Paradise Lost - The Plague Within (2015)

Deze grondleggers van de sombere doom-metal ontwikkelen zich terug naar het begin. Het voorgaande handjevol albums liet al een steeds hardere en duistere koers horen, maar nu heeft de band het ultieme Paradise Lost-geluid hervonden. Dat betekent trage, meeslepende en sober uitgevoerde melancholische songs, doorspekt met die typische fraaie melodielijnen en natuurlijk boven alles de machtige zang van Nick Holmes, afwisselend ruig en clean. Het songmateriaal is helaas niet over de hele linie even memorabel, maar wat klaag ik. Welkom terug!

An Eternity of Lies en de afsluiter zijn redelijk goede nummers en ofschoon ik trage, zware gitaren heel lekker vind, doet dit album mij vooralsnog erg weinig. Maar ik blijf het proberen. De band kent namelijk wel degelijk liedjes die juist weer wél goed bij mij passen. Dit doom orkest heeft dan ook zoveel verschillende geluiden geproduceerd.
Gelukkig heb ik de felgroene (spoti)fiets nog altijd bij me...

Fascinerend album. Komt traag op gang, heeft een hoop verschillende sferen en invloeden en lijkt vooral niet op de drie voorgangers. Ik snap wel waarom ik The Plague Within veel minder geluisterd heb dan Tragic Idol of FDU-DUU, want het is vooral moeilijk om in een keer te bevatten en het komt vrij matigjes op gang. Maar Beneath Broken Earth eenmaal is ingezet valt het kwartje en valt me vooral op dat het album vrij droevig is. En shit, wat zijn Victim Of The Past en Flesh From Bone ineens ongelooflijk hard en agressief.

Ik geniet toch meer van een zingende Holmes, maar de grunt/schreeuw gaat hem nog steeds goed af. Een complete terugkeer naar de oude death/doom sound is het daarnaast ook niet met de bij vlagen weer vrij lichte gitaarpartijen en de furieuze blastbeats die incidenteel opduiken. Het is vooral interessant hoe het Paradise Lost is en toch niet de Paradise Lost die we kennen. Intrigerend album, helemaal ook door de orkestraties die de doodssfeer er weer extra in houden.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. The Plague Within
11. Believe In Nothing
12. One Second
13. Host
14. Lost Paradise

Dat er gegrunt wordt, verraste me eerlijk gezegd wel een beetje. Paradise Lost is in elk geval de goede weg ingeslagen, want de elektronische elementen zijn nagenoeg weg. Het is weer volop doom/death wat hier te horen is, zonder dat de stijl van de eerste platen gekopieerd wordt. Het duurt wel een halve plaat voordat de band de Britten echt hun draai gevonden hebben, want echt het diepe gaan ze niet in voorafgaand aan Sacrifice The Flame. Pas dan gaan ze er echt voor en hoor je messcherpe riffs, rijke orchestraties en een werkelijk dreigende sfeer. Als je sombere muziek wilt maken, moet je de luisteraar het gevoel geven er middenin te zitten. Als je slechts luisteraar bent, komt je boodschap een stuk moeilijker over. Trouwens, ik dig het recente werk van Paradise Lost echt beter dan de klassiekers.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. The Plague Within
3. Shades Of God
4. In Requiem
5. Draconian Times
6. Gothic
7. Icon
8. Symbol Of Life
9. Faith Divides Us - Death Unites Us
10. Lost Paradise
11. Believe In Nothing
12. One Second
13. Paradlist Lost
14. Host

Met deze plaat uit 2015 heb ik ooit kennis gemaakt met de band Paradise Lost. Niet wetende dat ik enkele jaren daarna toch wel een fan werd van de band, en ze inmiddels al een paar keer live heb mogen zien (en volgend jaar op GMM zeker ga opzoeken). Waanzinnig lekkere plaat, die in mijn ogen precies alles heeft wat een Paradise Lost plaat moet hebben. Waanzinnig lekkere riffs, een gruntende Holmes die zijn werk afmaakt met clean vocals, gewoon prachtig. Je wordt echt opgezogen door deze plaat, en het is dan ook vijftig minuten genieten geblazen.