Rush - Fly by Night (1975)

Eerste album van de Heilige Drievuldigheid (Lee Lifeson Peart) en mij valt het enorm frappant op hoe strak ze samen spelen. Peart bewijst hier al dat hij aan een steile klim naar de top bezig is.
Een vraagje voor de trotse bezitters op vinyl: zitten bij jullie de teksten erbij? Ik heb deze op cd (PolyGram 822 542-2 M-1) en het tekstboekje is buitengewoon Spartaans: de albumhoes en de achterkant van die hoes op één simpel blaadje...
Ik heb het meer voor de eerste helft van dit album dat meer ballen bevat. Ik heb de indruk dat meer muzikale ruimte aan Peart wordt gelaten op de tweede helft om zijn tekstueel ei kwijt te kunnen. Vanaf dit album waren de teksten van Rush songs quasi exclusief zijn bevoegdheid: op dit album heeft hij aan alles meegeschreven behalve het laatste nummer In The End.
Ik verschiet er eigenlijk van dat dit album ook al 35 lentes oud is en hoe fris en best hard dit nog klinkt. Rivendell vind ik de misser op dit album, maar de rest is genieten. Ook uw aandacht voor de buitengewone mooie hoes natuurlijk.

Rush groeiende op weg naar het eerste hoogtepunt 2112, maar eigenlijk vind ik dit ook al een ontzettend sympathieke plaat : dat prachtige ruimtelijke geluid van Anthem, die sfeer van By-Tor, dat aparte ritme van het titelnummer, die "erg nachtelijke sfeer over de plaat die me zeker aanspreekt" zoals Kobe Bryant Fan hierboven het zo goed formuleert, en last but not least de vooral qua kleuren prachtige hoes… Uitstekend geremasterd met een heerlijk vol geluid, maar van de teksten zoals die in het CD-boekje zo priegelig zijn afgedrukt krijg ik hoofdpijn.
 

Net als op het debuut zijn hier de Led Zeppelin-invloeden nog duidelijk waarneembaar, al klinkt de band hier wat vinniger onder invloed van het spel van Neal Peart. Anthem en By-Tor and the Snow Dog lichten alvast een tipje van de sluier op van de progressieve koers die Rush zou gaan varen. Het is met name dankzij deze nummers - en in mindere mate het titelnummer - dat dit album voor mij hoger scoort dan het debuut.

Score: 79/100

Nog behoorlijk voorzichtig wordt het geluid van Rush hier uitgebouwd, meer ruimte voor het experiment, zonder echt in herhaling te vallen.
Geddy Lee klinkt al minder als een Robert Plant op 45 toeren, in zijn stem is nu ook een oerschreeuw te horen, waar jaren later Axl Rose succesvol mee zou worden.
Mooi gebruik van echo’s in de opener Anthem.
Door het bruisende, opzwepende spel van Neil Peart is het voor de rest niet nodig om snel te spelen, hij schopt de band wel de juiste richting in.
Misschien klonk het debuut door zijn ontbreken wel als een band op high voltage, puur om het gemis van denderend drumwerk in te vullen.
By-Tor and the Snow Dog is verrassend sterk, zeker vanaf het rustmoment halverwege.
Ik hoor dit nummer vandaag voor het eerst, en het trekt gelijk mijn aandacht, veel albums van Rush in bezit, maar Fly By Night ontbreekt nog.
Het titelnummer Fly By Night zou zo in de jaren 90 passen, een band als Soul Asylum heeft zeker naar dit nummer geluisterd.
Ook veel grungebands grijpen terug naar het jaren 70 geluid, en ook Making Memories past zeker in dat latere geluid.
Als je nagaat dat Queensryche uit Seattle komt, en dat die ook zeker naar Rush hebben geluisterd, sta ik er niet van te kijken als de Seattle scene van toen via Queensryche kennis met Rush hebben gemaakt.
Met een nummer als Rivendell heb ik minder, al past die wel prima in dit tijdsbeeld.
Mooi om via deze site mij meer in Rush te verdiepen, maar dan in chronologische volgorde, komt de waardering voor deze band zeker ten goede.

De titeltrack is nu alweer zo'n jaar het geluid van de wekker van mijn partner, waardoor ik het album nu al een tijdje associeer met wakker worden. Een terechte vergelijking, want het voelt alsof de band met de komst van Neil Peart ook ineens helemaal ontwaakt is. Niet alleen zijn de muzikale partijen beduidend beter geworden (minder repetitie, strakker en meer virtuoos), ook de teksten zijn een enorme verbetering. En de songs als geheel hebben hier alleen maar profijt van.

Anthem is nog steeds een van mijn favoriete hardrockende openers van de band. Niet alleen is de openingsriff enorm aanstekelijk en stevig, Geddy's uithalen bij het refrein zijn fenomenaal goed. Het solostuk in combinatie met de dansende baslijnen en de spetterende drums maken het allemaal af. By-Tor And The Snow Dog is de eerste geslaagde epic, terwijl Fly By Night een heerlijk vrolijk en gelukzalig nummer is. Rivendell en In The End gaan ineens weer een folkloristische kant op waar ik ook heel blij van wordt.

Nog steeds niet compleet de grootsheid die de band later zal evenaren, maar het is voor mij alsnog een eerste 'klassieker' in de zin dat alle nummers me bevallen en de band absoluut een flinke stap naar boven is gegaan ten opzichte van het debuut!

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

Het mag duidelijk zijn dat Rush een grote stap in de goede richting zet na het aantrekken van Neil Peart. De teksten zijn direct beter en de muziek is veel interessanter. De blues wordt voor een goed deel losgelaten en maakt plaats voor een progressievere en psychedelische inslag. Gelukkig is FLy By Night nog wel een lekker harde plaat. Dat merk je ook aan het sterk verbeterde drumwerk. Het felle Anthem is een heerlijke binnenkomer. By-Tor & The Snowdog laat de (lekker) vreemde kant van Rush horen. Voor het eerst valt de kalme, serene rust van Rivendell op. Hoewel ik hier met enige hapering 4,5* toeken, wil ik wel vooral benadrukken hoe leuk dit album is. Beneath, Between & Behind en Making Memories zijn niet vervelende niemandalletjes. Het is dat ik dit album ook wat laat gekocht heb en daarom wat minder goed ken. Het zal in elk geval vaker gedraaid gaan worden. Gelukkig hoor ik hier ook al veel meer de vertrouwde Rush-sound dan op het debuut.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

En door met de marathon.....Fly By Night met de nieuwe drummert, Neal Peart! Tevens de nieuwe tekstenschrijver, want dat was wel nodig (Hey baby, it's a quarter to eight, I feel I'm in the mood...dat kon natuurlijk niet meer) en dat kon de beste man dus ook.

Dit album zat ook in de 3LP Archives, dus na "Rush" kon ik gelijk door met deze, en wederom vanaf de opener Anthem zat ik er lekker in, die gitaar! En dan By-Tor, de eerste aanzet tot het schrijven van langere nummers met een verhaal. Dat had voor mij ook best een stuk langer mogen duren, maar gezien de korte speelduur van de LP's toendertijd was er gekozen voor meer nummers op deze LP.

Making Memories is wat aparter met een fijn stukje acoustisch gitaarspel, en de tekst is natuurlijk profetisch:

You know we're having good days, and we hope they're gonna last
Our future still looks brighter than our past

En dan de vreemde eend in de bijt, Rivendell. Led Zeppelin deed dit soort dingen ook, dus waarom Rush niet. Daar moest ik toch aan wennen, zeker omdat het op mijn LP een stuk zachter stond, en het volume dus omhoog moest, met al het geruis erbij. Pas later op de remastered cd kwam deze beter tot zijn recht.

Al met al, wederom een voltreffer, en ook een kleine stap vooruit richting al het moois

Tussenstand:

1. Fly By Night
2. Rush