menu

Rush - Fly by Night (1975)

mijn stem
3,66 (192)
192 stemmen

Canada
Rock
Label: Mercury

  1. Anthem (4:21)
  2. Best I Can (3:25)
  3. Beneath, Between & Behind (3:01)
  4. By-Tor and the Snow Dog (8:37)
  5. Fly by Night (3:21)
  6. Making Memories (2:57)
  7. Rivendell (4:57)
  8. In the End (6:46)
totale tijdsduur: 37:25
zoeken in:
avatar van lennert
4,5
De titeltrack is nu alweer zo'n jaar het geluid van de wekker van mijn partner, waardoor ik het album nu al een tijdje associeer met wakker worden. Een terechte vergelijking, want het voelt alsof de band met de komst van Neil Peart ook ineens helemaal ontwaakt is. Niet alleen zijn de muzikale partijen beduidend beter geworden (minder repetitie, strakker en meer virtuoos), ook de teksten zijn een enorme verbetering. En de songs als geheel hebben hier alleen maar profijt van.

Anthem is nog steeds een van mijn favoriete hardrockende openers van de band. Niet alleen is de openingsriff enorm aanstekelijk en stevig, Geddy's uithalen bij het refrein zijn fenomenaal goed. Het solostuk in combinatie met de dansende baslijnen en de spetterende drums maken het allemaal af. By-Tor And The Snow Dog is de eerste geslaagde epic, terwijl Fly By Night een heerlijk vrolijk en gelukzalig nummer is. Rivendell en In The End gaan ineens weer een folkloristische kant op waar ik ook heel blij van wordt.

Nog steeds niet compleet de grootsheid die de band later zal evenaren, maar het is voor mij alsnog een eerste 'klassieker' in de zin dat alle nummers me bevallen en de band absoluut een flinke stap naar boven is gegaan ten opzichte van het debuut!

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

avatar van RuudC
4,5
Het mag duidelijk zijn dat Rush een grote stap in de goede richting zet na het aantrekken van Neil Peart. De teksten zijn direct beter en de muziek is veel interessanter. De blues wordt voor een goed deel losgelaten en maakt plaats voor een progressievere en psychedelische inslag. Gelukkig is FLy By Night nog wel een lekker harde plaat. Dat merk je ook aan het sterk verbeterde drumwerk. Het felle Anthem is een heerlijke binnenkomer. By-Tor & The Snowdog laat de (lekker) vreemde kant van Rush horen. Voor het eerst valt de kalme, serene rust van Rivendell op. Hoewel ik hier met enige hapering 4,5* toeken, wil ik wel vooral benadrukken hoe leuk dit album is. Beneath, Between & Behind en Making Memories zijn niet vervelende niemandalletjes. Het is dat ik dit album ook wat laat gekocht heb en daarom wat minder goed ken. Het zal in elk geval vaker gedraaid gaan worden. Gelukkig hoor ik hier ook al veel meer de vertrouwde Rush-sound dan op het debuut.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

avatar van Leptop
3,5
Met de marathon is ook mijn interesse in deze oudere albums gewekt. Op de 1 of andere manier luister ik weinig naar de eerste 3 langspelers, maar er is natuurlijk genoeg interessants over te melden. Zoals nummers als Rivendell die ik vroeger standaard skipte, maar tegenwoordig alleraardigst vind.

Een mooie opmaat naar het subliem progressieve en onderscheidende werk dat zich openbaarde met 2112.

avatar van LinkinPark90
3,5
Het 2e album van Rush, alsook het eerste album met Neil Peart als drummer en voornaamste tekstschrijver.

Er is een heel andere drumstijl hoorbaar tegenover op hun debuut met de komst van Neil Peart.

Op deze plaat stapt Rush af van hun Led Zeppelin blues/hardrock geluid vanop hun debuut. De eerste uitstapjes richting progrock zijn hoorbaar (in bijvoorbeeld By-Tor & The Snow Dog) maar de echte progrock is pas op hun latere albums hoorbaar. Met Rivendell wordt het gaspedaal wat losgelaten, dit vind ik ook de minste track van het album. Buiten het titelnummer denk ik dat Rush live niet veel meer van dit album bracht de laatste 20 jaar.

Het is een vermakelijke plaat die harder klinkt als het debuut. Dit was één van mijn eerste albums van Rush die ik in mijn bezit had en laat nog steeds een goede indruk op mij na. By-Tor & The Snow Dog en Anthem staan aangeduid als mijn favoriete nummers op deze plaat.

avatar van blaauwtje
4,0
Op mijn verkenningstocht langs de Rush platen, vandaag aangekomen in 1975, fly by night.

Een felle opener als binnenkomer, Anthem gelijk een van de hoogtepunten, samen met By tor, het rockt lekker.

Ik lees van iedereen dat het verschijnen van Neal Peart als nieuwe drummer Rush naar eenzame hoogte drijft, ik kan dat mss later beamen, de eerste Rush plaat is onderweg, dus kan ik zelf de vergelijking tussen Rutsey en Peart maken. Maar Peart staat als drummer op eenzame hoogte, mss later ook eens aan zijn reisverslagen beginnen?

Via lekker harde rock songs komen we aan bij beide afsluiters,Rivendell luistert lekker weg evenals in the end.

Ik weet dat ik niet de juiste volgorde bewandel, na deze Tweede is zoals gezegd het debuut en de later in 75 verschenen Caress of steel , evenals de in 2004 verschenen feedback onderweg , dan heb ik de studioalbums compleet en kan ik mijn Rush tocht later dit jaar afsluiten met de na 2000 verschenen live albums.

Deze fly by night is een lekkere opmaat naar de later in de seventies verschenen hoogtepunten.

avatar van Rudi S
3,5
blaauwtje schreef:


Ik lees van iedereen dat het verschijnen van Neal Peart als nieuwe drummer Rush naar eenzame hoogte drijft,


Ik denk toch ook vooral zijn bijdrage aan de composities, het is denk ik een moeilijk vergelijk tussen een drummer van een debuutalbum met een drummer die decennia's lang op (zeker in het begin) steeds gecompliceerdere albums drumt.
Wel lijkt het dat NP gelijk al meer variatie in zijn spel legt.
De songteksten zijn wel gelijk andere koek, welkom mythologie en welkom Ayn Rand (favoriete schrijfster van NP).

avatar van ZAP!
Heerlijk frisse, energieke en best rauwe plaat.

Mijn nieuwe 'aanpak' is: probeer een album van een band (waarvan de discografie al langere tijd ligt te lonken) en luister alleen verder als het je direct bij de lurven pakt. Dat deed 'A Farewell...' eerder deze dag niet zo erg (wel twee hele tracks geluisterd) en toen kwam ik bij deze uit.

Het geschreeuw van Geddy doet me soms denken aan Mark Oseguada (Death Angel), ten tijde van 'Frolic...' (lees vice versa), meer precies 'Cold Gin', wat dan weer een Kiss cover is en als origineel vóór 'F.bN.' uitkwam en zo is dat cirkeltje ook weer rond. 'Rivendell' spreekt me dan weer iets minder aan, maar soit. Als ik na deze ene luisterbeurt een cijfer moest plakken, dan zou ik toch zeker een kleine 9 uit durven delen.

Maar dat doe ik niet. Onderdeel van de nieuwe aanpak is dat ik voorlopig alleen de volle mep uitdeel, en dan ook alleen aan platen die zich meer dan eens bewezen hebben.

Desalniettemin genoten!

Mssr Renard
Goed bezig jongen.
Positieve insteek. Ik ben benieuwd naar je volle meppen.

avatar van ZAP!
Bedankt meneer. Die volle meppen heb ik grotendeels al uitgedeeld. Er zijn nog wat vraagteken(tje)s, bv. Cynic (debuut), Pestilence ('Spheres') en vast wat platen die ik even over het hoofd zie, en natuurlijk hoop ik de komende tijd nog wat te ontdekken. Maar easy does it.

4,5
Nadat ik alle 'goede' albums van Rush had aangeschaft, ging ik automatisch op zoek naar het wat oudere werk. Ik kwam uit bij deze lp. De plaat kan niet tippen aan 2112, maar is in elk geval beter dan het wat rommelige en geforceerde Caress of steel.

avatar van Lau1986
3,5
Een erg leuk album van Rush en wat blijf ik toch genieten van de zang. Apart, maar toch heel fijn. Dit album mist voor mij nog wel uitschieters, maar het is over het geheel heerlijk om naar te luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:46 uur

geplaatst: vandaag om 17:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.