Emerson, Lake & Palmer - Brain Salad Surgery (1973)

Het valt me op hoe vaak geweldige albums ook een geweldige cover hebben. en deze gemaakt door de zwitserse schilder Giger is er zo eentje. Ik hou wel van de ontwerpen van Giger. duister,mechanisch/electronisch en in een zekere zin pretentieus. maar goed deze site heet musicmeter en niet albumcovermeter. maar toch de muziek sluit perfect aan bij de album cover.

Ja, dit is het meest duistere album wat ELP tot nu toe gemaakt heeft. Waar de vorige albums hoe goed ook toch veel "kijk-mamma zonder-handenprog bevatte heeft dit album een luguber sfeertje en doet me soms zelfs(qua sfeer) aan King Crimson denken.

Jeruzalem is een klassieke hymne(doorverteld verhaal) het doet erg klassiek aan en het heeft ongeveer het zelfde sfeertje als karn evil part 3. Optimistisch maar met een twist. Doordat dit nummer de zelfde sfeer heeft als karn evil pt 3 krijg ik haast het gevoel dat dit bedoeld is als een soort proloque en karn evil pt 3 als een conclusie. een geweldig album gaat beginnen

Neem nou eens het tweede nummer tocatta. Vaak aangedragen als het minpunt van dit album. Het geheel doet inderdaad erg druk aan en het lijkt zeker bij de eerste luisterbeurten fout prog gepriegel. Maar zeker als je het een stuk vaker gehoord hebt valt het op zijn plaats. het bevat WEER een geweldige drumsolo van Palmer(wat is die gast daar ook ongelofelijk goed in). Het hele dreigende sfeertje van het nummer past ELP als een handschoen. Alsof Aliens onze planeet aanvallen. Het nummer is trouwens geïnd op een klassieke compositie van Alberto Ginastera.

still you turn me on is een Lake Ballade zoals we die kennen OF toch niet. Het nummer gebruikt een lugubere ondertoon bij wat een standaard liefdesnummer had kunnen worden. Ligt het nou aan mij of zijn die wahwah stukjes nou extra cheasy opgezet. en ook de tekst(someone give me a ladder is een voorbeeld) doet niet altijd aan een basis romantisch nummer denken.

Benny the Bouncy lijkt wel opgenomen in een echte western. En ja alweer die lugubere haast perverse ondertoon. Al was het alleen al de tekst, over een meisje die een gast in stukken snijd(luguber). “And they tried to stick together all the pieces and bits but some of it was missing”. drie keer raden welk stuk er nou weg is.

En dan het moment waar ik al op zat te wachten de Epic. karn evil(carnaval) extrovert en lekker sarcastisch: “a bomb inside a jar spectacular of he laughs till he cries then he dies“. Ja, mensen de show van het leven is misschien niet altijd zo leuk. Ook krijgt de religie(pull Jezus from the hat) er regelmatig van langs. Over top extrovert en bombastisch. Je zou haast het nummer een carnaval from hell kunnen noemen.

Het eerste gedeelte stopt en we worden getrakteerd op een pianoconcert van Emerson. Eerst duister en excentriek als de rest maar in het tweede gedeelde van karn evil pt 2 bevinden we ons op een kerfhof. Het is op de piano na haast stil. De mengelijk van angst mystiek en verwondering bevalt mij helemaal waardoor deze passage erg luisterbaar blijkt ondanks dat hij iets te langdradig is.

karn evil pt 3. het nummer lijkt wel opgebouwd als een oorlogsmars. De mens wie nogal arrogant op mij overkomt word terecht gezet door de machines(i’m perfect are you). Het tussenstuk van dit deel is een kippenvelverhogende oorlog tussen de drums en de keyboards, heerlijk. Het nummer voelt klassiek aan terwijl het over de toekomst(robots) gaat.

Conclusie een belachelijk lekker album waar sommige stukken te lang gerekt zijn maar het geheel een geweldige sfeer heeft die ondanks sommige, te veel uitgerekte, passages erg goed verouderd is ,haast als een fijne wijn. Het album gebruikt klassieke passages om een futuristisch getint album te creëren doe ze dat maar eens na. De lugubere ondertonen van het album geven het album een zekere dynamiek en tijdloze humor. Dit is voor mij 4.5 * en laten we dat miezerige gemiddelde eens opkrikken want zeg nou zelf dit album verdient dat.

zucht en dan nu de oneervolle taak om dit album bij mijn leeftijdgenoten te promoten. zal vast en zeker niet lukken maar goed.

Ik probeer het ook al jaren, maar het wil ook nog niet lukken, alleen maar hardstyle en dat soort dingen luisteren ze naar. maar goed, wij weten ten minste wat voor meesterwerken er bestaan.

Ik heb het album inmiddels op SACD binnen (3 cd's, waarvan 1 SACD). Vrij goedkoop bij Amazon in Engeland gekocht.
Ik moet zeggen: Zo mager als het originele album klinkt (althans op CD) , zo vol en dynamisch klinkt de superaudio uitvoering. Een aanrader en nu pas hoor je hoe het had moeten klinken.

Klein meesterwerk van deze toch ietwat onderschatte band. Ik kan geen enkel minder nummer vinden op dit album. Ook live kwamen deze nummers destijds uitstekend uit de verf, zelfs iets beter dan de studioversies.

Nog maar eens een poging dit album wat meer onder de aandacht te brengen.

'Karn Evil Nine' is misschien wel het best gecomponeerde popnummer ooit. Critici die beweren dat Emerson alles kopieerde van de klassieke grootmeesters moeten hier nog maar eens goed naar luisteren. Emerson mag zich op basis van deze ongelofelijke compositie rustig in het rijtje met zijn helden plaatsen. Zelfs na tig luisterbeurten blijf je je verbazen en ontdek je nog keer op keer nieuwe dingen.

Welnee, bij lange na niet. Met name het eerste deel bestaat uit eindeloze herhalingen van hetzelfde thema zonder enige ontwikkeling en met minimale variaties.
Je mag dit mooier vinden dan Rush' Hemispheres, maar het laatste is duidelijk beter gecomponeerd. En dan heb ik het nog niet eens over Xanadu.
Ter informatie: ik ben geen echte fan van Rush.

4.5* voor Karn Evil 9, 3.5* voor de rest, een dikke 4* in total.

Ik heb het album nu keer of acht gehoord en het klinkt zeer goed.
Ook hier weer de van ELP bekende mix van diverse stijlen en muzieksoorten. Ik ben het met Stijn_Slayer eens dat de Karn Evil suite een zeer goede compositie is. De vergelijking die M. Nieuweboer maakt met het album Hemisphere van Rush is appels met peren vergelijken. Daar waar ELP consequent op hun albums een enorm divers palet aan muziek voorschotelt en de band niet in één stijl is te vangen, zie je bij Rush dat hun indrukwekkende repertoire in de loop der tijd van muziekstijl verandert en dat ieder album op zich één stijl vertegenwoordigt. De klankrijkdom van ELP vind ik persoonlijk beter dan dat van Rush. De klanktapijten uit de gitaar van Lifeson, die telkens door zijn (voorkeur) flanger wordt gehaald, is op den duur, diplomatiek gezegd, zeer herkenbaar. Niet voor niets begon Rush ook toetsen in te voeren in hun muziek. Maar, de toetsen (en vooral de piano!) van ELP zijn uniek.

Dit album is qua aanpak goed vergelijkbaar met de drie voorgaande albums en houdt hetzelfde hoge niveau vast. Het valt mij op dat de gitaar van Lake weinig op dit album aanbod komt. Je hoort hem even in Still... You Turn Me On.
Het album maakt een uitgebalanceerde indruk, daarbij komt dat Greg Lake ook op dit album weer goed bij stem is en er ook nog tijd voor een ragtime-uitstapje is in Bennie The Bouncer.

Ik geef dit album 5 sterren.

Dit.

Jerusalem en Still... You Turn Me On vind ik zoals ik eerder aangaf mooie songs en reken ik tot mijn ELP-favorieten, voor de rest wil de band (en met name Emerson) te veel bewijzen hoe virtuoos ze zijn waardoor ze de song en de sfeer uit het oog verliezen. Uiteindelijk blijft dit album niet overeind door een teveel aan bombast en pretenties, hier gaat de band op dat gebied een stap te ver.

Jerusalem en Still... You Turn Me On vind ik ook erg mooie liedjes. Benny the Bouncer daarintegen past wel weer in het rijtje van The Sheriff, Jeremy Bender en Are You Ready Eddy?, m.i. wat minder geslaagde opvullertjes. Mijn familie had vroeger de eerste vier ELP-studioalbums en daarvan is het debuut mij het beste bevallen en Brain Salad Surgery het minste. Ik heb net de 5CD-box From the Beginning gekocht en zit nu ook met het bakbeest Karn Evil 9 opgescheept. Ik kan er naar luisteren, maar of ik het ook echt mooi vind moet nog blijken.

Er kwam een punt waar virtuose muziek me ook begon te irriteren. Het bombastische, de snelheid, het hoogdravende, Greg Lake die nadrukkelijk hoog op de hals van zijn bas speelt om maar aanwezig te zijn; het was me te veel en het zei me te weinig. De hoes is daarentegen zeer fraai.

Ook dit album viel direct in het pulletje. Hierna heb ik zer minder gevolgd, maar ze konden m.i. helaas het hoge niveau van de eerste vier albums niet vasthouden. Daarna kwamen nog uistapjes met Emerson Lake en Powel etc. etc. wat ik veel en veel minder vond. Ik heb ze wel, maar draai het niet meer it.s.t. de eerste vier waarvan ook dit album een juweeltje is.

Ooit gekocht voor de prachtige hoes (op vinyl in de 70's) Errug lang niet meer naar geluisterd. Pluk m'n collectie ELP vinyl binnenkort eens van zolder. Te lang geleden. Goeie herinneringen aan.

ELPs albums zijn feitelijk altijd een beetje ongebalanceerd. Er staat altijd wel iets op dat gewoon uit se toon valt en het zijn altijd die ragtime/rockandroll/honkietonk nummers. Maar goed een cd speler heeft een programmeerfunctie en dat zorgt er voor dat door het skippen van Benny we het beste ELP hier te pakken hebben. Hoogtepunt is toch wel het Karn Evil epos wat mij betreft. Compositorisch het beste wat ze ooit gemaakt hebben.

Overleden : H.R. Giger (1940-2014), de ontwerper van deze hoes (en van onder andere de titelfiguur uit Alien). R.I.P.

Een geweldig album van ELP, ook een mijlpaal in de muziekhistorie. Hier kun je lang over schrijven, maar dit moet je gewoon ondergaan, dus mensen, schaf aan deze cd en luisteren maar!

Weet dit album te staan bij een vinylzaak met tweedehandsbakken, als ie er de volgende keer nog staat toch maar even aanschaffen en gaan luisteren.

Zo ben ik ruim 32 jaar geleden met deze LP in aanraking gekomen, de hoes sprak mij destijds heel erg aan en dacht laat ik hem maar eens kopen voor een prikkie bij de plaatselijke winkel van sinkel. Kon al Tarkus en Works vol 1 (dubbel zwarte LP) en deze LP klinkt als je hem voor het eerst hoort nogal bombastisch en druk, maar na een paar luisterbeurten ontdek je toch orde in de chaos. Vooral het openingnummer'' Jerusalem'' en het instrumentale ''Toccata'' (dat op de 3 dubbel live LP indrukwekkender klinkt) Ook het nummer '' Karn evel 9'' dat uit 2 delen bestaat duurt bij elkaar ruim 12 minuten, maar deze zijn bij het luisteren voor mijn gevoel heel snel om. Het enige mindere nummer dat naar mijn mening overbodig is '' Benny the bouncer'' maar voordat je je gaat vervelen is dit nummer na 2.15 minuten alweer over en gaat het album als een muzikale achtbaan door tot het einde . Vooral de laatste 10 seconden vind ik nogal vreemd. Weet niet meer of de LP ook zo abrupt eindigd op kant twee bij nummer ''3rd Impression''.

Kortom een score 4.

Gave beschrjving, Hakuna.

Een 'goede dag' om de liedjes van ELP nog eens te draaien... dag... mooie zanger Greg Lake!

Wat dacht je van 'Still... You Turn Me On' ?

Dat, ofschoon ELP om andere redenen beroemd/berucht is, dat een van hun beste nummers is!

Lake was inderdaad precies de juiste zanger voor deze band. Je moet er toch niet aan denken dat tegenover de pretenties van Emerson ook nog een soort Jon Anderson gestaan had.

Helemaal waar... en al is er maar een echte Jon (Anderson), hij speelde ook nog eens geen basgitaar!

Ik heb nooit zo'n moeite gehad met Emersons bombast, om de eenvoudige reden dat ik die niet zie – de goede man speelt gewoon veel nootjes op veel toetseninstrumenten en op hoog volume, maar ik heb nooit het idee dat hij dat alleen maar doet om zijn fabuleuze techniek te etaleren of om te laten zien welke speeltjes hij nu weer naar de studio heeft gesleept. Bovendien zorgt hij er altijd voor dat het allemaal rockt, en als hij het stokje eens zou laten vallen zouden Lake en Palmer het wel oppakken.
        Dat is dus niet mijn probleem met ELP en zéker niet met Brain salad surgery. Wèl een probleem vind ik het dat lang niet alles op dit album even sterk is. Toccata bijvoorbeeld doet me niet veel en bevat bovendien een solo op elektronische drums die gewoon vervelend is, en Benny the Bouncer heeft als voornaamste kwaliteit dat het maar 140 seconden duurt (dat het trio altijd wat luchtigers op hun albums wilde vind ik prima, maar waarom moeten het altijd zulke flauwe nummers zijn?).
        Karn evil 9 wordt door de meeste gebruikers hier genoemd als het hoogtepunt van het album of zelfs van het hele oeuvre van ELP, maar merkwaardig genoeg krijgen bij de Statistieken de eerste drie nummers van de plaat meer stemmen dan de vier onderdelen van KE9 (waar je dus apart op kunt stemmen, hoewel het op mijn Sanctuary-CD uit 2001 één track van 29:44 is). Zelf kan ik daar wel inkomen, want de First impression vind ik voornamelijk heel druk en vol (hoewel de gitaarsolo van Lake vanaf 07:30 wel een hoogtepunt is) en de Third impression wel sterk maar ook geen meesterwerk, hoewel daar wel een fascinerende passage op zit wanneer Emerson op 6:45 (of 27:22) onder zijn Hammond opeens bizarre synthesizerloopjes tevoorschijn tovert die als een slang van links naar rechts en weer terug door mijn geluidsbeeld kruipen, hetgeen voor mij altijd aanvoelt alsof er een toon plotseling "opgetrokken" wordt.
        Hoe dan ook, de Second impression daarentegen vind ik echt subliem, met prachtig pianospel, een subtiele begeleiding van de ritmesectie en een geweldige verstilde passage; als ik toch de aparte onderdelen als favorieten kan aanvinken kies ik naast Jerusalem voor dit middenstuk.
        Eerlijk is eerlijk, na de eerste vier albums weer in mijn hart te hebben gesloten zag ik een beetje op tegen het massieve Karn evil 9, maar de lengte ervan was uiteindelijk geen probleem, want de band zorgt er wel voor dat alles keurig in beweging blijft en dat er genoeg afwisseling is. Maar Karn evil 9 blijft voor mij gewoon niet gedurende de hele speelduur boeiend, en daarom is dit voor mij niet het absolute meesterwerk van deze band (ik sla het debuut en Trilogy hoger aan) maar "gewoon" een sterk ELP-album. Hetgeen ook niet niks is natuurlijk, vandaar nog altijd 4*.

Karn Evil Nine! De oude, trouwe tweezitter is nu eindelijk aan flarden en kan ie - met dank aan ELP - mooi in stukkies de grijze afvalcontainer in.
Was al een beetje gammel, hoor!

Dat deze muziek dus na tientallen jaren niet aan kracht heeft ingeboet bewijst Brain Salad Surgery wel. De eerste vier reguliere albums van Emerson, Lake & Palmer inclusief het live gespeelde Pictures At An Exhibition blijven immers nog altijd favoriet. Okay, met wellicht als uitzondering zo'n maf doch knap gespeeld liedje als Benny the Bouncer.

Of is het nu toch 'Alicia the Bouncer'?

*naarstig op zoek naar mooie driezitter gaat*

Als je Brain salad surgery 4½* geeft, dan bedoel je toch zeker de eerste vijf albums ? Of bedoel je vier + Pictures ?

Yep! Het moet dus zijn: de eerste vier reguliere albums PLUS Pictures! ?

Een album dat ik niet te vaak beluister omdat ik er wel voor in de stemming moet zijn.
Ik kom om die reden ook niet verder dan 3,5*. Er zijn van die dagen waarop ik dit echt niet kan velen.
Het vereist volle aandacht en als dat lukt is het briljant. De chaos klinkt dan als muziek.
Still... You Turn Me On is favoriet, want dat nummer is altijd OK.
Op 54 in de 100 Greatest Albums of 1973 en op 28 in de lijst over 1973 van best ever albums..

Vooral de solo op het kerkorgel(?) in Kar Evil third impression is echt top!

Hele goede symfonische plaat hoor, door mn pa leren kennen.
Wat voor jou? Koen St

Deze heb ik al een tijdje niet gehoord besef ik me nu, moet ik morgen maar weer een keertje draaien, top album dit