Bløf - Boven (1999)

De eerste studioplaat die ik van Bløf leerde kennen, en mijn bevindingen vallen eigenlijk grotendeels samen met die van diverse eerdere gebruikers : de paar latere platen die ik van deze band beluisterde klonken mij vaak eenvorminger en minder sterk in de oren, maar de nummers op Boven klinken nog altijd fris en open, met een lekker vol en hard geluid en uitstekende zang. Wat ik ook deel met eerdere gebruikers is echter het gevoel dat er wat te veel muziek op de plaat staat, want waar ik bij de eerste acht nummers slechts één zwakke broeder aantref, is de helft van de laatste acht matig tot flauw, en die mindere tweede helft van het album is toch een beetje een domper. 11 van de 16 zou tot 3½* moeten leiden, maar door het lekkere geluid en de zeggingskracht van de beste (up-tempo-)nummers is dit voor mij toch een typische 4*-plaat.
        Waar ik afwijk van eerdere gebruikers is dat ik Harder dan ik hebben kan duidelijk niet het beste nummer vind, want die eer is wat mij betreft voor het opzwepende titelnummer weggelegd. Extra vermelding verdient daarnaast Welkom thuis, waarvan de tekst een mooi verhaal over dankbaarheid om een verloren maar teruggekeerde zoon behelst, terwijl in contrast daarmee de gitaarpartij enorm agressief is en Pascal Jakobsen de tekst soms lijkt uit te spúgen, alsof er naast de opluchting en de vreugde ook een zekere mate van woede om het aangedane leed uit moet – een mooie extra laag.