Scott Walker - The Drift (2006)

Of je kan ook gewoon je TV afzetten, natuurlijk...

Dit is wel een enorm speciale muziek ervaring.. Lijkt alsof de telefoon elk moment kan gaan en er een stem zegt "you have seven days" ...

The Drift is zeker een album wat je aan het denken zet. Dit album schetst echt een extreem duister beeld van de wereld, The Drift is een gruwelijke plek waar de muziek onder je huid kruipt.

Ik weet alleen nog compleet niet wat ik van dit album moet vinden. Is dit nu een werk van een oude man die de weg compleet kwijt is of van een genie? Daar moet ik nog achterkomen.

Op de site van zijn label is te lezen dat hij inmiddels alweer enige tijd bezig is aan zijn volgende album. Ben erg benieuwd waar hij nou weer mee komt. Hoop toch op iets lichter verteerbaars.

Zou wel een keer leuk zijn.

Scott Walker gaat hier 'vrolijk' verder met diens experimentele klassieke popmuziek. Helaas is dit niet mijn straatje. Muziek mag best wel zwaar verteerbaar zijn, maar dit Drift is voor mij niet te verteren.

Ik sta meestal wel open voor dit soort vreemde, onbegrepen platen, maar ik ben het wel met je eens. Walkers stem is me bovendien te theatraal en te geforceerd. Hij werd hier al de opa van Antony genoemd en ik heb mijn afkeer voor diens stem nooit onder stoelen of banken geschoven.

De composities zijn uniek, dreigend en onheilspellend, maar muzikaal gezien vaak ook wel erg beperkt.

Walker heeft nooit anders geklonken dan tejatraal. Als je daar niet tegen kan is het natuurlijk einde wedstrijd, maar voor mij is hij een van de meest karakteristieke zangers van die voortgekomen is uit de 60s.

Antony doet aan kastratenzang en klinkt als een weekdier waar Walker gaat voor volume en kamerbrede aanwezigheid. Sorry hoor maar die 2 zijn voor mij van geen kant met elkaar te vergelijken.

Ook op Scott 1 t/m 4 zingt hij theatraal, maar toch minder dan hier. Zijn stem is hier ook wat ouder geworden en de combinatie daarvan is gewoon niet echt mijn ding. Tilt trek ik wat beter, maar heb ik nog onvoldoende beluisterd om goed te kunnen beoordelen.

De documentaire Scott Walker: 30 Century Man helpt overigens bij het begrijpen van deze albums. In die documentaire vergelijkt iemand hem met de kunstenaar Francis Bacon en dat snap ik heel erg goed. Diezelfde donkere, gewelddadige, vreemde, vervormde, intense, huiverende sfeer. Ze geven je het gevoel dat je volledig verwijderd bent van de alledaagse wereld. Beiden ademen een sfeer uit alsof er elk moment iets gruwelijks kan gebeuren waar de mens machteloos tegenover is. Ik houd alleen wel van Bacon, daar zit veel meer esthetiek in.

In die docu vertelt iemand ook dat hij/zij zich schaamt en ongemakkelijk voelt bij het beluisteren. Die schaamte kan ik me ook wel voorstellen. Tegelijkertijd vind ik het wel fascinerend dat een album je een volledig ander gevoel geeft dan je normaal hebt bij muziek. Neemt niet weg dat ik het enigszins gemakzuchtig vind dat Walker toch wel érg vaak wat aparte klanken neemt en die een tijdje laat doorklinken.

Misschien moet je Bish Bosch eens beluisteren, Stijn_Slayer. Nog steeds zeer experimenteel maar een klein beetje toegankelijker.

Dit album is pure profetie.

a moving aria for a vanishing style of mind

Het verhaalt van de meest duistere aspecten die het leven en deze wereld rijk zijn, maar er is ook goed nieuws, het kan namelijk ook anders.

overkill is personal, too many bullets

En let vooral ook op de zeer treffende schets van de wijze waarop men hier face to face komt met de nieuwe zelf gecreëerde lotsbestemming.

world about to end

WHAT'S UP DOC

Vond het altijd al bijzonder fascinerend hoe dit wordt neergezet, met het cartoon personages thema en zo, maar des te meer toen ik er eenmaal goed over na ging denken en een idee kreeg wat het eigenlijk wil zeggen.

'I'm looking for a good cowboy'

Na Scott 4, die me goed beviel, deze ook eens geprobeerd. Oke. Duidelijk andere koek. Om eerlijk te zijn zie ik mezelf hier niet vaker voor m'n plezier naar luisteren.

Deze is tegen het lugubere aan.

The sun ain't gonna shine anymore.
Ja, dat geloof je gelijk bij de eerste tonen van The Drift.
Alsof Nick Cave probeert om meer in de hoogte te zingen, en daarbij begeleid wordt door een band als Swans.
Ik weet nog precies wanneer ik dit album hoorde.
We hadden met nog twee andere muziekliefhebbers een gezellige avond, waarbij persoonlijke favorieten voorbij kwamen.
Iemand liet toen Clara horen, en kwam met het lugubere verhaal dat de drumslagen hier werden uitgevoerd op dode dieren.
Of dit waar is, weet ik niet, maar het gaf het lied nog extra kracht, wat eigenlijk niet eens nodig was.
Rond drie uur in de nacht reed ik naar huis, en in een bocht op de snelweg stak plotseling een schijnbaar jong hertje over.
Deze kon ik niet meer ontwijken, en ondanks dat ik deze zeker geraakt had, schrok deze zo, dat het nog lukte om aan de kant te komen.
Een harde klap, en shakend verder naar huis gereden.
Daar bleek de schade aan de auto mee te vallen, een koplamp was gesneuveld, en voor de verzekering was het wel prettig dat er nog dierenharen op het beschadigend deel zaten.
Voor mij wel een reden om het album links te laten liggen, tot vandaag.
En nog steeds vind ik Clara, samen met Frankie Teardrop van Suicide het meest vervreemdende, verdwaasde, lugubere stuk muziek wat ik ooit gehoord heb.
Bij sommige momenten moet ik aan de derde van Portishead denken, maar die is dan nog een stuk toegankelijker te noemen.
En volgens mij wordt het middenstuk van Jolson and Jones gebruikt bij de openingstheme van de serie The Walking Dead.

Dit is Twin Peaks voor gevorderden.
Horror Animal Farm.

Link
Geweldige docu, overigens.

Blijkt dus inderdaad te kloppen, docu moet ik eens helemaal kijken.

Clara is bijna een rustpuntje hier in mijn beleving. Ziekste zijn Cue (immunity?) en vooral The Escape met zijn briljant gevonden en uitgevoerde climax. Het zijn zaken en tracks die nog geregeld door mijn gedachten spelen en waarvoor mijn ontzag immens blijft maar opzetten doe ik ze nauwelijks, echt beluisterbaar laat staan genietbaar wordt het nergens.

Speling naar The Sun Ain't Gonna Shine Anymore vind ik overigens een leuke want dat is wel zo ongeveer het overkoepelende thema hier.

Dit is echt een horror album compleet met schrikeffecten.

Laatst nog eens in een gekke bui heel Bish Bosch uitgezeten, en gelukkig dat dat toch best en lekker bij vlagen behoorlijk opzwepend plaatje is dat een stuk lichter op de maag komt te liggen.

Al is het er ook niet bepaald eentje voor elke dag.

Dit is een machtig kunststuk om te bewonderen vanaf enige afstand maar nauwelijks om echt in te duiken.

Of je moet in zijn voor een stukje zelfkastijding, de gitzwarte aspecten des levens frontaal te lijf gaan.

Donkerte is een duister iets.

Soms probeer ik toch weer even een glimp mee te pakken. En als alles dan weer als een gek loopt te gieren pak ik een zoetsappiger nummertje als Duchess om weer tot rust te komen.

Of ik heb het zelfs eventjes helemaal gehad met de heer Walker.

En ga dan even voor Billy Idol ofzo.

Hot in the City.

Gewoon gezellie.

Je doet je nick eer aan Deranged !

Ik trek deze CD alleen als ik zelf in perfekt evenwicht ben, da's ongeveer 1 keer in de 5 jaar en dan moet ik ook nog de mogelukheid hebben om 'm op te zetten .......... maar dat het een geweldig werkstuk is, is buiten kijf.

Ik zet deze muziek tegenover een zogeheten martelcontainer wat krijg je dan.

Een inktzwarte vogelveer die van de een op andere dag plots aan komt dwarrelen en subtiel maar ondraaglijk de onderkant van je linkervoet beroert.

Zie nu nog maar eens weg te komen, wanneer het je dan eindelijk heeft waar we je al zo lang hebben willen.

Voor Kate Bush in mijn leven kwam, als het ware door engere vleugels gedragen in mijn nachtelijk waarnemen neerdalende, had ik ook wel alle andere dingen die mij dergelijke houvast en ingeving boden.

Allerminst spiksplinternieuw in de game, zeer recente waarnemer van de allerziekste freak toon.

Dit album dat uitgerekend op dat moment knallend met mijn spierwitte oordopjes het donkerste straatje doorkruisend ons al zijn geheimen prijsgeeft, opeens begrip voor waar het nou eigenlijk naartoe wil, waar het jou misschien wel mee naartoe neemt dan.

Gaat je niet in de kouwe kleren steken zeg maar.

Om het echt heel zaggies uit te drukken.

Loop je te doen man.

Bij dit werk worden de jongens van de mannen gescheiden.
Intrigerend stukje geluidsfabricage met een aparte vocale bijdrage eroverheen.

De plaat die je op zet als je de moed, of lef, hebt je met je diepste zelf te confronteren.....ik draai hem nooit.

De kinderen vinden het leuk wanneer hij zijn Donald Duck-stem gebruikt. Daarom zet ik hem vaak op, zo eerst heel zachtjes, en dan steeds het volume omhoog, tot de vette eend zingt.

It ain't over until the fat duck sings ?

Oef wat een moeilijk album is dit zeg Aangezien ik Tilt goed te pruimen vind en de hoge score die The Drift krijgt maar eens een poging gewaagd. M'n hersens kraken ervan. Geen idee wat ik er mee aan moet. Onder andere omstandigheden nog maar eens poging wagen. Iig niet meer in bijzijn van mevr Broem. Dat gaat ten koste van...van alles

Angstaanjagender dan dit, ga je het niet vinden denk ik. Prachtig album, maar ik draai hem eigenlijk nooit..

Heb zoiets ook eens ervaren in een grijs verleden, maar dan met de toenmalige mevr Poles (die "Scott 4" wel een goed album vond overigens): "Why on earth would you want to listen to this for your pleasure?!".

Tja, het is geen dansmuziek ........

Dat zegt men ook wel van veel klassiek, terwijl er - rumour has it - wel degelijk op de Branderburger Concerten werd gedanst.

Het omgekeerde komt ook voor: in Bridgerton (ca 1810 - 1820) gaan in een aflevering van seizoen 2 de voetjes van de vloer met een klassieke versie van Wrecking Ball (Miley Cyrus)

The Drift zorgt hier ook voor verlaging van 't quality time aspect. Edoch, beluistering via hoofdtelefoon zorgt voor een gevoel van isolatie. Lekker sombermansen

Chameleon Day herinner me een album van Diamanda Galas dat me nog meer de stuipen op het lijf joeg - eenmaal draaien volstond in dat geval.

Dit schreef ik in tweeduizend 7.

Back in de day driften op de witte Twix een wilde rit een voor elke mondhoek flitsend een levensmiddelen winkel binnen.

Zweef dan bijna als ik een keuze maak uit al die producten die de dag heeft te bieden.

Je kan zeggen dat het mij gevormd heeft als mens.

Door al die jaren van dit album geen onbekende.

Toch wel echt zijn ultieme meesterwerk uiteindelijk kunnen we gerust zeggen.

Ben benieuwd of Tilt / Drift / Bisch Bosch in de toekomst als "grote werken" gezien gaan worden of afgeschreven als pretentieuze rotzooi. Jammer genoeg beklijft deze niet zo goed als Tilt.

Als je door de muziek gegrepen wordt ( zoals ik dus ) zuigt het je mee Walker's universum in, maar als dat je niet gebeurt klinkt het ongetwijfeld als opgeblazen arty-farty bullshit. Ik zal in ieder geval nooit iemand aanraden hier naar te luisteren, maar voor mijzelf "moet"-ie gewoon af en toe. Wat had ik dit graag ooit eens gezien als theater produktie .........

Ligt er maar net aan wie je het vraagt. Wat mij betreft dikke klassiekers, het is geen trilogie die ik wekelijks tijdens het afwassen of strijken draai, zo af en toe eens een los nummertje tijdens het shufflen is heerlijk en dan zo opeens wil ik de albums eens horen en dan verbaas ik me telkens weer hoe vooruitstrevend en invloedrijk Walker was. ⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐ Respectievelijk, en dan nog het album met Sun O))) als toetje - fabuleus!