Scott Walker - The Drift (2006)

Je hebt nog tot 2087

Dit is niet makkelijk, heb hem gekocht omdat ik dit heel interessant vind. Maar of ik dit goed vind, daar ben ik nog (lang) niet uit.

Als je lang genoeg wacht zul je deze plaat fantastisch vinden!

Dit is muziek zoals ze moet zijn!
vernieuwend en ronduit fenomenaal, een dikke 5*

inmiddels naar 4,5 ster, maar dat gaat denk ik nog wel steigen

beklemmend, ongemakkelijk, groots, gevoelig, eng, prachtig, ongrijpbaar

mooi?

Mooie come-back-plaat voor het 4AD-label.
Maar Scott Walker? Zat die niet in de Guys 'n' Dolls of was het nou Grant & Forsyth?

Wat dacht je van The Walker Brothers? Heeft prachtige albums gemaakt in de jaren 60.

...plus de zanger van een song voor een Bond film uit 1999!

O, ja die van hits zoals 'The sun ain't gonna shine anymore' en 'Jackie', daar moet ik ook nog een mooie dubbelaar van in huis hebben, maar dit is zo anders, minder toegankelijk voor de massa.
Ik wil die James Bond-song ook wel eens horen.
Kijken of ik die op een of andere manier te pakken kan krijgen.

Een geniaal album, dat is wel duidelijk. Maar ik vind het meestal niet echt prettig om naar te luisteren.

Deze plaat is iets te bizar aar mijn zin. Bij diegenen waarbij deze plaat blijft nazinderen chapeau!. Ik ga er na 1 luisterbeurt de brui aan geven.

Ik zal het goede cijfer niet omlaaghelpen wees gerust

beoordeling: wat heb ik nu juist beluisterd???

De waanzin van de wereld, beste man, de waanzin van de wereld...

The Drift is als een grootse opera in CD-vorm: het is theatraal en verteld meer dan de meeste andere muziek een verhaal. Het tovert vrijwel vanzelf beelden op je netvlies. In het begin maakt Scott Walker het je ook nog eens vrij gemakkelijk: "Clara" en "Jesse" hebben een vrij duidelijk concept waarmee je de tekst en muziek goed op je kan laten inwerken en de rest van de nummers zijn zeker niet onbegrijpelijk. Wanneer dat niet genoeg is gooit hij er wat geluiden bij, zoals het slaan op vlees of het huilen van een hond om je fantasie te prikkelen.

Naarmate de plaat vordert laat hij je als luisteraar steeds meer los om je eigen gedachten te vormen. Het geluid verandert weinig meer, het is alsof je in een roes wordt gezet waarbij hij je steeds net wat meer stof geeft om dieper in deze 'drift' mee te gaan. Zijn theatrale aanpak werkt meestal wel effectief, alhoewel hier en daar ietwat aan de knullige kant.

Maar het is vooral het gebruik van 'blokken van muziek' zoals hij het zelf noemt dat me nog het meeste tegenstaat. De muziek voelt leeg aan, hij geeft je alleen het broodnodige om in de sfeer te blijven en zet alleen maar het zware geschut in wanneer hij weer een uithaal maakt. Deze uithalen houden je wel de hele tijd op het puntje van de stoel, het is niet mogelijk om echt lekker weg te zakken, er blijft een bepaalde spanning overheersen hier.

Muzikaal had ik graag wat meer gezien, maar een werk als dit verdient meer luisterbeurten. Het is echter verre van ondoordringbaar, het kost misschien wat moeite maar betaalt dit ook bijzonder snel terug.

(PS: Een tip voor de liefhebbers: The Episodes van Chris Connelly is muzikaal wat interessanter en kent eenzelfde soort dreiging alhoewel die over het geheel misschien wat minder goed te vangen is.)

Fuck! Ik schrok me kapot op het einde van The Escape, die vreemde stem! Welk voor vreemde geluiden bevat deze plaat ook niet. Het balken van een ezel heb ik nog opgemerkt, en die freaky voetstappen..
Heel de plaat door wordt er een soort net gewoven, een sfeer waarin je je steeds meer thuis voelt, maar toch steeds dreigender en verrassender wordt. Om dan te eindigen met het mysterieuze A Lover Loves. Zeer merkwaardig, sfeervol en ambitieus album. En ook zeer de moeite waard.

Ik heb deze plaat ooit aanbevolen bij een vriend onder het motto: 'Als je denkt dat je alles hebt gehoord, moet je deze eens beluisteren. Dan zul je verrast zijn'.
Ik weet nog steeds niet wat ik hiervan moet vinden. Uniek, nog nooit eerder gedaan. Maar daarom per definitie goed? Het is net als met een abstract schilderij. Sceptici zeggen: 'Het zijn wat strepen en kleuren door elkaar'. Maar als je er minder rationeel naar kijkt, en zo'n schilderij/plaat op je gemoed laat inwerken, krijg je er toch waardering voor. Zweveriger kan ik het niet uitleggen.

Geweldig! Dit is kunst! Eén grote brei aan briljantie, de bizarre sfeer van de muziek bereikt elke keer weer zijn climax. Overigens eind deze plaat met het prachtige nummer "A Lover Loves"

Geweldig!

EEn harde noot om kraken , maar waanzinnig mooi , er wordt gedrumd ( nee , is niet het goeie woord ) op varkenskadavers , er zoemen miljoenen bijen , en dan die apocalyptische stem van de heer walker erboven , een plaat vol waanzin maar dan prachtig in muziek , nee , t'is geen muziek meer , dit is Kunst mensen , met een , ja , ik gebruik ook eens een hoofdletter !

Clara is verschrikkelijk om te beluisteren , je bent er echt niet goed van , maar dan omdat je je onwennig voelt in de wereld van de heer Walker , grootse schoonheid maar zeker niet voor iedereen gepast denk ik , enfin waanzinnig mooi !

Bedankt voor de tip, beaster1256; ik zoek de muziek hiervan zeker op.

Ik zou je toch aanraden eerst maar eens naar Tilt gaan luisteren voordat je hier aan begint .......

Drift is echt de real deal kwa tegendraadse muziek die ook nog hout snijdt. Het geheel blijft bij mij niet zo eindeloos door de kop spoken als Tilt maar is evengoed van onaardse klasse. Wat er allemaal om gaat in Walker's hoofd durf je je nauwelijks af te vragen maar deze geluidsschilderijen laten je 't in ieder geval wel voelen........... Inderdaad Kunst met een K, maar ook van een Artiest met een A .......

Vandaag binnengekomen, luister hem nu voor het eerst. Wat een heerlijke tegendraadse muziek Waardering volgt nog, maar verwacht minimaal 4*

Ik ben niet gauw bang, maar toen ik dit 6 maanden geleden 's avonds in mijn bed met koptelefoon lag te luisteren heb ik hem toch echt een paar keer stop gezet om even op adem te komen. Angstaanjagend.

Is dit die gast van ...put flowers in your hair?

Ja, is dat zo? Zie je maar weer hoe gevaarlijk zoiets ogenschijnlijk onschuldigs als bloemetjes in je haar voor je geestelijke gezondheid kan zijn.

Ik vind dit nog steeds een bijzonder album, ook al draai ik hem zelden. Een aanslag op je psyche.

Nee, je bent in de war met Scott McKenzie en zijn hit "San Francisco (Be Sure To Wear Flowers In Your Hair)", Walker maakte wel deel uit van the Walker Brothers ("The Sun Ain't Gonna Shine Anymore"). Het contrast tussen het (vroege en bekende) Walker Brothers werk en "The Drift" is echter ook immens.

Ohja, stom.. ik wist dat ik zijn naam ergens van kende, maar natuurlijk was dat nummer van McKenzie! Het was net even té leuk om niet mee te associëren
Maargoed, ik kan me voorstellen dat dit mensen een beetje wegcreept.. ik heb een aantal tracks beluisterd en vrij intens, ook wel extreem gekunsteld moet ik zeggen, weet niet zeker of dat op termijn niet wat té wordt als je dit vaker luistert.

Ik zou het tegendeel durven beweren: hoe meer je dit luistert, hoe organischer het begint te klinken.

Dit blijft een dijk van een plaat om 's avonds laat in het donker te beluisteren. Pakkender, spannender en schrikwekkender dan de gemiddelde thriller!

Zelfs de vleermuizen zijn er bang van.

Ik zag de naam Scott Walker voor het eerst op het Two Suns album van Bat for Lashes, daarna kwam ik de naam en vooral dit album nog vaak tegen in de interessantere hoeken van muziek maar pas vandaag voor het eerst gehoord.
Had ik nou maar eerder de stap gemaakt want ik vind The Drift echt geweldig! Inmiddels 3x gedraaid en hoewel ik bij de eerste nog erg moest wennen aan Walkers stem klopt het plaatje nu helemaal. De ongemakkelijke sfeer greep mij gelijk, die van het kaliber kippenvel en een brede glimlach van:"jaaaaaa, dit gaat heftig worden!"
En die belofte wordt ingelost, misschien dat t iets te lang duurt maar dat is dan maar een heel klein minpuntje. Geweldig angstaanjagend plaatje!

Als je weet waar dit over gaat wordt het moeilijk.

Het is eigenlijk een concept plaat dit.

Over wat de titel eigenlijk al beschrijft, het eeuwige afzakken.

Nog wel het meest treffend gebracht in het ironisch getitelde The Escape.

World about to end

En die ziekelijk bizarre maar oh zo treffende climax.

Look into its eyes, it will look into your eyes

Zat een keer TV te kijken en sindsdien durf ik dit niet meer te luisteren.

Ja het is niet echt een plaat die je voor een gezellig achtergrondmuziekje opzet ...