Leftfield - Alternative Light Source (2015)

Hier alvast een voorproefje op het nieuwe album:

Leftfield - Universal Everything

Huh, een nieuwe Leftfield? das onverwacht.

Het nummer 'Head and Shoulders' is uiteraard een ode aan de shampoo. Neil had futloos haar en durfde geen plaat meer uit te brengen, totdat hij Head and Shoulders ontdekte...

Universal Everything is een prima nummertje, hoor.

Nieuw nummer:

Leftfield Debuts Sultry Single With Poliça's Channy Leaneagh | The FADER - thefader.com

Dikke tune! Zeer benieuwd naar het album.

Klinkt als niets nieuws onder de zon.

Godzijdank

Zijn dochter maakt ook muziek:

GEoRGiA - Move Systems (Official Video) - YouTube
GEoRGiA | Free Listening on SoundCloud

Dit klinkt weer vanouds goed!

Het gehele album werd vanavond 2x gestreamd op de Leftfield site.

ALS is imo het beste elektronische album van 2015, so far. Constant kippenvel!!

Waar The Prodigy op safe speelt met TDIME, slaat Leftfield een geheel nieuwe weg in en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Mijn vertrouwen in de oude garde is weer ietwat hersteld.

Ik ben benieuwd wat The Chemical Brothers nog (op) kunnen brengen.

Na een 'pauze' van 15 jaar is daar opeens een nieuwe 'Leftfield'. Wie had dat nog verwacht? Paul Daley is er helaas niet meer bij en Neil Barnes, degene die de band ook is gestart begin jaren '90, heeft er een flinke klus aan om de hooggespannen verwachtingen waar te maken.

Bad Radio zet gelijk de sfeer voor de rest van het album en is Alernative Light Source's Phat Planet. En 'phat' is het. Een ruige electronische synth die langzaam vervormd en alle kanten opzwiept, zoals Phat Planet dat ook deed op het vorige album Rhythm & Stealth. De robot-achtige vocalen van TV On The Radio-zanger Tunde Adebimpe versterken het nummer.

Universal Everything is een echte techno-achtige dansvloerkraker die ondersteund wordt door de kenmerkende dubby synths van hun vorige albums, maar in een moderne vorm. Tevens het eerste nummer dat te beluisteren was van het nieuwe album.

Bilocation was het volgende promotionele nummer voor Alternative Light Source en laat de zachtere kant van Leftfield horen. Een trage breakbeat, synthbliepjes, een dikke bas en vocalen van Channy Leaneagh, bekend van de Amerikaans synthpopband Poliça. Het doet lichtjes denken aan 'Swords'.

Head and Shoulders is een samenwerking met rappersduo Sleaford Mods. Jason Williamson neemt de raps voor zijn rekening, terwijl de rest wordt verzorgd door Leftfield en Andrew Fearn, de andere helft van Sleaford Mods. Het nummer bevat een zeer lage, zoemende bas, a-melodische synths, een akoestische gitaar, een droge, moderne hip hop beat en raps over 'dandruff warriors'.

Dark Matters is een instrumentaal deep house nummer en neemt wat gas terug met dubby soundscapes en een slome 4/4 beat. Het is duidelijk bedoeld als een rustpunt van het album.

Little Fish gaat weer in de versnelling en is echt techno nummer met een dikke dansvloerbeat en een schurende synth. Channy Leaneagh zorgt wederom voor de vocalen, hoewel ze deze keer wel door de robot- en flangermangel zijn gehaald. Het nummer eindigt wel ietwat abrupt.

Storms End is wederom een nummer dat vooral drijft op de moddervette bas en synths die alle kanten op worden gestuurd, vervormd en gefilterd. Een onbekende vrouwenstem zorgt voor wat extra variatie.

Alternative Light Source, ook de titel van het album, begint met een akoestische gitaar en heeft nog het meeste weg van een vernieuwde versie van El Cid van Rhythm and Stealth. Halfverwege slaat het nummer (en de sfeer) echter om en maken de melodieuze tonen plaatst voor een zoemende, gefilterde bas en synth die tot het einde opbouwen. Het dient vooral als een interlude voor...

Shaker Obsession. Opzwepende, agressieve acid techno. Leftfield blikt terug naar het begin van het acid house tijdperk en geeft er een geheel eigen draai aan. Het is een nummer dat zich vooral bedient van een stuiterende breakbeat, een dikke vervormde bas, snelle percussie en old school acid geluiden.

En met Levitate For You zijn we alweer aan het einde van Alternative Light Source gekomen. De breekbare vocalen van soulzangeres OFEI worden ondersteund door de dubby synths en beats waar Leftfield in de jaren '90 populair mee is geworden. Het is tevens de perfecte afsluiter.

Leftfield is terug, en hoe!! Het lange wachten wordt uiteindelijk beloond met een dijk van een album, waarbij duidelijk is dat de band nog steeds tot de top van de electronische dancemuziek mag worden gerekend. Deze plaat zal voorlopig niet uit mijn playlist verdwijnen. Welkom terug.

En ik maar denken dat die eerste quote een grap was...

ROFL

Zou Sleaford Mods soms stiekem meelezen?

Maar de tekst gaat i.d.d. ongeveer zo: 'Head and shoulders, dandruff warriors, scalp & chips, chicken in the basket.' Geen idee waar het op slaat, maar het nummer klinkt als een klok.

Dat laatste: Swedish cook - muppets; if it rings a bell

Deze?

The Muppet Show. Swedish Chef - Chicken in the Basket

Goed gevonden, ik had echt geen idee!

Wat een supervetalbum dit zeg. Bilocation en Dark Matters zijn momenteel favoriet. Maar deze gaat nog verder groeien. Zeer aangenaam verrast. Zeker omdat ik het vorige album destijds volkomen links heb laten liggen. Mijn verwachtingen waren niet zo hoog, maar die heb ik volledig bijgesteld.

Zestien jaar is een lange tijd maar als je Alternative Light Source hoort maakt dat niet uit. Ik vind dit album weer totaal anders dan de twee voorgangers en ook die verschilden dag en nacht. Leftfield part 3 dus en het is wederom een prima hoofdstuk.

Het gaat minder alle kanten op dan Leftism (maar dat vond ik wel de enorme kracht van dat album), het is minder stug dan Rhythm and Stealth, het klinkt wat killer hier en daar, maar de warme deken ontbreekt zeker ook niet.

Ik heb al een paar keer de term 'gedateerd' voorbij zien komen maar dat ervaar ik niet, wellicht ook omdat ik de voorgangers niet als dusdanig ervaar. Onzin dus. Alternative Light Source vind ik juist bijzonder goed aansluiten bij veel hedendaagse electronic die als eigentijds bestempeld wordt.

Dit album moet nieuwe zieltjes kunnen winnen en ik denk dat zowel de voorstanders van Leftism alsmede Rhythm and Stealth hier wat herkenbare momenten voorgeschoteld krijgen zonder het idee te krijgen met een opgewarmde magnetron prak opgescheept te worden.

Fijne luistertracks voor de huiskamer wisselen dansmomenten af en zo hoort dat, want dit is Leftfield. Zelfs als die uit nog maar één bandlid bestaat (Neil Barnes).

Lekker hoorrrr!

Universal Everything voorlopig favoriet. Hete klanken!

Ik heb Universal Everything de afgelopen maanden grijsgedraaid, maar het album valt me verder vooralsnog niet mee eigenlijk. Zou nu hooguit 3,5* geven .Eind vorig jaar in Patronaat werd ik er ook al niet heel warm van.

word er wel blij van, op één of andere manier heb ik een zwak voor Leftfield. Geen baanbrekende muziek, het raakt me niet tot in het diepst van m'n ziel, maar tja, dus wel blij

Voor op de fiets ook heel prettig: electro met warmte?

En herman, 3,5 is toch geen slechte score, (vooral recente) 3,5 albums draai ik frequent

Als ik de verschillende (professionele) recensies online lees dan hadden veel mensen kennelijk verwacht dat Leftfield nog precies hetzelfde zou klinken als toen het 1999 was. We zijn intussen 16 jaar verder en zulke verwachtingen zijn op zijn minst nogal ridicuul. Er is zoveel veranderd in die tijd wat betreft muziek en de mentaliteit eromheen, dat ik het juist een goede zet vind om niet wéér een plaat af te leveren die precies klinkt als Leftism en R&S. Dit album is godzijdank geen slappe herhalingsoefening.

Niet om de recente cent - d'r was een die schreef "recensist" (vast een recensent die leegloopt wanneer ie een negatief stuk schrijft) - uit te hangen, maar dit album brengt mij bij lange na niet in de vervoering die Leftism me bracht. Geen eruptio spontanis muscalis, slechts een gering opborrelen - denk waterval van Coo en niet Niagara Falls.

Te verwachten dat Leftfield nog zou klinken als in 1999 is dan wel knap stom van die recensenten, want inmiddels is Leftfield een soloproject van Neil Barnes en er heel wat gebeurd. Krijg wel een beetje het idee dat deze plaat ook in 2002 gemaakt had kunnen zijn. Met name Bilocation doet me erg denken aan een andere dancetrack uit midden jaren '00, maar kan er nog even niet opkomen... En dat is eigenlijk wel wat jammer: waar Leftfield in de jaren '90 vernieuwend en uniek klonk, is het nu meer een spanningsloze herhaling van zetten en is de 'groep' al lang en breed voorbijgestreefd door de nieuwe garde (o.a. Daniel Avery en Jon Hopkins).

De eerste twee platen vond ik overigens al behoorlijk verschillen van elkaar en deze klinkt ook weer anders, maar niet echt in positieve zin. De broeierigheid en variatie van die platen mis ik wel een beetje. Hoewel er hier voldoende variatie in tempo is klinkt het op de een of andere manier veel meer eendimensionaal en spanningsloos. Natuurlijk zijn er opveermomenten (Universal Everything en de titeltrack in combinatie met Shaker Obsession), maar heel veel diepte en ontwikkeling zit er naar mijn smaak niet in. Wat dat betreft zet ik dan liever het album van Daniel Avery (waarvan Barnes het slotnummer draaide in zijn dj-set in Patronaat afgelopen december) weer eens op.

Een 3,5* kan ik er wel aan kwijt, maar bij Leftfield had ik op meer gehoopt.

Inderdaad geen Leftfield zoals het jaren geleden klonk. Helaas zou ik zeggen. Ik vind hem een forse tegenvaller na een paar maal luisteren. Ik word erg onrustig van deze muziek, verschrikkelijk gewoon. Onsamenhangend en gekunsteld geheel vind ik het. Bij lange na niet de danceplaat van 2015.

Wat een verassing! De comeback na al die jaren.
En wat is het een moddervette, verfrissende plaat geworden.Niet alles is even sterk, de afsluiter doet mij bijvoorbeeld weinig maar er is genoeg te genieten. Head & Shoulders, Universal Everything en Storms End zijn tracks om je vingers bij af te likken!

ik moet zeggen na meerdere draaibeurten blijven de sterke nummers nog steeds staan, alleen de laatste 2 tracks hadden weg kunnen blijven. Al met al een fijne plaat

Onverwachte comeback van deze engelse techno-formatie, inmiddels uitgedund tot één persoon. Helaas levert dit na 16 jaar afwezigheid een nogal vervelend album op. Het pompt en swingt afdoende, maar de songs zijn nogal inspiratie- en kleurloos. Vrijwel geen enkele track blijft hangen. Het album begint redelijk en het sfeervolle Storm's End kan er mee door, maar overwegend is het doorbijten geblazen.

Tsja, waar ik 20 jaar geleden nog van omver werd geblazen door Leftism, vind ik deze nogal voorspelbaar en vlak.
Hoe komt dat? Is het gewenning? Laat ik me niet meer zo snel verassen met galmpjes, echo's op de maat of juist offbeat, soundscapes en geklooi met stereo en hertz?
Feit is wel dat ik de laatste tijd me weer wat meer ben gaan bezig houden met muziek in de lengte (structuur van akkoorden wisselingen, noten schema's en maten) dan in de breedte (De gelaagdheid van geluiden), maar als ik dan weer die eerste van Leftfield opzet voel ik toch wel weer die magie van vroeger.
Deze komt op mij over als een ietwat geforceerde herhaling van oefeningen die desalniettemin wel aardig klinkt. Maar nogmaals; misschien ligt dat wel aan mij.

Was elke track maar zo als Universal Everything.

Ik vind het duidelijk herkenbaar als Leftfield. Ik heb juist meer een gevoel van Leftfield van begin midden jaren 90. Een soort mix van de vroegste Leftfield dingen zoals Not Forgotten en Song of Life en ook het Leftism werk.

Wel willen niet alle tracks me pakken. Op een of andere manier is de scherpte er soms niet. Maar misschien komt dat nog.

Head & Shoulders is wel knettervet