Adorable - Against Perfection (1993)

Prachtige snotneuzenplaat waarop de melancholie van Echo & the bunnymen en de gitaarmuren van de shoegazersscene een harmonieus huwelijk aangaan. Doodzonde dat hun afschuwelijk mooie single Sunshine smile niet op dit album staat, maar verder weinig klagen. 4,5*

Dit draaide ik altijd erg hard, tijdens mijn puberdepressies. Meesterlijke plaat. Sunshine Smile schijnt op een B-sides verzamelaar te staan, maar daar heb ik nimmer mijn hand op weten te leggen. Nog geen vinger. Verdorie.
De zanger zit nu in de band Polak, maar dat is toch een stukkie minder. 4,5*

Ik heb Sunshine smile op een verzamelalbum (Feedback to the future) staan. Ik zie je stem er nog niet bij staan, Rzasa.

sunshine smihihihleeeeeeeeeeeeeee

en wat dacht je van I'll be your saint........

Ook leuk nummer, maar Sunshine smile is nog vele malen beter.

Typische 'MTV 120 Minutes'-band destijds. Aardige band, niet meer dan dat. In mijn herinnering waren 'Homeboy' en 'Sistine Chapel Ceiling' de indie-hitjes, of heb ik het mis?

Klopt. Daarmee bedoel ik dat dat de hitjes waren, niet dat het maar een aardige band en meer niet was .

Ontdekking; het ene moment hoor ik duidelijk de Manchester-Hype en het Shoegazer geluid. Dan hoor ik weer Afghan Wigs er door heen. Net als Thousand Yard Stare een Brits bandje wat het niet gered heeft, terwijl ze wel degelijk kwaliteiten bezitten.
Wat jammer dat de pers zich toen alleen maar richtten op de oorlog tussen Oasis en Blur. Had zijn tijd beter kunnen besteden, door het luisteren naar dit soort bandjes.

Titan bedankt!!

hmmm, ik vind beide albums echt topplaten...van het begin tot het eind geweldig.

naast label-maatjes my bloody valentine en slowdive was adorable een van de betere jaren 90 shoegaze bands.
"against perfection" was hun mona lisa.
in tegenstelling tot die andere shoegazers heeft adorable nooit de erkenning gekregen die ze verdienden.
tragisch.

Destijds tegelijk gekocht met de debuutplaat Pablo Honey van Radiohead. Ik vond deze VEEL beter. Nu nog steeds overigens, staat geen slecht nummer op en het is super gedreven gespeeld. Het Polak project wat ze hierna hadden is overigens ook zeer de moeite waard.

Ik ben het geheel met je eens Rainmachine, ik vind dit ook een prima CD en ik heb hem destijds grijs gedraaid, met name Glorious en Homeboy. Ik was destijds depri en dit sloot daar wel aardig op aan.

Goeie cd inderdaad, een beetje Bunnymen hoor ik er inderdaad wel in.
Jammer dat ze nooit zijn doorgebroken, net als die andere fantastische Creation-band The House Of Love overigens, die nog veel beter was..

Jeugdsentiment... was ooit helemaal gek van Homeboy. Nu ik het na x jaar weer terughoor doet het me toch een stuk minder...

ook glorious en cut#2 niet?

Nee, maar Crash Sight wel!

Wat mij betreft 15 jaar na dato nog steeds een kick ass plaat.
Met 4.5* dicht against perfection...
Jammer dat het bij 2 albums gebleven is en ik ze slechts 1x live heb mogen zien (Paard Den Haag). Arrogantie droop er van af en zanger Pjotr rolde met zijn witte pak over het podium.
Helaas met zijn project Polak had hij wat minder succes.

Inderdaad, maar net als de opvolger Fake helaas al heel lang out of print. De geïnteresseerden kunnen nu terecht bij de recent verschenen compilatie Footnotes, die maar liefst 10 tracks van dit debuutalbum bevat, inclusief de bonustracks Sunshine Smile en I'll Be Your Saint. Leuke bijkomstigheid zijn de bij vlagen hilarische liner notes bij elk nummer, waardoor je een prachtig beeld krijgt van de plotselinge opkomst en even zo snelle ondergang van dit eigenwijze bandje.

"Not being huge hadn't even crossed our minds".

ben ik blij dat ik ze toen gewoon tijdens de release data heb gekocht....

Vandaag voor 3 Euro gescoord; inclusief Sunshine Smile en I'll Be Your Saint.

Underrated.

mensen mensen wat een plaat.
I don't need you or anyone...this feeling is GLORIOUS!!!

Inderdaad, maar helaas niet meer regulier verkrijgbaar. Als alternatief is er vorig jaar een puike verzamelaar verschenen, waar dit album vrijwel geheel op staat. Het verbaast me dan ook enigszins dat ik nog steeds de enige stemmer ben daar.

Het luistert bijzonder fijn weg maar speciaal is het op een aantal briljante nummers na(Sunshine Smile, Homeboy en Crash Sight).

Lang geleden hoorde ik Homeboy in een kroeg waar ik op stap was en vond het geweldig. Volgende dag de plaat gaan kopen.
Heerlijke nummers en Homeboy vind ik al lang niet meer het mooiste nummer.
Als ik hem weer eens heb opgezet is het trouwens wel weer genoeg voor een paar maanden.

Wat een prachtige plaat is dit!! DONDERS wat luistert dit lekker weg. 'k ben verkocht.

Sunshine Smile kende ik al wat langer, maar vandaag maar eens het album geluisterd (zonder sunshine smile & I''ll be your saint) Kolere heerlijk!!

A to fade in, Homeboy & Breathless: toppers! Maar boven al dit moois steekt SUNSHINE SMILE. Vind ik echt één van de beste nummers die ik ooit gehoord heb.

Ga deze inkoppen!!

Ken alleen het schitterende Homeboy: ooit eens gehoord op VPRO-radio. Gezien de reacties beneden zal ik deze plaat toch maar eens helemaal gaan beluisteren......

Lekkere plaat, ik heb hier associaties met The Chameleons mee. Sistine Chapel Ceiling is mijn prijsnummer.
Voorlopig 4 sterren, maar kan nog hoger uitvallen. britpop postpunk overgoten met een vleugje wave.
Lekker.

De Arthur-Recensies deel 11: waarin Arthur zich opnieuw een echte OOR-recensent waant

Er wordt wel eens gezegd dat kutmuziek uit het verleden snel vergeten wordt zodat jaren later alleen de echt mooie nummers van een periode overeind blijven in het collectieve geheugen. Een theorie waar ik doorgaans wel achter sta, want komaan, wie kent tegenwoordig Get Ready nog bijvoorbeeld. Wie? Inderdaad! Maar soms, soms kan het gebeuren dat een artiest of band die aan de goede kant van de streep staat, toch niet door de mazen van het net weet te glippen.

Want ergens tussen My Bloody Valentine, The La’s en de vroege Blur in vinden we Adorable. Een band die slechts heel kort heeft bestaan, amper twee albums heeft uitgebracht en anno 2012 totaal vergeten lijkt te zijn. En waarom eigenlijk?

Want het debuutalbum van Adorable verpletterd. Ja, dat is het goede woord. De instrumentatie is loodzwaar, en bovendien klinkt zanger Pete Fijalkowski (een artiestennaam had kunnen helpen) als een schorgeschreeuwde Damon Albarn die niet zozeer zingt, alswel geluid uit zijn stembanden verband. Het zorgt zoals gezegd voor een verpletterend gevoel, alsof de songs als pletwalsen van geluid uit de boxen op je afkomen. En ontsnappen is onmogelijk, tenzij je doof bent of gewoon echt niet van gitaarmuren houdt.

Enorm jammer dus dat deze band zo snel in de vergetelheid is geraakt, want het talent wàs er en het was in Groot-Brittannië toch wel de tijd van dergelijke gitaarbandjes (Suede, Blur, Inspiral Carpets,…). Glorious, Favorite Fallen Idol en Sistene Chappel Ceiling hadden zeker hits kunnen worden. Maar het heeft dus niet mogen zijn…

Oh, en weten jullie wat ook heel grappig is? Adorable’s beste song uit deze periode, Sunshine Smiles ( ) staat niet eens op deze cd! Eigenlijk is dat gewoon een miskende 90’s-klassieker. Ga snel luisteren!

Aangezien Adorable zelf tegen perfectie is, en het album soms net iets te veel van het goede kan zijn, geef ik dit album niet de hoogste score, maar niettemin een stevige, welverdiende 4.5*. Ik ben zeer blij met deze ontdekking!