Leftfield - Alternative Light Source (2015)

Zestien jaar is een lange tijd maar als je Alternative Light Source hoort maakt dat niet uit. Ik vind dit album weer totaal anders dan de twee voorgangers en ook die verschilden dag en nacht. Leftfield part 3 dus en het is wederom een prima hoofdstuk.

Het gaat minder alle kanten op dan Leftism (maar dat vond ik wel de enorme kracht van dat album), het is minder stug dan Rhythm and Stealth, het klinkt wat killer hier en daar, maar de warme deken ontbreekt zeker ook niet.

Ik heb al een paar keer de term 'gedateerd' voorbij zien komen maar dat ervaar ik niet, wellicht ook omdat ik de voorgangers niet als dusdanig ervaar. Onzin dus. Alternative Light Source vind ik juist bijzonder goed aansluiten bij veel hedendaagse electronic die als eigentijds bestempeld wordt.

Dit album moet nieuwe zieltjes kunnen winnen en ik denk dat zowel de voorstanders van Leftism alsmede Rhythm and Stealth hier wat herkenbare momenten voorgeschoteld krijgen zonder het idee te krijgen met een opgewarmde magnetron prak opgescheept te worden.

Fijne luistertracks voor de huiskamer wisselen dansmomenten af en zo hoort dat, want dit is Leftfield. Zelfs als die uit nog maar één bandlid bestaat (Neil Barnes).

Te verwachten dat Leftfield nog zou klinken als in 1999 is dan wel knap stom van die recensenten, want inmiddels is Leftfield een soloproject van Neil Barnes en er heel wat gebeurd. Krijg wel een beetje het idee dat deze plaat ook in 2002 gemaakt had kunnen zijn. Met name Bilocation doet me erg denken aan een andere dancetrack uit midden jaren '00, maar kan er nog even niet opkomen... En dat is eigenlijk wel wat jammer: waar Leftfield in de jaren '90 vernieuwend en uniek klonk, is het nu meer een spanningsloze herhaling van zetten en is de 'groep' al lang en breed voorbijgestreefd door de nieuwe garde (o.a. Daniel Avery en Jon Hopkins).

De eerste twee platen vond ik overigens al behoorlijk verschillen van elkaar en deze klinkt ook weer anders, maar niet echt in positieve zin. De broeierigheid en variatie van die platen mis ik wel een beetje. Hoewel er hier voldoende variatie in tempo is klinkt het op de een of andere manier veel meer eendimensionaal en spanningsloos. Natuurlijk zijn er opveermomenten (Universal Everything en de titeltrack in combinatie met Shaker Obsession), maar heel veel diepte en ontwikkeling zit er naar mijn smaak niet in. Wat dat betreft zet ik dan liever het album van Daniel Avery (waarvan Barnes het slotnummer draaide in zijn dj-set in Patronaat afgelopen december) weer eens op.

Een 3,5* kan ik er wel aan kwijt, maar bij Leftfield had ik op meer gehoopt.

Onverwachte comeback van deze engelse techno-formatie, inmiddels uitgedund tot één persoon. Helaas levert dit na 16 jaar afwezigheid een nogal vervelend album op. Het pompt en swingt afdoende, maar de songs zijn nogal inspiratie- en kleurloos. Vrijwel geen enkele track blijft hangen. Het album begint redelijk en het sfeervolle Storm's End kan er mee door, maar overwegend is het doorbijten geblazen.

Voor mij een skip moment. Muzikaal redelijk, maar tekst en zang zijn tenenkrommend slecht.