Scott Walker - The Drift (2006)

Blijf toch ook wel veelvuldig naar de trilogie luisteren, deze wel het minste.

Maar zo’n nummertje als Cue het blijft een meesterlijke zit van tijd tot tijd.

Om maar even wat te noemen.

Jolson and Jones sleept je ook wel gelijk mee de heerlijk zieke terror black vibes in vanaf de eerste seconde.

Ook bij dit nummer zeer de moeite waard om blind in te gaan en helemaal uit te zitten om aandachtig alle tempowisselingen te bestuderen.

Ja het is en blijft een onvoorstelbaar dikke plaat, volstrekt uniek en ongeëvenaard, een gigantisch groots geschenk voor de mensheid.

Zo'n duistere plaat heb ik niet vaak meegemaakt zeg, poe...
Niet eentje die je vaak opzet.
Maar stiekem vind ik hem erg goed door de onheilspellende sfeer die hier wordt neergezet. Doet me op sommige momenten denken aan Swans.
Zeker wat voor Koen St

Als ik deze plaat hoor wil ik ene paard voor z'n kop slaan

Laat het Anky van Grunsven maar niet horen dan (de plaat ook niet).

Cossacks are blijft echt magistraal mooi, en eng

Heerlijk omineus opzwepend diep verontrustende inleiding om je alvast op het puntje van je stoel te zetten voor al dat deze volstrekt unieke luisterervaring je vervolgens nog brengen zal.

’A moving aria
for a vanishing
style of mind’

Zinnetje waar het album mee opent en beter had je het geheel volgens mij niet samen kunnen vatten.

Wil je meer te weten komen van het album dan is de documentaire 30 Century Man een aanzienlijke aanrader.

Komen een paar erg intrigerende segmenten in voor.

Bijvoorbeeld het gedeelte waar Scott ineens heel zacht gaat praten als het komt op de vraag waar dit volgens hem nou eigenlijk vandaan komt en waarom nou juist dit en bijvoorbeeld niet iets anders.

Interessant.

The Escape hier wel de centerpiece en een van de sickste sickste songs allertijden.

Het is waarom ik de sickness ben ingegaan.

Wilde ook zo zijn.

Ik zou het graag nog eens beluisteren om te kunnen bevestigen. Maar dit album is te beklemmend en beangstigend. Ik durf het niet meer….je zult maar in deze klanken verstrikt raken en de uitgang niet meer kunnen vinden. Ik houd het bij een vage herinnering. Niet te lang en diep over reflecteren,
want voor je het weet slurpt het zwarte gat je op in lang gerekte banen….



Maar jij liet je wel opslurpen. Hoe is het daar in dat oneindige punt van zwaarte? Waar een licht veertje tonnen aan levensgewicht kan geven.

Gewichtig met de action intense maar prettig met de steady straight flow relax.

Dit is zo’n album die te beangstigend goed is om op te zetten. Ik draai ‘m dus nooit. Wel een album om ongewenst te lang plakkend bezoek de deur uit te werken. Genialiteit grenst vaak aan manische gekte.
Dan luister ik toch liever naar dit album.

Als ik dat zou doen, denk ik dat mijn echtgenote en het aanwezige bezoek 112 zouden bellen en mij zouden laten opnemen.

Ik moet trouwens bekennen dat ik behoorlijk dicht tegen dat scenario heb aangezeten. Zoals je weet, wil ik de wat donkere muziek (o.a. postpunk) graag in de donkere uren van de dag draaien (jij denk ik ook). Als ik dan de bedstede opzoek, laat ik de cd of lp meestal in/op de speler zitten/liggen. Zo hadden we een keer eters over de vloer. Ik ging het voorgerecht halen. Mijn echtgenote zette de cd-speler aan in dat door mij onbewaakte moment. Ik bevond me in de keuken. Toen ik met borden de eetkamer in kwam, schalde ‘Atrocity Exhibition’ door de kamer. Ik keek in verschrikte gezichten van het bezoek (en dat van mijn echtgenote) en haastte me naar de cd-speler. “Euh, schat, ik zal even wat anders opzetten”. Op dat moment voelde ik - en de andere aanwezigen in de ruimte - een wat ongemakkelijke sfeer….later kon ik er wel om grinniken….

The Escape is een zinderende track met sublieme opbouw naar een ziekelijk magistraal etherische climax.

Het album is het waard om minstens eens in je leven helemaal uit te zitten om alle wendingen waar te kunnen nemen en voor werkelijkheid te mogen aanvaarden.

Het is maar een muziekstuk immers.

Vind dat er wel wat paniekerig over gedaan wordt hier momenteel.

Heb het hele album van voor naar achter uitgewoond keer op keer op keer net ook weer.

Leef ook nog steeds.

Geloofd zij de heer! Een waarlijk wonder!

Niet zo zeer vanzelfsprekend nee net als dit album.

Sommigen riskeren dus een hiernamaals van verdoemenis.

Bijvoorbeeld door het niet aanvaarden van Christus.

Nadat deze meermaals aangaf je hart te willen komen uitwonen.

Wellicht ook je bilnaad zou willen stretchen.

Maar star en onverbiddelijk jij zijn liefde bleef verwerpen.

Dit is waar het nummer The Escape naar mijn idee over gaat.

Met de automobiel voorop die vervolgens volgt.

Volgens mij het beeld schetsend van een rouwstoet.

Jij nu het middelpunt en tevens het mikpunt op je eigen uitvaart.

Waar er inmiddels op je zou worden gejaagd.

Vooraf ingekorte engelen die staan te popelen.

Om met jou aan de slag te gaan.

Het driften van de ziel van binnenin de kist.

Overkill is personal.

Te veel te vaak en bovenal te vroeg afgeschoten.

Maakt het voor jou nu veel te laat.

En het tafereel dat zich daarop ontvouwt.

Maken dit een meesterlijke zit en waarschijnlijk zijn beste track naar mijn mening.

Het is een van zijn meest transparante liederen denk ik persoonlijk.

Er worden verder weinig doekjes gewonden om het verhaal van transitie dat hier uit de doeken wordt gedaan.

Wereld op z’n end.

Oog in oog met de oogst van je nieuwe werkelijkheid.

Het was in een lichteloze passage buiten al struinende dat ik plots op dit album reflecteerde en alles zowaar op zijn plek kwam te vallen een lichte huivering tot gevolg maar ik was daar nou eenmaal helemaal alleen moest nu flink zijn.

En dat was waar ik mezelf leerde kennen daar in de tightness van de trap met eigen ogen aanschouwend hoe ik in relatieve zin mijn cool wist te bewaren onder onmogelijke omstandigheden en beschouw mijzelf sindsdien wel als harde knakker.