Rush - Fly by Night (1975)

Deze periode is het beste van Rush.
De albums t/m 1980 zijn nog steeds de beste, daarna wodt het hard minder.

Als je verzamelalbums vergelijkt is retropsective i vele malen beter dan de tweede.

De synthesizers periode haalde duidelijk het niveau naar beneden.

Ai, Brutus, hier ben ik het toch echt met je oneens. Zeker de albums 2112 tm Hemispheres behoren tot de absolute top in de muziek (daarvoor wat het nèt niet), maar het vierluik Signals, GUP, PW en HYF, durf ik het beste vierluik uit de muziekgeschiedenis te noemen.

De eerste albums van Rush vind ik allemaal erg interessant. Het is heel gaaf om te horen hoe de band zijn geluid heeft uitgebouwd en natuurlijk heeft geperfectioneerd. Dit is het eerste album met Neil Peart en dat is gelijk te horen ook. De drumpartijen zijn moeilijker en ook de teksten zijn niet meer zo simpel als op het eerste album. Bepaalde boeken worden aangehaald zoals The Lord Of The Rings in het nummer Rivendell.

Nog steeds zijn de invloeden van Led Zeppelin erg goed te horen maar het wordt minder. Vooral een nummer als By-Tor And The Snow Dog laat zeer goed horen waar de band heen gaat. Ook staan er een nummer op in een richting zoals Rush ze daarna bijna niet meer heeft gemaakt: Rivendell. Een prachtig nummer met hele mooie folkinvloeden. Rush heeft altijd akoestische stukken gehad maar een heel nummer bijna nooit. Ook dit is een heel sterk album. 4 sterren.

Rivendell vind ik eigenlijk helemaal niets terwijl Geddy hier laat horen wel degelijk te kunnen zingen.

Bij In the End gaat de volumeknop wel erg omhoog

Lekker Rock plaatje, er hangt een erg nachtelijke sfeer over de plaat die me zeker aanspreekt.
De stem van Geddy is erg mooi en boeiend om naar te luisteren. De riffs zijn erg goed en zowel elektrisch als akoestisch weten ze het goed te doen.
Toch maar een 3,5* omdat er een paar tracks gewoon goed zijn. Toch is dit een erg vermakelijk plaatje.

Al snel aangeschaft na mijn kennismaking met het meesterwerkje 2112. Alleen al om By-Tor and the Snow Dog al de moeite waard om aan te schaffen,een van hun beste nummers. Al de nodige progressieve invloeden in dit nummer. Ook een kennismaking met Neal Peart die net als Mike Portnoy ( ex Dream Theater ) voor mij als een van de beste rockdrummers beschouwd kan worden! Ook niet te onderschatten het fraaie In the End een niet zo`n bekend nummer van hun maar erg goed. Anthem is een lekkere opener en Beneath,Between & Behind rockt als de bekende tiet. Hierna zou deze band nog vele geweldige cd`s maken.

Het album begint al lekker met 'Anthem'. 'Best I Can' klinkt opzich wel catchy, maar vind ik persoonlijk wel iets minder voor Rush begrippen. Het zelfde geld voor 'Beneath, Between & Behind. Het nummer rock wel heerlijk. Maar op een of andere manier mis ik er toch niet iets bij, wat veel andere nummers van Rush mij wel bieden. Met By-Thor and the Snow Dog volgt daarna het (in mijn ogen) hoogtepunt van dit album. 'Fly By Night' is ook weer zo'n nummer dat lekker en catchy klinkt. En heerlijk gitaarwerk van Alex Lifeson. Het grootste pluspunt voor mij is de invloed die Neil Peart op de band zou gaan hebben vanaf dit moment. Het album scoort grotendeels goed bij mij, op het hoogtepunt ( By-Tor and the Snow Dog) na, wat extra waardering krijgt. Maar ik zie dit album vooral als een 1e stap in een nieuwe richting die Rush insloeg, met het betreden van Neil Peart tot de band.

Prima tweede album van Rush. Vind 'em net een tikkie minder dan de eerste. Maar Anthem en By-Tor and the Snow Dog zijn weer hoogtepunten. Ik geef 3,5 sterren.

Mijn eerste kennismaking met Rush was op Pinkpop 1979.
Na dit schitterende optreden waarna ik helemaal Dazed And Confused was, ben ik maar begonnen met alle LP's aan te schaffen.
All The World's A Stage was de eerste, daarna de rest.
Gek genoeg heb ik deze nooit zo heel veel gedraaid.
Laatste paar weken weer een paar keer, maar het is toch wel een lekkere plaat.

Ook ik vind By-Tor And The Snowdog geweldig, maar zeker ook het zo mooi rustig beginnende en machtig eindigende In The End (werd ook gespeeld op betreffende Pinkpop). Nog steeds een kippevelnummer.
Plaat begint met Anthem, ook zo'n lekker nummer en Beneath, Between & Behind rockt weer heerlijk weg. Ook Fly By Night zelf met lekkere gitaarsoloos kan me goed bekoren.
Met het akoestische Rivendell heb ik dan weer wat minder.
En na deze werd het alleen maar steeds nog beter.
Op vinyl.

het baswerk is werkelijk fantastisch op deze (en alle andere rushplaten). deze plaat is nog ouderwetse, degelijke hardrock, die nu achterhaald klinkt, maar ik houd ervan. by-tor is het meest experimenteel, maar boeit niet de volle lengte. het is opvallend hoe anders elk rocknummer is. persoonlijk vind ik rivendell wel prachtig. een mooi album!

Alleen Rivendell gaat vervelen. Ik heb zoiets van: gebeurt er nog wat?..... Nee dus

Daarna is het natuurlijk genieten geblazen met In The End

Lekkere old-school hardrock van de heren van Rush. Vind het al een stuk beter dan de eerste plaat (misschien door de aanwezigheid van Peart?). Fly By Night en By-Tor zijn m'n favo's.

Deze samen met Caress Of Steel en Roll The Bones onder de kerstboom gevonden (met dank aan mijn lieve schat!)

Hier markeert zich voor de band toch wel de scheidingslijn tussen gewone hardrock en progressieve rock. Het is dan ook het eerste album met geweldenaar Neil Peart.
De band moest nog groeien, maar eigenlijk is er niks mis mee.

Hier overigens een hele leuke, grappige Volkswagen Passat-commercial die ik bij m'n schoonfamilie in Amerika zag.

Vernuftigere songs, meer sfeer, beter spel. Alles was op Fly By Night beter dan op het debuut. De echte meesterwerken moesten inderdaad nog gesmeed worden maar potverdorie, dat By-Tor And The Snowdog en vooral Anthem zijn toch wel al klapperrrrs van jewelste. Dat zijn eindeloos gave nummers die ik eigenlijk altijd wel kan aanhoren.

[quote]Brutus schreef:
Deze periode is het beste van Rush.
De albums t/m 1980 zijn nog steeds de beste, daarna wodt het hard minder.

Als je verzamelalbums vergelijkt is retropsective i vele malen beter dan de tweede.

De synthesizers periode haalde duidelijk het niveau naar beneden.[/quote]

Of juist niet?? Vanaf 2112 en volgende albums (met vooral de intrede van de Bass Taurus Pedals) werd hun totaal geluid veel beter en naar een hoger peil gebracht. Vooral op: Fairwell to Kings, Hemispheres (La Villa...) en Moving Pictures. Juweeltjes!!!

Inderdaad erg grappig – maar het is dan ook zó'n geweldig nummer dat ik zèlf ook wel op die manier betrapt zou kunnen worden.
 

Rush groeiende op weg naar het eerste hoogtepunt 2112, maar eigenlijk vind ik dit ook al een ontzettend sympathieke plaat : dat prachtige ruimtelijke geluid van Anthem, die sfeer van By-Tor, dat aparte ritme van het titelnummer, die "erg nachtelijke sfeer over de plaat die me zeker aanspreekt" zoals Kobe Bryant Fan hierboven het zo goed formuleert, en last but not least de vooral qua kleuren prachtige hoes… Uitstekend geremasterd met een heerlijk vol geluid, maar van de teksten zoals die in het CD-boekje zo priegelig zijn afgedrukt krijg ik hoofdpijn.
 

Inderdaad, heel herkenbaar.

Weer wat beter dan het toch al goede debuut. Met dank aan Peart.

Rush is hier duidelijk nog een led Zeppelin-achtige hardrockband. Desondanks zijn de eerste tekenen van de progressieve stijl die ze later zouden inslaan, kenbaar. Hoewel het latere werk hoger aangeschreven staat, heb ik wel wat met dit album. Het is nog zo heerlijk ongedwongen! Nummers als Anthem, By tor & the Snow Dog, Fly by Night en Rivendell halen voor mij de punten binnen. Overheerlijk luistervoer!

De 200 gram versie is moeilijk te onderscheiden van de 180 gram van de back in black serie. Wie geeft er een idee?

Weegschaaltje meenemen?

Dit album van het weekend aangeschaft, enkel de debuutplaat en de laatste 2 albums ontbreken nog in de collectie.
Ik ken maar enkele nummers ( Beneath, Between & Behind & By -Tor ) van dit album en die bevallen mij wel.

score verhoogd naar 4.0

Goed album van Rush, ik was vergeten dat het titelnummer ook bij mij bekend was.
Beneath, Between & Behind ken ik al jaren als live uitvoering van Exit Stage Left, maar het studionummer had ik nog niet eerder gehoord.
Ik vind dit album beter dan opvolger Caress Of Steel.
Het prijsnummer vind ik In The End met een mooie opbouw, het minste nummer Rivendell ( kabbelt maar wat voort )
Bij het rustige gedeelte van het fraaie By-Tor hoor je al wat synthersizer fragmenten die je later in hun carriere bij het nummer Xanadu terug hoort.

Nu op blu ray audio wel dezelfde mix als in de Sector 1 box overigens.

De HD tracks (2015)* zijn ook om door een ringetje te halen. Dit album markeert voor mij het begin van de sterke reeks prog hard rock met hier en daar wat metal rifjes (hoewel dat toen nog niet bestond). Had nog wel iets meer diepgang mogen hebben of overdubs, nu is het vrij compromisloos, maar laat wel goed horen waar een driemansformatie al toe in staat was. Vrij unieke band in het genre en eigenlijk laat ik de studio albums van de band misschien iets te vaak links liggen vanwege de vele live versies die ik al ken. Maar voor vandaag even terug naar de basis. Lekker hoor.
* extended ending (belletjes) bij Tor en de sneeuwhond.

Net als op het debuut zijn hier de Led Zeppelin-invloeden nog duidelijk waarneembaar, al klinkt de band hier wat vinniger onder invloed van het spel van Neal Peart. Anthem en By-Tor and the Snow Dog lichten alvast een tipje van de sluier op van de progressieve koers die Rush zou gaan varen. Het is met name dankzij deze nummers - en in mindere mate het titelnummer - dat dit album voor mij hoger scoort dan het debuut.

Score: 79/100

Nog behoorlijk voorzichtig wordt het geluid van Rush hier uitgebouwd, meer ruimte voor het experiment, zonder echt in herhaling te vallen.
Geddy Lee klinkt al minder als een Robert Plant op 45 toeren, in zijn stem is nu ook een oerschreeuw te horen, waar jaren later Axl Rose succesvol mee zou worden.
Mooi gebruik van echo’s in de opener Anthem.
Door het bruisende, opzwepende spel van Neil Peart is het voor de rest niet nodig om snel te spelen, hij schopt de band wel de juiste richting in.
Misschien klonk het debuut door zijn ontbreken wel als een band op high voltage, puur om het gemis van denderend drumwerk in te vullen.
By-Tor and the Snow Dog is verrassend sterk, zeker vanaf het rustmoment halverwege.
Ik hoor dit nummer vandaag voor het eerst, en het trekt gelijk mijn aandacht, veel albums van Rush in bezit, maar Fly By Night ontbreekt nog.
Het titelnummer Fly By Night zou zo in de jaren 90 passen, een band als Soul Asylum heeft zeker naar dit nummer geluisterd.
Ook veel grungebands grijpen terug naar het jaren 70 geluid, en ook Making Memories past zeker in dat latere geluid.
Als je nagaat dat Queensryche uit Seattle komt, en dat die ook zeker naar Rush hebben geluisterd, sta ik er niet van te kijken als de Seattle scene van toen via Queensryche kennis met Rush hebben gemaakt.
Met een nummer als Rivendell heb ik minder, al past die wel prima in dit tijdsbeeld.
Mooi om via deze site mij meer in Rush te verdiepen, maar dan in chronologische volgorde, komt de waardering voor deze band zeker ten goede.