komen als een mokerslag’ schreef ik vorig jaar en dat vind ik nog altijd een treffende omschrijving van de muziek op Benji.

Het is een omschrijving die ook van toepassing is op de nieuwe plaat van Sun Kil Moon, Universal Themes. Ook op de nieuwe plaat van Sun Kil Moon vertelt Mark Kozelek immers weer prachtige, indringende en vaak van melancholie over lopende verhalen, waarbij het niet zoveel uit maakt of hij de grote thema’s van het leven aansnijdt of kleine huiselijke taferelen in detail beschrijft.

Voorganger Benji was al geen makkelijke plaat, maar op Universal Themes maakt Mark Kozelek het ons nog net wat lastiger. De nieuwe plaat van Sun Kil Moon bevat acht tracks, maar voor deze tracks heeft Sun Kil Moon maar liefst 70 minuten nodig, wat betekent dat de tracks gemiddeld zo’n negen minuten duren.

Net als op Benji bestaan deze tracks voor een belangrijk deel uit akoestisch gitaarspel en de indringende stem van Mark Kozelek, die vertelt en pas stopt met vertellen wanneer hij zijn hele verhaal gedaan heeft. Wanneer Mark Kozelek even geen verhaal vertelt is er ruimte voor wat elektronica en de vrij elementaire percussie van Sonic Youth drummer Steve Shelley, maar net als Benji is Universal Themes over het algemeen een behoorlijk ingetogen en sobere plaat, al bevat de plaat ook een aantal wat rauwere tracks.

Het valt niet mee om met dit soort muziek de aandacht vast te houden en al helemaal niet wanneer dit moet met songs van 9 minuten, maar Mark Kozelek slaagt er ook dit keer moeiteloos in. Als Mark Kozelek vertelt kun je alleen maar luisteren en word je langzaam maar zeker het verhaal in gezogen.

Wanneer dat gebeurt komt ook de muziek steeds meer tot leven. Het op het eerste gehoor eenvoudige getokkel van Mark Kozelek blijkt omgeven door meerdere lagen die allemaal bijdragen aan het bijzondere effect dat de plaat heeft op de luisteraar.

Benji was al geen vrolijke plaat, maar Universal Themes klinkt nog wat donkerder en desolater, wat nog beter tot uitdrukking komt wanneer Mark Kozelek incidenteel kiest voor rauwe en elektrische songs, die wel wat doet denken aan Neil Young in zijn rauwste dagen.

Iedereen die Benji vorig jaar te ruw en te lastig vond hoeft niet te beginnen aan Universal Themes, dat ruwer, complexer en donkerder is dan zijn voorganger. Iedereen die vorig jaar in de ban was van Benji en uitzag naar meer wordt echter op zijn of haar wenken bedient.

Universal Themes klinkt zo af en toe misschien of Mark Kozelek de plaat na een avondje stevig doorzakken heeft opgenomen op een deprimerende hotelkamer, maar het is ook een plaat vol diepgang en emotie. Of om aan te sluiten bij mijn recensie van Benji; Universal Themes staat vol met songs die lezen als een roman en aankomen als een mokerslag. De roman is dit keer nog wat intenser en meeslepender, de mokerslag nog wat meedogenlozer.

Dat Universal Themes ook dit jaar jaarlijstjes gaat halen lijkt me zeker, al zijn er waarschijnlijk meer muziekliefhebbers die hard weglopen voor deze plaat van het unieke talent Mark Kozelek. Ik weet inmiddels hoe ik er over denk. Erwin Zijleman

Pas geleden stond ik hier te reviewen met mijn onderbroek op mijn enkels, maar inmiddels kan ik deze en Benji beter onderscheiden .

Maar goed, ik vind het een fijn album. Ik hoor, voor mij, referentie punten als Justin Vernon, Neil Young, lichtelijk de herkenbare touch van het ego van Sufjan Stevens, maar toch ook een geheel eigen stijl van een voor mij nieuwe band/artiest.

Zoals Erwin hierboven al vermeldt dat er meerdere lagen zijn te ontdekken is vooral te adviseren om deze met een koptelefoon te ontdekken. En dat klinkt goed !

'This Is My First Day and I'm Indian and I Work at a Gas Station' heeft een geniale uitstraling. Tekstueel, arrangement, opbouw, zang en instrumentatie.

Het hele album lijkt, op het eerste oor, zo simpel, maar dat is het niet.. Knap !

Mark Kozelek is een mateloos intrigerende persoonlijkheid. In de ruim vijfentwintig jarige loopbaan van de bijna 50-jarige zanger maakte hij platen onder zijn eigen naam, met de Red House Painters en als Sun Kil Moon. Zijn magnum opus verscheen vorig jaar en luisterde naar de naam Benji. Het was een bloedmooie voltreffer die zo goudeerlijk en intiem van karakter was dat het bijna eng werd. De serieuze muziekliefhebbers die hij met de plaat wereldwijd aan zich bond, stuitten live op een bijzonder fenomeen. Als ongeleid projectiel liet Kozelek live asociaal en aanstootgevend gedrag zien dat enigszins afbreuk deed aan die reputatie. Zijn provocerende houding, die vorig jaar ook de 2,5 uur durende show in de Paradiso domineerde, maakte hem er niet sympathieker op. Nu ligt na een kleine 1,5 jaar de opvolger van Benji op de plank. Wat blijkt: Universal Themes gaat door waar een donkere track als 'Richard Ramirez' eindigde. Het is met acht schizofrene liedjes, waarvan de kortste zeven minuten duurt, misschien wel de moeilijkste plaat die Kozelek ooit schreef. Dat is mede te danken aan de vele onvoorspelbare tempowisselingen die de liedjes kenmerken. Eigenlijk kun je deze stukken moeilijk liedjes noemen. De stukken zijn afstandelijker en complexer dan voorheen en bevatten opvallend veel spoken word gedeeltes. 'The Possum', dat wel tien keer van karakter verandert, is daar een goed voorbeeld van. Opnieuw heeft de plaat veel weg van een luisterboek met ellenlange, hoogst persoonlijke teksten. Soms slaat Kozelek de plank mis, bijvoorbeeld in de eigenaardige garagerocker 'With A Sort Of Grace I Walked To The Bathroom To Cry'. Deze conceptsong over een eenzame nacht in een hotel in Zwitserland blijkt een zeurderig dieptepunt. Daar staan schitterende stukken tegenover. Vooral het afsluitende drieluik, en in het bijzonder 'Garden of Lavender, is buitengewoon sterk. Garagerock 'Ali/Spinks 2', met een niet om aan te horen middenstuk, kan door voor een van de spannendste en meest gejaagde liedjes die Kozelek ooit schreef. Hier en daar is Univeral Themes voer voor psychologen, over de gehele linie een nare, bipolaire, zwaarmoedige, indrukwekkende en bloedmooie plaat. Eentje die alleen Kozelek had kunnen maken.

Van: Daans Muziek Blog

Maar het is zijn stem die het hem doet..

Birds of Films en Garden of Lavender zijn van grote schoonheid, alhoewel de teksten mij veel minder weten te boeien. maar vooral bij Birds of Films is de muziek fantastisch, dat einde... de rest zijn stuk voor stuk ook fijn maar wanneer het kan ga ik weer terug naar één van die twee.

Oh, pitchdork...

Pitchfork changes Sun Kil Moon review after controversy : Music - reddit.com

Dat beetje geloofwaardigheid wat Pitchfork nog had, is nu ook wel het raam uit zeg. Hilarisch slecht dit.

Ach, wat Pitchfork doet is een koekje van eigen deeg. Kozelek kan iemand beledigen, dan excuses maken, de excuses weer intrekken en doorgaan met beledigen, etc.

Lijkt me toch niks met de kwaliteit muziek te maken te hebben. Als je om zoiets je recensie offline gooit om een (waarschijnlijk) negatievere online te zetten, ben je als 'serieuze' recensie-site toch wel lachwekkend bezig.

Klopt. Het is een domme actie van Pitchfork. In principe is 'de mening van Pitchfork' ook maar wie er op welk moment onder welke omstandigheden een album bespreekt.
Ik probeer ook gewoon nog steeds van Kozeleks muziek te genieten - en dat gaat me aardig goed af - maar zijn concert vorig jaar vond ik wel een stuk minder mooi dan het had kunnen zijn door de mans attitude. Ik kan me dus wel vinden in de eerste twee alinea's van de nieuwe Pitchfork-recensie.
En ik word van dit soort berichten toch niet heel vrolijk: I interviewed Mark Kozelek. He called me a ?bitch? on stage | Music | The Guardian - theguardian.com

Tja, weer een nieuwe Sun Kil Moon. De man heeft vast een heleboel te vertellen, maar ik ken het melodietje en muzikale truukje wel. Bij het begintrack dacht ik 'OK, hier gaan we weer'. Bij 'Little Rascals' bekroop me het gevoel: is hier sprake van muzikale recycling of hoe zit het nu?
Tis wel aardig maar daar blijft het bij.

Voor mij is het een nieuw 'truukje' en het bevalt me zeer. De teksten (herkenbaar voor mijn leeftijd), de mijmering in zowel stem als muziek (bijna hypnotiserend als golven die ritmisch herhalend het strand bereiken), het egoisme wat bepaalde muzikanten beheersen om zich emotioneel te kunnen uiten en de gevoeligheid van een emotie die al eeuwen lang beheerst en geuit worden door de zgn. bard en minstreel die de mens vermaakt en raakt.

En idd, ik gooi de albums zelfs weleens door elkaar. Maar als iets nieuw is mag ik graag van alles proeven omdat het zo lekker is.

En dit smaakt mij goed !!

Ik vind de actie van Pitchfork volkomen begrijpelijk en het zou juist belachelijk zijn als zij zich helemaal niets van had aangetrokken van de recente uitlatingen van Kozelek. Het is Pitchforks goed recht zo te handelen aangezien Kozeleks aanval op Snipes een misselijkmakende stoot onder de gordel is. Hoewel iedere recensent/muziekzine er naar zal streven om de muziek en het karakter van de persoon die achter de muziek zit zoveel mogelijk gescheiden te houden, zijn er situaties dat dat gewoon niet meer mogelijk is. Dit is daar een van. Het is Kozelek die verantwoordelijk is voor de domme acties, niet de journalisten/medemuzikanten die keer op keer beledigd worden. Kozelek is nu veel te ver gegaan en hij verdient het om nu op de blaren te zitten.

Onzin natuurlijk, een beetje serieus journalistiek magazine kan het ene van het andere gescheiden houden. De review die uiteindelijk gepucliceerd werd is trouwens van behoorlijk bedroevend niveau en gaat meer over de controverse op sociale media dan de eigenlijke muziek.
Waarmee ik trouwens die seksistische opmerkingen van Mark Kozelek niet goedkeur. Maar dat soort dingen doet hij dus al jaren op concerten, het ware moediger geweest moesten ze er iets over geschreven hebben voor een Pitchfork-journaliste plots het doelwit werd.
Los daarvan vond ik de score die Pitchfork trouwens aan dit album gaf (helaas) vrij accuraat. De mens heeft al betere albums gemaakt, hopelijk neemt hij eens wat meer zijn tijd voor de volgende release want ik hoor wel goede ideeën in Universal Themes maar in de uitwerking mocht wel wat meer tijd gestoken zijn.

Ik kan me voorstellen dat sommigen dit eeentonig of saai vinden, maar ik kan wel wat met de laatste twee worpen van Sun Kil Moon (pas ingestapt bij 'Benji'). Muziek waar je helemaal ingezogen wordt. Het dreinende en verhalende karakter van de muziek van Mark Kozolek verveelt mij geen moment. Mooie opvolger van het eveneens mooie 'Benji'

En daar is al weer de volgende Kozelek-plaat..
Mark Kozelek to Release Spoken Word Album, Collaborating With Slowdive's Rachel Goswell | News | Pitchfork

Birds Of Flims & With A Sort Of Grace... zijn twee van de mooiere nummers van 2015.
Overall best een sterke plaat, al staan er zeker stukken op waar ik minder mee heb en 70 minuten Kozelek blijft een flinke zit. Toch een pak beter dan verwacht!

Het heeft z'n tijd nodig gehad maar ben uiteindelijk helemaal overstag gegaan voor deze plaat. Kozelek heeft lak aan refreinen en de hele plaat lijkt geschreven in een of andere stream of consciousness maar wat een songs heeft de man gepend. Alleen al With A Sort Of Grace I Walked To The Bathroom To Cry is het al waard; die heerlijk scheurende gitaar en die overstuurde zang... Alleen Ali/Spinks2 doet me weinig maar al de rest is helemaal raak!

Deze plaat doet me denken aan het geluid van midden jaren negentig, waar Kozelek zelf van heeft deelgemaakt natuurlijk met Red House Painters. Vooral Cry Me a River Williamsburg Sleeve Tattoo Blues doet me denken aan de songwriting van Modest Mouse Lonesome Crowded West.
Is dit raar of snappen anderen wat ik hiermee bedoel?

Onpopulaire mening: deze is beter dan Benji. Meer zelfs, dit is het beste dat Sun Kil Moon ooit schreef. Een onsamenhangende roman, een literair en muzikaal experiment. De laatste jaren is mijn leven doorspekt van zijn recente output. Ja, ook de albums die hier steevast buizen op musicmeter. Sun Kil Moon graaft en graaft zijn eigen geest bloot en hij bedwelmt, zelfs op de saaiste momenten, de meest banale, de lachwekkendste. Het zal niet lang duren voor hij een lied schrijft over teennagels (ongeveer 15 minuten lang schat ik dan). In al zijn zielenroerselen kan ik zijn muziek meer bewonderen nu dan de zoveelste progrock plaat die over de 4 sterren gaat.
Universal Themes neemt de kroon in dat omvangrijke dagboekoeuvre van de man. Ik voel mij geheel doorleefd wanneer de lange zit achter de rug zit, en dat bedoel ik positief. Ik ben 24 maar voel mij een oude zak na blootstelling aan Mark Kozelek, want hij weet zijn gemoed echt over te brengen op mij. Hij is levenswijs, levensmoe en levensblij en dat hoor je. Ook is er geen ander album van hem waar ik echt bijna heel de zit naar kan luisteren zonder weg te zinken (hoewel dat wegzinken, dat bedwelmende, ook een troef is van zijn- in de meest positieve zin van het woord- 'saaie' muziek). De nummers hebben hun eigen gezicht, onderling verschillend en eigenlijk heb je van The Possum tot Garden of Lavender een geweldige reeks songs achter de rug. Ik zou zeggen dat Ali/Spinks het enige nummer is hier dat ik zou weglaten.
Neen serieus, Sun Kil Moon portretteert echt het leven hier, op een zo gedetailleerde, op anekdotiek toegespitste manier, maar net zo universeel in die details. Een heel spectrum van emoties eigenlijk.
Het verhaal van het stervende gordeldier, of dat van de indiaan op zijn eerste dag als werknemer in een tankstation. Zijn heimwee in Garden of Lavender, de geheel geniale titel With a Sort of Grace I Walked to the Bathroom to Cry -waardig maar pijnlijk grappig-, of Birds of Flims: OH BIRDS OF FLIMS, het mooiste wat ik ooit van Sun Kil Moon gehoord, heb. Het verhaal over Mark Kozeleks bijdrage aan Youth, de film van Paolo Sorrentino, zo doordrongen van heimwee en schoonheid. Onder andere over een man die Hitler moet spelen in de film en er zich slecht bij voelt. Over vogels en impliciet ook over hoe zij de wereld vanop een afstand kunnen zien terwijl wij er in vast zitten, verankerd in onze miniatuurlevens waar we maar betekenis uit moeten halen.
Veel van Universal Themes is een lange stream of consciousness, een gebrabbel van los aaneenhangende verhalen, misschien wel de enige manier om betekenis te geven aan de warboel, of net de ontkenning van de grote verhalen, grote filosofieën, en net daardoor zeer menselijk, zeer universeel.
Wat met de muziek? Die is spaarzaam, bedachtzaam, soms een uitbarsting, meestal de stille mijmering van een begeleidingsband. Geen heel grootse gebaren. Ik weet niet hoe het te benoemen, 'waardig' misschien.
Diep ontroerend eigenlijk, bijna heel de rit. En dat heb ik maar bij het gros van de songs op Benji, of opvolger Common as Light and Love.

Mooi gezegd - spijker op z'n kop over wat deze man onderscheidt van de rest.

Ja, goed beschreven. ? Ik ben nu wel heel benieuwd wat je van zijn 30 Seconds to the Decline of Planet Earth vindt, die vind ik zelf nog sterker in de genoemde opzichten.