IQ - Subterranea (1997)

Een van mijn all-time favourites als het op conceptalbums aankomt, tevens als het op dubbelalbums aankomt (meestal zijn ze gewoon te lang). Eén lange vloeiende muzikale vertelling. De eerste cd is iets toegankelijker dan de tweede. Hoogtepunten zijn Failsafe, Tunnel vision, Capricorn, High waters en (toch ook wel) The narrow margin. Absolute aanrader voor de (neo)progliefhebber, alsmede voor wie eens wil verkennen wat dit genre in de jaren '90 nog te bieden had. 5*

Inderdaad... tot nu toe wat mij betreft het hoogtepunt in IQ's carriere. Het album en de daarbijbehorende show (die goed op DVD is gezet) zijn werkelijk subliem.

Voor diegene die geinteresseerd is in waar dit album over gaat (maar de show niet heeft gezien) kan ik de live DVD van harte aanbevelen. Die geeft al wel wat meer hints over het hoe en het waarom. Sterk beinvloed door het fenomeen complot-theorieen maar ook door het redelijke bekende verhaal van Kaspar Hauser.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de vorige sprekers: het beste album van IQ, en één van de beste albums van de laatste 10 jaar progressieve rock. Het is moeilijk hoogtepunten aan te duiden, omdat het allemaal zo nauw met elkaar verbonden is, maar goed, het drieluik The Sense in Sanity, State of Mine en Laid Low mag niet ongenoemd blijven.

Aanrader voor degene die geïnteresseerd is in het genre.

Het is inderdaad een meesterwerkje hoewel de Belgen het er wel niet mee eens zullen zijn. Ik heb ze live gezien in the Steeple en het spreekwoord een halve en een paardenkop kreeg hier een totaal nieuwe dimensie. Welgeteld 30 man (incl. personeel) aanwezig waarvan de helft nog eens niet wist welke grootheden ze in hun pandje hadden. Het is Godsgeklaagd. Stond daar helemaal alleen te trippen op Failsafe, en de oogjes gesloten bij dat tergend mooie middenstuk van The Narrow Margin.

Een dag later was het overigens een stuk beter toeven in de volle 013.

Ongelofelijk, waarom wordt er niet meer gestemd op dit album?

Voor het eerst in lange tijd dit album weer eens opgezet en alles ging weer als een film aan mij voorbij. Heb de aanloop naar dit album, de release en de Subterranea concerten allemaal heel bewust meegemaakt. Toen ook eenmaal bekend werd dat het een theatrale show zou worden, hebben we ook heel bewust gekozen om zoveel mogelijk shows te zien. En elke avond vloog het weer voorbij.

En zelfs nu nog word ik een beetje melancholisch aan het eind van het album, met dat rustige einde dat eigenlijk weer het begin is. Ik weet nog goed dat ik zelfs tranen in mijn ogen had staan toen ik mijn allerlaatste Subterranea show had gezien. Een tijdperk afgesloten.

Meesterwerk. (punt)

Dit album heeft toch wel een ongekend hoog gemiddelde voor een progalbum, en ook de overige statistieken liegen er niet om:
nr. 14 in de toplijst van Groot Brittannië
nr. 24 in de rock toplijst
nr. 12 in de toplijst van de jaren '90
nr. 1 in de toplijst van 1997

Tja, sinds hij die lijsten binnengewandeld is, is het gemiddelde nogal gekelderd.

Daar zal de stem van Blisteringdude wel wat mee te maken hebben.

Tja, 't is geen Metallica he...

Ik heb hierboven een keer iets geschreven over vijf sterren, maar dat was al eerder naar vier gekelderd. Daar blijft-ie nog even op staan. Het blijft toch een van de meer memorabele albums uit de tweede neoproggolf.

Dit is ook mijn favoriete IQ cd en alles is eigenlijk een hoogte punt.
Maar als ik moet kiezen fail safe en the narrow margin.

IQ is er in geslaagd een dubbelalbum te maken dat van het begin tot het eind blijft boeien. Zwakke nummers zijn kan ik nauwelijks ontdekken. Eigenlijk heb ik alleen wat moeite met 'Somewhere in time', maar het wonderschone 'High waters' en de fantastische afsluiter 'The narrow margin' brengen mij weer snel terug in deze zeer aangename luistertrip. Smullen geblazen voor 'symfomanen'!

Wat is er mis met Somewhere in time? Prima nummer toch.

4,5*

Geweldig conceptalbum. prachtig hoe de verschillende themaatjes steeds weer in andere tempo's/maatsoorten terugkomen. Ik was +/2 jaar geleden verzot op deze band. Sinds ik andere bands heb leren kennen ben ik wat kritischer geworden. De stem van Nicholls vind ik eigenlijk niet echt mooi meer, netals de sound, die ik wat onnatuurlijk/gedateerd vind. Maar whatever, wat zit ik te zeiken:)
Muzikaal en qua concept heel goed dus 4 *

Mijn op één na favoriete IQ album (dat blijft toch Ever).
Geweldig, hoe die basgitaar het titelnummer vooruit stuwt. En ook The Narrow Margin mag er als onvervalste prog-epic zeker zijn. In het begin vond ik het wat fragmentarisch en gekunsteld (zeker als je precies op twintig minuten uitkomt), maar inmiddels ben ik méér dan overtuigd, en mijn favoriete zanglijn van het hele album zit hierin...(Every one of us is herded and contained, Not a single one invited...)

Toch staan er ook enkele mindere nummers op, die me niet veel doen, en vind ik het geheel dan weer wél wat aan de lange kant. Maar het blijft spijkers op laag water zoeken, want slecht is het nooit en het geluid en instrumentbeheersing blijven van constant hoog niveau.

Zowiezo (samen met Brave, Marbles en Generation 13) het beste wat de jaren negentig heeft voortgebracht, symfonische rocks-gewijs.

Ik snap trouwens niet wat het probleem is van velen, voor wat betreft het wondervolle sluitstuk. Waanzinnig mooi en goed uitgevoerd. Vooral dat allerlaatste stuk. Elke keer weer kippenvel als Nicholls dat zingt.........

Ik kan me voorstellen dat je niet zo onder de indruk bent van de jaren '90 prog (Generation 13 ), maar 't is toch niet zo armoedig dat je er een plaat uit 2004 bij moet slepen?

Foutje, inderdaad om Marbles te benoemen. Maar wat is er mis met Saga's magnum opus?

Overigens zijn er nog wel wat prog-platen uit de ajren negentig die ik zeer fijn vind. Maar de jaren negentig markeert de opkomst van de progmetal. En daar kan ik IQ, Marillion en Saga toch niet mee vergelijken?

Ik denk dan aan Tyranny (Shadow Gallery), Clone (Threshold), Perfect Element (Pain of Salvation).

Maar in termen van jaren 80 en jaren zeventig symfo danwel neo-prog is het een karig decennium, die negentiger jaren, inderdaad.

Nou, ik ken verder niet al te veel albums van Saga, maar als Generation 13 het magnum opus is, moest ik dat maar zo laten.

Verder denk ik dat de jaren '90 het moment markeerden dat de mainstream verder vervlakte en dat prog (en nog een hele zwik andere muziekstromingen) definitief ondergronds gingen. En daar ondergronds gebeurde toch wel een hoop moois, ook buiten de metalen hoek. Ik hoef toch niet de hele Zweedse scene te gaan opsommen?

Jij denkt richting Flower Kings en Anekdoten etc.
Is het nooit voor mij geworden. Op wat progmetal en neo-prog na, heb ik niet zoveel aansluiting met moderne prog.
Wel als het dan weer richting de stoner neigt. Met orgeltjes, mellotrons etc. usw.

Maar goed, IQ heeft me hoe dan ook, altijd wel weten te boeien (evenals Enchant, Porcupine Tree), maar echt hemelbewegende symfoplaten, behalve die ik al noemde, en soms een lichtpuntje vanuit Camel, Caravan, Eloy etc. hebben de jaren negentig, naar mijn mening, niet voortgebracht.

Wel Anekdoten, Änglagård, Sinkadus, etc. Flower Kings heb ik nooit wat aan gevonden.

Dit is inderdaad ook altijd wel een fijne plaat gebleven. Voor mij inmiddels een beetje gepasseerd door wat puntiger plaatjes als The Wake en Ever, maar goed blijft-ie.

Uitstekende plaat. Naar mijn mening alleen overtroffen door Ever en Dark Matter.

Hoewel ik zowel de cd als de dvd heb is het concept mij niet geheel duidelijk. Zal waarschijnlijk wel aan mij liggen. Ik ken het verhaal van Kaspar Hauser grotendeels.

Wil iemand het me uitleggen?

Kijk hier eens... lijkt inderdaad losjes op de geschiedenis van Kaspar Hauser gebaseerd te zijn.

Thaks Casartelli.... Ik had het verhaal nooit helemaal begrepen... Door termen als provider, reigns the horse etc. etc., dacht ik altijd dat het om een junkie ging die in contact kwam met naz-groeperingen, religieuze groeperingen etc...

Nu snap ik het beter en heeft de cd nog meer impact op me...
Ik ga hem 6* geven

Jarenlang mijn nummer #1 plaat. Maar dat was voor internet. Dus was nooit echt op de hoogte wat er allemaal uit kwam.
Ook had ik toen niet veel geld, dus als ik een cd kocht (en vooral een dubbelaar) dan moest ik daar maanden mee doen.

Deze verstootte Generation 13 van Saga van zn troon toentertijd, maar dankzij de iPod kan ik switchen tussen beide platen.
Ik zet ze ook beiden in mijn top 10.

Alles klopt op deze plaat. Zelfs het drumwerk van houthakker Paul Cook is subtiel en lekker gemixed. Ook veel gave riffs en solo's van Holmes.
Leuk ook de toevoeging van saxofoon op sommige nummers.

Ik vraag me alleen af, waarom Orford niet de saxofoon ter hande neemt. Dat deed hij op Are You Sitting Comfortably? ook....

Zelfkennis. Als je de keus hebt om het zelf te doen dan wel door iemand die het echt goed kan is dat natuurlijk een voor de hand liggende keuze om het hem te laten doen.

Ik ben dit album net aan het ontdekken, en bij het surfen kwam ik nieuws over de verfilming tegen. Ben benieuwd.
 

Deze toevallig vandaag integraal geluisterd tijdens een treinreis door de randstad.
Herfst en schemer werken nog beter.

Afgelopen zomer heb ik een versie zonder saxofoon gehoord en dat was ook niet alles (in plaats daarvan Holmes op toetsen). Nu zou het ook niet erg logisch zijn geweest om in dit geval Martin Orford in te vliegen voor twee (?) stukjes saxofoon, maar goed...

Met de verfilming zijn ze inderdaad al een tijdje bezig en recent is de fondsenwerving tot een goed einde gebracht. Het budget is echter nogal laag en het verhaal sowieso erg vaag, dus ik heb er eigenlijk niet al te hoge verwachtingen van, als ik heel eerlijk ben. Maar goed, dan kan het alleen maar meevallen natuurlijk