Styx - Equinox (1975)

Het eerste album voor Styx op het A&M label, en ook het eerste album waar de groep een wat andere muzikale richting insloeg. Met sterke nummers als " Midnight ride", " Born for adventure" en het geweldige "Suite madame Blue". Klassieker voor de Styx collectie.

Tussen de 16 en de 22 jaar oud?

Beste lezer, laat alle dance, techno, house, rap e.a. alsjeblieft zitten. Het is misschien meer van deze tijd, maar is het ook echt leuk? Neen, het is vooral een modegril.

Als je naar écht goede muziek wilt luisteren, begin dan geheel tegendraads met deze cd van Styx. Symfonische, spannende, avontuurlijke rock, bijpassende teksten en vooral geweldige nummers.

Hoewel, wat is tegendraads? In de jaren '70 en '80 liepen er miljoenen Amerikanen mee weg, als een soort van nationale volksmuziek. Dus wereldvreemd is het ook niet.

En dan ben ik natuurlijk zelf niet meer van tussen de 16 en 22 , maar het blijft natuurlijk de rest van je leven aan je plakken, dat heb je altijd met dit soort goede muziek.

Heel even denk je dat de band nog ondermaats moet zijn, omdat de later bekende (en nog steeds aanwezige) Tommy Shaw nog niet ten tonele is verschenen, maar dat valt erg mee.

Zijn voorganger John Curulewski heeft eigenlijk maar een heel bescheiden rol (gehad).

Op Equinox heeft vooral Dennis DeYoung het voor het zeggen, prachtige nummers als Mother Dear, Born for adventure en de klassieker Suite Madame blue.

Op hetzelfde niveau, wil ik met liefde betogen, als de onkreukbare Styx platen The Grand illusion en Pieces of eight.

Nog maar weinig stemmers, reacties en een laag gemiddelde op musicmeter?

Dat is waar. Maar, tussen jou en mij gezegd en gezwegen, ik geloof niet dat er op musicmeter een groot aantal aanhangers van deze prachtige Amerikaanse symfo rock is te vinden. Vooral omdat ze het niet meer kennen.

De muziek is al weer een jaartje ouder, net als de fervente aanhangers van dit soort muziek en er zijn daarom een stuk minder oudere Styx-fans te vinden die daar dan een stukje over willen neerpennen.
Althans, niet in verhouding tot alle jongere aanhangers van rap e.d.

De cd's van Styx over de periode 1975-1983 zijn gemakkelijk en goedkoop te krijgen, met name via internet en sites als E-bay. Succes gegarandeerd.

Ook "Equinox (1975)" ken ik niet. Maar nu ik alsnog kennis heb gemaakt met het Styx album "The Grand Illusion", kan ik niet anders dan mijn ontdekkingsreis naar overige Styx albums voortzetten. "Equinox (1975)" is vandaag besteld. Commentaar volgt.

Heb ik je ooit teleurgesteld?

Dit is inderdaad, net als The Grand Illusion, wat meer een Dennis DeYoung album, terwijl het tussenliggende zwakkere Crystal Ball wat meer Tommy Shaw is. Naar Styx-maatstaven is de cd zelfs behoorlijk spannend te noemen, maar 't is ook nog een beetje het allegaartje van rock, boogie en een beetje symfo dat van alle vroege Styxalbums een beetje een grabbelton maakt. Het zou tot eerdergenoemde Grand Illusion duren eer Styx met een werkelijk samenhangend album zou komen.

Musicians gepassioneerde betoog niet te na gesproken, zou ik dit toch niet als eerste tip noemen voor iemand die zich 'eindelijk eens in jaren '70 muziek gaat verdiepen'.

Casartelli, na "Pieces of eight" en "The Grand Illusion" kan ik "Equinox (1975)" toch wel proberen? Op Musician 's advies durf ik blind te varen . Styx 's "Equinox (1975)" en ook de opvolger "Crystal Ball (1976)" zijn inmiddels onderweg naar mijn huisadres. Ik hoop dat Styx mij met "Equinox (1975)" wederom aangenaam weet te verrassen.

Zeker proberen, uiteindelijk is dit wel gewoon een van de betere Styx-platen.

Ik kan eigenlijk maar één woord zeggen nu ik vanavond "Equinox (1975)" voor de vierde keer achter elkaar beluister: "Wow!!".

Als je dan zó'n fanaat bent geworden, ligt er nog slechts één dubbel cd op je te wachten: The Complete Wooden Nickel recordings.

Met daarop de eerste vier cd's van Styx, compleet geremasterd. Makkelijk voor onder de 20 euro te krijgen

Musician, Styx fanaat is een groot woord. Maar Styx verrast mij wel met "Equinox (1975)" en "Crystal Ball (1976)". Lekkere melodieuze rockmuziek. Beide albums gaan met stip op mijn rotatielijst.

Ja, de eerste van de 4 klassieke Styx albums op rij !
De wat meer standaard rock songs (waar James Young vooral verantwoordelijk voor was), hebben plaatsgemaakt voor de meer ballad / symfo achtigere benadering van Dennis deYoung.

Ook belangrijk, dit is het eerste album die echt goed geproduceerd is en zal waarschijnlijk wel komen door de overstap naar een groot label.

Mooie samenzang ook, het album komt over als 1 geheel en alleen de standaard rocker "Midnight Ride" valt wat uit de toon.

Mijn favorieten zijn "Lonely Child" en "Suite Madame Blue", hierna zou het allemaal nog beter worden !

Het 'kleine' label heeft met 'The Complete Wooden Nickel recordings' geremasterd teruggeslagen, inzake geluid en productie!

Ja Musician, ik weet het.... alhoewel ik die versie nog niet gehoord hebt.
Ik had al de 4 aparte uitgaves op CD van de eerste 4 dus voor mij een vrij zinloze aankoop.

Zal wel wat beter klinken maar kan me niet voorstellen dat ze die A & M releases qua produktie ineens gaan benaderen.

Ik herken het gevoel en de overweging.....

Ach, 15 euro 90 voor in feite 4 geremasterde cd's......Eindelijk eens een goed geluid. Hm, tja. En nieuwe cd's van Styx zijn nauwelijks de moeite waard.

Trouwens, over waarde gesproken. Jouw originele 4 eerste cd's van Styx vertegenwoordigen een behoorlijke waarde, als je even vergelijkt op diverse sites!

Ik kom overal Musician tegen die gelijkwaardige reacties geef zoals ik die graag op deze site van Musicmeter zou willen plaatsen.
Maar oké, ik ben blij dat er elders in Nederland nog een Styx-aanhanger is zoals ik die ben( geweest).
Ondertussen staat de cd-kast natuurlijk al vol met o.a. Styx-cd's (en twee live dvd's).
Omdat ik al vol met positieve vooroordelen zit over deze band, kan ik de jongere generatie alleen maar aanraden om met deze geweldige cd de muzikale paden te gaan verkennen.

Opzwepende muziek die op geen enkel moment verveeld. Het gaat in een hoge snelheid langs je heen als een opgevoerde Talys.
Om vervolgens af te sluiten met een van de beste nummers allertijden van Styx: Suite Mdm Blue.
Born for adventure = zo ontzettend spannend, midnight ride opzwepend.

Ik ga voor de maximale sterren = 5

Je zit me te stalken!

Ach, ik ben alleen maar blij dat het legertje inzake "oudgedienden" muziek weer wat groeit, op musicmeter.

Hee Musician,

Je hebt gelijk, ik was ook zeer blij hen bij Arrow te hebben gezien.
Wat een te gek optreden! Zelfs lady werd er gespeeld
De Wooden Nickel serie was wel heel verassend dat deze werden uitgebracht. Oja, zelfs de laaste cd vind ik niet slecht.

See you on Musicmeter

Dit zijn ook voor mij de 2 beste Styx albums (en er zijn er aardig wat !).
Equinox staat zelfs in mijn top 10 ! (kan dit geen top 20 worden !?)
Goede keus dus Hans !

Vandaag in Amsterdam op de kop getikt digitally remastered de CD Equinox tezamen met Crystal Ball voor maar 10 euro!
Ik had beide albums al afzonderlijk op vinyl maar nu op 1 CD.
Ik ben er erg blij mee en zal deze tzt wel voorzien van een stem.

Prima plaat van Styx en het is lang geleden dat ik dit album gedraaid had vanwege het feit dat mijn vinyl al een tijd op zolder staat.
De band heb ik ( ik meen ) in 1980 nog live in de Jaap Eden Hal in Amsterdam gezien.
Met de komst van Tommy Shaw in de gelederen zou Styx met Chrystall Ball, The Grand Illussion & Pieces Of Eight nog betere platen maken, het verval trad wat mij betreft pas in met het album Cornerstone uit 1979 .
Op dit album vind ik vooral het afsluitende Suite Madame Blue van ongekende klasse.
James Young gaat weer helemaal los met het nummer Midnight Ride, die ruimte kreeg hij altijd 1 nummer per album (zoals Great White Hope, Miss America & Put Me On ).
Ook het aanstekelijke nummer Lorelei is de moeite van het vermelden waard.

Alleen al voor Suite Madame Blue is dit album 3,5* waard.

Styx ook zo'n gaven band, die ik met rust liet na Cornerstone met Boat on the river. Toen ik dat nummer hoorde was ik er klaar mee.
Maar Crystal Ball, Equinox, the Grand Illusion en `Pieces of Eight zijn nog zeer goed te pruimen. Met afwisselende zang van James Young, Tommy Shaw en Dennis De Young.
Live gezien in Den Haag medio Jaren '80 met de Dire Straits in het voorprogramma .
Het was zo hard dat we drie dagen met een piep in de oren rondliepen

Mooi, wat kort album. Uitschieter is echt Suite Madame Blue. Was voor mij ook de reden om de rest van het album te ontdekken. Lorelei, Mother Dear en Born For Adventure.... heerlijk. Midnight Ride is een skipper...

Toppertje

Ik ben tot de meesten hier niet zo enthousiast over dit album. Ik vind dit album het minste van de eerste 5 albums.

Best te pruimen, maar toen ik 20 was zou ik meer sterren geven.

Waarom zou leeftijd er mee te maken moeten hebben?

Verandering van smaak door de jaren heen wellicht.
Niet ongebruikelijk.

Dennis DeYoung trekt nog steeds rond met
Suite madame blue, 43 jaar na dato. De jaren hebben in ieder geval op hem geen vat gekregen

Nee, inderdaad Hans. Hij zingt nog voorbeeldig. Toch ook al een 70er.