Paradise Lost - The Plague Within (2015)

No Hope in Sight is vanaf nu te beluisteren! Van mij mag het album verder deze richting uit gaan, ligt lekker in het gehoor.

Het eerste album met Nick Holmes van Bloodbath. Het eerste nummer klinkt goed.

Ehm

Oei, ik blunder inderdaad stevig. Het is namelijk andersom... Goed, ik geef toe geen enorm Paradise Lost kenner te zijn.

De eerste sinds Holmes een deuntje meezong op een Bloodbath album. Laten we het daar op houden.

Sinds de avonturen van Greg met Vallenfyre en Nick bij Bloodbath kon het eigenlijk niet uitblijven. En nu wordt duidelijk dat met de hoofdband ook de roots weer eens een beetje opgezocht worden. Voorproefjes waren er al met remakes van bijvoorbeeld Our Saviour. Het nieuwe nummer laat een dans horen tussen de vroege en de latere Paradise Lost. Het pakt verrassend goed uit. Benieuwd of dit representatief zal zijn voor de rest van het album.

Lekkere teaser zeg! Ja, een beetje oud en nieuw door elkaar, maar bovenal érg Paradise Lost. Toch knap dat de band na al die jaren nog altijd geïnspireerd klinkt. Ze waren een tijdje de weg kwijt (wat mij betreft), maar keerden terug op het juiste pad. Ik kan niet wachten tot de officiële release, want het lijkt nu al een logische kandidaat voor mijn jaarlijst.

Verplichte kost, elk album van PL is voor mij iets om naar uit te kijken. Was Tragic Idol al een weergaloze stap "terug", dit lijkt nog beter te worden. 1 juni leek nog nooit zo ver weg

Beneath Broken Earth staat inmiddels ook op Youtube, weergaloos nummer.

Beneath Broken Earth nu ook te bekijken/beluisteren.

Pfoeh wat een nummer zeg, terug naar classic PL met dit album lijkt het wel, en daar heb ik wel erg veel zin in zo. Heerlijk trage doom met goede grunts van Nick. Ze noemen het zelf hun traagste nummer dat ze ooit gedaan hebben.

Je was me net voor! Zijn meer fans zo te zien die hier reikhalzend naar uit kijken

Wat een gruwelijk vet nummer is 'Beneath Broken Earth'. Old Nick gromt als vanouds.

Ja, dit is de cd van 2015 om naar uit te kijken, lijkt me

Ik blijf er toch een beetje een vieze smaak aan overhouden wanneer bands ineens besluiten hun oude sound terug op te zoeken, na jaren iets anders gedaan te hebben en zich soms zelfs echt af te zetten tegen de muziek uit hun begindagen.

Ik zou het juist zien als samensmelting van oud en nieuw. En ze zijn al een aantal albums aan het terugkeren naar de sound die ze eerst hadden. Als je Beneath Broken Earth luistert zul je ook merken dat het meer doom dan gothic is, terwijl dat laatste in eerder werk meer aan bod kwam.

Ik vind het niet meer dan terecht dat Paradise Lost zich weer realiseert hoe belangrijk Lost Paradise was. Rotting Misery stond sinds verleden jaar alweer op de setlist. Er was Vallenfyre, er was Bloodbath. Inclusief positieve reacties daarop. Terecht dus dat er weer gekeken wordt naar het integreren van de roots. Altijd maar voortborduren op Draconian Times gaat ook een keer vervelen, schat ik zo in.

De twee nummers laten zoals HezzardNl ook stelt, een mengsel horen van het oerspul en het Draconian/Icon-spul. Het is nog niet helemaal 'all the way' kennelijk.

Ergo, laat die plaat maar komen.

Beneath Broken Earth heeft wel wat van de oude Anathema weg. Ook wat van Lost Paradise en een vleugje Draconian Times. (Jaded). Te gekke track!

Zeker.

Maar blijkbaar is het terug grijpen naar die oude Engelse sound van eind jaren 80 / begin jaren 90 weer de nieuwe trend. Net eens drie tracks van deze plaat geluisterd. Het luistert wel lekker weg maar het klinkt voor mij toch vooral als een band die probeert eenzelfde album te maken als ze 25 jaar geleden al eens deden. Zonder evenwel de magie van destijds nog op plaat te kunnen zetten.

Ik heb het album niet gehoord. Dus daar kan ik niets over zeggen. De twee nummers die ik nu gehoord heb, vind ik verdomde overtuigend. En allesbehalve een gemakkelijke terugkeer naar vrogger tied. Zoiets als Beneath Broken Earth maakte Paradise Lost nog niet.

Ik ben erg benieuwd naar hun nieuwe album, heb 3 songs gehoord. No Hope in Sight vind ik echt geweldig, wat een riff en melodie. Punishment Through Time ook heerlijk zwaar. Beneath Broken Earth kan mij minder bekoren, ik vind het vrij eentonig, na 2 minuten intro zit ik te wachten op wat afwisseling maar het gaat maar door, te doomy voor mij, andere PL liefhebbers vinden dit juist geweldig. Persoonlijk hoor ik Nick ook liever iets meer zingen dan grunten. Maar goed, dit vind ik toch wel een goede stap van de band. Ik kan niet wachten tot 1 juni.

Ik heb intussen No Hope in Sight en Beneath Broken Earth een paar maal gehoord, en Punishment Through Time een keer. Beneath Broken Earth vond ik wel een goed nummer, de twee andere nummers geven hetzelfde gevoel als PLs laatste albums: een krampachtig terugvallen op het geluid van 'vroeger'. Daarnaast vind ik Nick Holmes' cleane zang wederom krachteloos klinken.

Ik kan me eigenlijk wel vinden in wat rafke pafke hier schrijft. Paradise Lost lijkt de laatste tien jaar langzamerhand te transformeren tot een tributeband die de jaren '90 Paradise Lost tot leven wil wekken.

De Paradise Lost van de jaren 90 kent vele gedaanten.

Oeh! Nu maak je me wel heel erg benieuwd, maar ik heb het niet zo op teasers, wacht liever tot het hele album uit is.

Album heeft ook weer een erg gave hoes gekregen trouwens!

Twee nieuwe nummers staan samen met een handjevol live-nummers op een bonus cd'tje bij de Metal Hammer. Die ga ik niet laten liggen. Inmiddels is na een paar draaibeurten het aanvankelijk zeurderige Punishmen Through Time uitgegroeid tot een toffe track.

Voor de liefhebbers, woensdag 7 oktober spelen ze in Tivoli Vredenburg! Nog even hopen dat er net als 2 jaar terug een band van het kaliber Katatonia in het voorprogramma staat. Ik heb mijn tickets in ieder geval al aangeschaft.

Wel wat ja. Maar nog véél meer van My Dying Bride als je het mij vraagt. Pas bij de gitaarsolo van Greg is te horen dat het om Paradise Lost gaat.

Verrassend goed nummer trouwens!!! Nick klinkt met zijn huidige gegrom weliswaar lang niet zo indrukwekkend meer als in de begindagen, maar het mag er zeker wezen.

Op de een of andere manier doet No Hope In Sight mij in verste verte aan Type O Negative denken.

De LP is net binnengekomen. Nog geen noot geluisterd, daar ga ik vanavond voor zitten, maar de hoes is alvast prachtig.

Mijn cd is onderweg, hopelijk als ik thuiskom ligt ie op de mat. Wordt een fijne avond dan!

Zo dan, wat een geweldige cd. 2 rondjes achter elkaar, en wat een feest. Nick Holmes is geweldig bij stem, zowel de grunt als de cleane vocalen. Ik begin met een voorzichtige 4*

Heerlijke plaat van Paradise Lost! De productie klinkt als een klok, helder, transparant en toch heavy. Ook de nummers zijn van een uitstekend niveau. Er is hieronder al een en ander geschreven over de terugkeer naar het geluid uit de jaren 90 maar ik juich de greep naar het 'oude' geluid van harte toe. Daarbij vindt ik het wel te kort door de bocht om te stellen dat men klakkeloos teruggrijpt naar de oude formule. Dat de band in 25 jaar een zekere evolutie heeft doorgemaakt hoor je wel degelijk in The Plague Within terug. En met snelle Flesh From The Bone en stonernummer Cry Out wordt ook gedacht aan de nodige afwisseling.

Hoorgepunt voor mij is absoluut 'Beneath Broken Earth'. Een heerlijk traag aanzwellend nummer in de beste Britse doomtraditie. Voor nu 4 sterren.