Adorable - Against Perfection (1993)

De Arthur-Recensies deel 11: waarin Arthur zich opnieuw een echte OOR-recensent waant

Er wordt wel eens gezegd dat kutmuziek uit het verleden snel vergeten wordt zodat jaren later alleen de echt mooie nummers van een periode overeind blijven in het collectieve geheugen. Een theorie waar ik doorgaans wel achter sta, want komaan, wie kent tegenwoordig Get Ready nog bijvoorbeeld. Wie? Inderdaad! Maar soms, soms kan het gebeuren dat een artiest of band die aan de goede kant van de streep staat, toch niet door de mazen van het net weet te glippen.

Want ergens tussen My Bloody Valentine, The La’s en de vroege Blur in vinden we Adorable. Een band die slechts heel kort heeft bestaan, amper twee albums heeft uitgebracht en anno 2012 totaal vergeten lijkt te zijn. En waarom eigenlijk?

Want het debuutalbum van Adorable verpletterd. Ja, dat is het goede woord. De instrumentatie is loodzwaar, en bovendien klinkt zanger Pete Fijalkowski (een artiestennaam had kunnen helpen) als een schorgeschreeuwde Damon Albarn die niet zozeer zingt, alswel geluid uit zijn stembanden verband. Het zorgt zoals gezegd voor een verpletterend gevoel, alsof de songs als pletwalsen van geluid uit de boxen op je afkomen. En ontsnappen is onmogelijk, tenzij je doof bent of gewoon echt niet van gitaarmuren houdt.

Enorm jammer dus dat deze band zo snel in de vergetelheid is geraakt, want het talent wàs er en het was in Groot-Brittannië toch wel de tijd van dergelijke gitaarbandjes (Suede, Blur, Inspiral Carpets,…). Glorious, Favorite Fallen Idol en Sistene Chappel Ceiling hadden zeker hits kunnen worden. Maar het heeft dus niet mogen zijn…

Oh, en weten jullie wat ook heel grappig is? Adorable’s beste song uit deze periode, Sunshine Smiles ( ) staat niet eens op deze cd! Eigenlijk is dat gewoon een miskende 90’s-klassieker. Ga snel luisteren!

Aangezien Adorable zelf tegen perfectie is, en het album soms net iets te veel van het goede kan zijn, geef ik dit album niet de hoogste score, maar niettemin een stevige, welverdiende 4.5*. Ik ben zeer blij met deze ontdekking!

In 1993 bracht de Britse band Adorable hun debuutalbum Against Perfectionuit, een werk dat later een cultstatus zou bereiken binnen de alternatieve rockscene. De band, opgericht in Coventry, Engeland, bestond uit zanger en gitarist Piotr Fijalkowski, gitarist Robert Dillam, bassist Wil en drummer Kevin Gritton. Adorable werd bekend door hun vermogen om post-punk invloeden te combineren met de energie van shoegaze, wat resulteerde in een uniek en krachtig geluid dat zowel rauw als melodieus was. Met Against Perfectionwisten ze een diepgaande indruk achter te laten, ondanks dat hun carrière kort was.

Against Perfection valt onder het genre shoegaze maar leunt sterk op post-punk en indierock invloeden. Het album wordt gekenmerkt door gelaagde gitaarpartijen, melancholische zang en een dynamische mix van harde en zachte passages. Waar veel shoegaze bands vaak verzinken in een zee van reverberatie en distortion, weet Adorable deze elementen te temperen met duidelijke melodieën en een zekere directheid in hun nummers.

De productie van Against Perfection is helder en gepolijst zonder de rauwe energie van de band te verliezen. De gitaargeluiden zijn vol en rijk, met een balans tussen distortion en melodie die het album een gedefinieerd karakter geeft. De vocale prestaties van Piotr Fijalkowski zijn prominent aanwezig, maar verdrinken nooit in de instrumentale lagen. De mix is zorgvuldig uitgevoerd, waarbij elk instrument zijn ruimte krijgt zonder de samenhang te verliezen. Al met al is de productie van hoge kwaliteit, wat de tijdloosheid van het album ondersteunt.

Glorious (4:17)
Het album opent met Glorious, een nummer dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De track begint met een krachtig gitaarriff en ontwikkelt zich tot een meeslepende anthem. Fijalkowski's zang is gepassioneerd en de teksten zijn doordrenkt met zowel hoop als melancholie, wat een perfecte introductie vormt tot de rest van het album.

Favourite Fallen Idol (2:40)
Dit nummer is kort en krachtig, met een opzwepende energie die doet denken aan de vroege jaren '80 post-punk. De gitaarriff is eenvoudig maar effectief, en de ritmesectie houdt het tempo strak. De zang is hier iets afstandelijker, wat bijdraagt aan de koude, bijna nihilistische sfeer van het nummer.

A to Fade In (4:51)
A to Fade Inis een van de meer introspectieve nummers op het album. Het heeft een dromerige kwaliteit, met zwevende gitaarlijnen en een bijna hypnotiserende zanglijn. Dit nummer illustreert Adorable's vermogen om emotie over te brengen zonder in sentimentaliteit te vervallen.

I Know You Too Well (3:41)
Hier brengt de band een sneller tempo en een meer rechttoe-rechtaan rockgeluid. De gitaarpartijen zijn strak en ritmisch, terwijl de zang een zekere scherpte heeft die goed contrasteert met de melancholie van de eerdere nummers.

Homeboy (4:30)
Homeboyis een hoogtepunt op het album. Dit nummer combineert de introspectie van A to Fade Inmet de energie van I Know You Too Well. De teksten zijn openhartig en persoonlijk, wat het nummer een extra laag van emotionele diepgang geeft.

Sistine Chapel Ceiling (3:34)
Dit nummer heeft een haast episch gevoel, met een gelaagde opbouw die eindigt in een krachtige climax. De teksten zijn poëtisch en mysterieus, wat het nummer een zekere mystieke allure geeft. En ja, wat is het een prachtige beschildering.

Cut #2 (4:43)
Met een trage en slepende aanzet onderscheidt Cut #2 zich als een van de meest atmosferische tracks op het album. De spanning bouwt zich geleidelijk op, wat resulteert in een explosieve finale. De gelaagdheid van de instrumentatie is hier bijzonder effectief.

Crash Sight (4:03)
Crash Sightkeert terug naar een directer rockgeluid met strakke ritmes en eenvoudige, maar pakkende melodieën. Dit nummer biedt een welkome variatie in het tempo en houdt het album dynamisch.

Still Life (2:36)
Dit is een korter, minimalistischer nummer dat de intensiteit van het album tijdelijk terugschroeft. De eenvoud van Still Lifewerkt goed als een rustpunt voordat het album naar zijn climax toewerkt.

Breathless (5:18)
Breathlesssluit het album af met een langgerekt en meeslepend nummer dat alle elementen van Adorable's geluid samenbrengt. Het is een epische afsluiting die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voldoening en verlangen naar meer.

De teksten op Against Perfection zijn introspectief en vaak melancholisch, maar bevatten ook momenten van hoop en reflectie. Fijalkowski's schrijfstijl is poëtisch en soms cryptisch, wat de nummers een extra laag geeft die bij herhaalde beluistering meer betekenis krijgt. Melodisch gezien zijn de nummers goed uitgewerkt, met pakkende hooks die blijven hangen zonder voorspelbaar te worden. De combinatie van melancholie en kracht in zowel tekst als melodie maakt het album tot een gedenkwaardige luisterervaring.

Een van de opvallende aspecten van Against Perfection is het gebruik van gitaareffecten. De band maakt veelvuldig gebruik van reverb, delay en distortion om een dichte, atmosferische sound te creëren. Daarnaast is de ritmesectie strak en precies, wat een solide basis biedt voor de meer experimentele gitaarklanken. Dit geeft het album een unieke klankkleur die het onderscheidt van andere albums uit dezelfde periode.

Against Perfectioni is een indrukwekkend debuutalbum dat laat zien wat Adorable in hun korte bestaan kon bereiken. Het album is een perfecte balans tussen rauwe energie en emotionele diepgang, met een productie die de tijd goed heeft doorstaan. Elk nummer draagt iets unieks bij, wat zorgt voor een consistent en samenhangend geheel. Voor liefhebbers van shoegaze, post-punk en alternatieve rock is dit album een absolute aanrader. Het is een werk dat zowel nostalgie oproept als tijdloos aanvoelt, en het verdient een plaats in de collectie van elke serieuze muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl