Styx - Equinox (1975)

De afgelopen dagen heb ik dit album na lange tijd een aantal malen gedraaid en kom tot de conclusie dat mijn score van 3,5 sterren toch vooral representatief is voor kant A, dat met nummers als Lorerei en Mother Dear toch een beetje flets afsteekt bij kant B. Midnight Ride begint al lekker, maar het zijn Born For Adventure en het magistrale Suite Madame Blue dat tot het beste werk van de band horen. Overigens opvallend hoeveel gelijkenis de akoestische gitaarpartij gelijkenis vertoont met Since I've Been Loving You van Led Zeppelin.

De vijfde van Styx stamt uit december 1975 en was de eerste waarmee de groep enige grond aan de voet kreeg in Nederland. Tenminste, dat neem ik aan, want Equinox kun je in tegenstelling tot de vier voorgangers wél tegenkomen als je door de bakken met tweedehands vinyl struint. De overstap naar A&M Records zorgde ervoor dat Styx ook doordrong tot de Lage Landen. Na twee maanden vervolg ik mijn reis door de discografie van de groep, deze keer luisterend naar het vinyl dat ik sinds vorige zomer van de groep verzamelde.

Alhoewel ik in de late zomer van 1977 viel voor scheurende gitaren, was Styx nooit tot mijn favorieten gaan behoren. Totdat ik eind 2022 hun album The Mission (2017) ontdekte en aan een inhaalslag begon. Ik ben veel te streng geweest.
Natuurlijk hoorde ik indertijd hun twee Nederlandse hits Sing for the Day (1978) en Babe (1980), maar dat vond ik slappe hap. Ik was van AC/DC en Quo en The Godz en Ram Jam moet u weten, met spoedig daarna namen als Saxon en Iron Maiden.

Het is hierboven al genoemd: Equinox is de laatste met gitarist John Curulewski. Deze liet net als op voorganger Man of Miracles zijn vreemde-eenden-in-de-bijt-composities achterwege en is meegegroeid naar een mengsel van melodieuze hardrock, waaroverheen meerstemmige zang wordt gegoten. De muziek betreedt af en toe het land van progrock, maar is meestal toegankelijker dan dat. Bij het debuut had ik zelfs de indruk naar de eerste adult oriented rock in de muziekgeschiedenis te luisteren, een stijl die op de navolgende albums terugkeerde.

Ook hier klinkt die toegankelijke vorm van hardrock. De heldere stemmen van Dennis De Young en James Young domineren het geluid. Mijn favorieten zijn opener Light Up, welke wordt gevolgd door hun tweede Amerikaanse hit Lorelei, die in april 1976 #27 haalde in de Billboard Hot 100.
Dan volgt werk in de categorie 'best aardig', waarbij memorabele gitaarsolo's van Curulewski in Midnight Ride en Born for Adventure. Toch sluit ik me aan bij de rest van de liefhebbers: met het instrumentale Prelude 12, gevolgd door het spannende (door Led Zep-gitarist Jimmy Page beïnvloede?) Suite Madame Blue, bereikt de plaat zijn climax. Als er 'Americaaaaa' wordt gezongen is daar onvermijdelijk mijn associatie met Kansas' Song for America.
Op de momenten dat Styx de wereld van prog-/symfonische rock betreedt, is de associatie met Kansas namelijk onvermijdelijk. Groot verschil is echter dat die band toch beduidend ingewikkelder musiceerde en zich niet liet verleiden tot nogal simplistische teksten zoals in Midnight Ride, waar James Young beschrijft welke plannen hij met een zekere deerne heeft.

Het werd hun hoogstgenoteerde album tot dan: #58 in de Billboard 200. Voormalig timmerman Curulewski verliet de groep om een regelmatiger leven te leiden, werd gitaarleraar en overleed reeds een kleine dertien jaar later, nog maar 37 jaar jong. Styx groeide verder, al was de opvolger qua verkoop de mindere van deze Equinox. Ik vervolg mijn Styxstudie, op naar Crystal Ball...