Rush - Fly by Night (1975)

De titeltrack is nu alweer zo'n jaar het geluid van de wekker van mijn partner, waardoor ik het album nu al een tijdje associeer met wakker worden. Een terechte vergelijking, want het voelt alsof de band met de komst van Neil Peart ook ineens helemaal ontwaakt is. Niet alleen zijn de muzikale partijen beduidend beter geworden (minder repetitie, strakker en meer virtuoos), ook de teksten zijn een enorme verbetering. En de songs als geheel hebben hier alleen maar profijt van.

Anthem is nog steeds een van mijn favoriete hardrockende openers van de band. Niet alleen is de openingsriff enorm aanstekelijk en stevig, Geddy's uithalen bij het refrein zijn fenomenaal goed. Het solostuk in combinatie met de dansende baslijnen en de spetterende drums maken het allemaal af. By-Tor And The Snow Dog is de eerste geslaagde epic, terwijl Fly By Night een heerlijk vrolijk en gelukzalig nummer is. Rivendell en In The End gaan ineens weer een folkloristische kant op waar ik ook heel blij van wordt.

Nog steeds niet compleet de grootsheid die de band later zal evenaren, maar het is voor mij alsnog een eerste 'klassieker' in de zin dat alle nummers me bevallen en de band absoluut een flinke stap naar boven is gegaan ten opzichte van het debuut!

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

Het mag duidelijk zijn dat Rush een grote stap in de goede richting zet na het aantrekken van Neil Peart. De teksten zijn direct beter en de muziek is veel interessanter. De blues wordt voor een goed deel losgelaten en maakt plaats voor een progressievere en psychedelische inslag. Gelukkig is FLy By Night nog wel een lekker harde plaat. Dat merk je ook aan het sterk verbeterde drumwerk. Het felle Anthem is een heerlijke binnenkomer. By-Tor & The Snowdog laat de (lekker) vreemde kant van Rush horen. Voor het eerst valt de kalme, serene rust van Rivendell op. Hoewel ik hier met enige hapering 4,5* toeken, wil ik wel vooral benadrukken hoe leuk dit album is. Beneath, Between & Behind en Making Memories zijn niet vervelende niemandalletjes. Het is dat ik dit album ook wat laat gekocht heb en daarom wat minder goed ken. Het zal in elk geval vaker gedraaid gaan worden. Gelukkig hoor ik hier ook al veel meer de vertrouwde Rush-sound dan op het debuut.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

Met de marathon is ook mijn interesse in deze oudere albums gewekt. Op de 1 of andere manier luister ik weinig naar de eerste 3 langspelers, maar er is natuurlijk genoeg interessants over te melden. Zoals nummers als Rivendell die ik vroeger standaard skipte, maar tegenwoordig alleraardigst vind.

Een mooie opmaat naar het subliem progressieve en onderscheidende werk dat zich openbaarde met 2112.

Het 2e album van Rush, alsook het eerste album met Neil Peart als drummer en voornaamste tekstschrijver.

Er is een heel andere drumstijl hoorbaar tegenover op hun debuut met de komst van Neil Peart.

Op deze plaat stapt Rush af van hun Led Zeppelin blues/hardrock geluid vanop hun debuut. De eerste uitstapjes richting progrock zijn hoorbaar (in bijvoorbeeld By-Tor & The Snow Dog) maar de echte progrock is pas op hun latere albums hoorbaar. Met Rivendell wordt het gaspedaal wat losgelaten, dit vind ik ook de minste track van het album. Buiten het titelnummer denk ik dat Rush live niet veel meer van dit album bracht de laatste 20 jaar.

Het is een vermakelijke plaat die harder klinkt als het debuut. Dit was één van mijn eerste albums van Rush die ik in mijn bezit had en laat nog steeds een goede indruk op mij na. By-Tor & The Snow Dog en Anthem staan aangeduid als mijn favoriete nummers op deze plaat.

Op mijn verkenningstocht langs de Rush platen, vandaag aangekomen in 1975, fly by night.

Een felle opener als binnenkomer, Anthem gelijk een van de hoogtepunten, samen met By tor, het rockt lekker.

Ik lees van iedereen dat het verschijnen van Neal Peart als nieuwe drummer Rush naar eenzame hoogte drijft, ik kan dat mss later beamen, de eerste Rush plaat is onderweg, dus kan ik zelf de vergelijking tussen Rutsey en Peart maken. Maar Peart staat als drummer op eenzame hoogte, mss later ook eens aan zijn reisverslagen beginnen?

Via lekker harde rock songs komen we aan bij beide afsluiters,Rivendell luistert lekker weg evenals in the end.

Ik weet dat ik niet de juiste volgorde bewandel, na deze Tweede is zoals gezegd het debuut en de later in 75 verschenen Caress of steel , evenals de in 2004 verschenen feedback onderweg , dan heb ik de studioalbums compleet en kan ik mijn Rush tocht later dit jaar afsluiten met de na 2000 verschenen live albums.

Deze fly by night is een lekkere opmaat naar de later in de seventies verschenen hoogtepunten.

Ik denk toch ook vooral zijn bijdrage aan de composities, het is denk ik een moeilijk vergelijk tussen een drummer van een debuutalbum met een drummer die decennia's lang op (zeker in het begin) steeds gecompliceerdere albums drumt.
Wel lijkt het dat NP gelijk al meer variatie in zijn spel legt.
De songteksten zijn wel gelijk andere koek, welkom mythologie en welkom Ayn Rand (favoriete schrijfster van NP).

Heerlijk frisse, energieke en best rauwe plaat.

Mijn nieuwe 'aanpak' is: probeer een album van een band (waarvan de discografie al langere tijd ligt te lonken) en luister alleen verder als het je direct bij de lurven pakt. Dat deed 'A Farewell...' eerder deze dag niet zo erg (wel twee hele tracks geluisterd) en toen kwam ik bij deze uit.

Het geschreeuw van Geddy doet me soms denken aan Mark Oseguada (Death Angel), ten tijde van 'Frolic...' (lees vice versa), meer precies 'Cold Gin', wat dan weer een Kiss cover is en als origineel vóór 'F.bN.' uitkwam en zo is dat cirkeltje ook weer rond. 'Rivendell' spreekt me dan weer iets minder aan, maar soit. Als ik na deze ene luisterbeurt een cijfer moest plakken, dan zou ik toch zeker een kleine 9 uit durven delen.

Maar dat doe ik niet. Onderdeel van de nieuwe aanpak is dat ik voorlopig alleen de volle mep uitdeel, en dan ook alleen aan platen die zich meer dan eens bewezen hebben.

Desalniettemin genoten!

Goed bezig jongen.
Positieve insteek. Ik ben benieuwd naar je volle meppen.

Bedankt meneer. Die volle meppen heb ik grotendeels al uitgedeeld. Er zijn nog wat vraagteken(tje)s, bv. Cynic (debuut), Pestilence ('Spheres') en vast wat platen die ik even over het hoofd zie, en natuurlijk hoop ik de komende tijd nog wat te ontdekken. Maar easy does it.

Nadat ik alle 'goede' albums van Rush had aangeschaft, ging ik automatisch op zoek naar het wat oudere werk. Ik kwam uit bij deze lp. De plaat kan niet tippen aan 2112, maar is in elk geval beter dan het wat rommelige en geforceerde Caress of steel.

Een erg leuk album van Rush en wat blijf ik toch genieten van de zang. Apart, maar toch heel fijn. Dit album mist voor mij nog wel uitschieters, maar het is over het geheel heerlijk om naar te luisteren.

Exit John Rutsey, enter Neil Peart. Een drummer's drummer, zwaar beïnvloed door Buddy Rich en daarnaast ook filosoof en schrijver van teksten die zelfs lesmateriaal worden, maar dat is later. Bij de audities blies hij Alex Lifeson en Geddy Lee volledig weg en dat doet hij ook met de luisteraar. Fenomenale drummer. Met zijn komst krijgt Rush een flinke injectie. Peart schrijft de teksten. Lee/Lifeson de muziek. De teksten zijn nogal beinvloed door de schrijfster Ayn Rand, goed hoorbaar op Anthem.

Fly By Night is een waanzinnig sterke album en de opmaat naar nog veel meer mooie muziek. Prachtige nummers, fantastische muzikanten en een bijzonder opvallende Rickenbacker bas van Geddy Lee.

Wereldplaat! En een prachtige hoes.

Mmm . ik moet het debuut en deze opvolger nog aanschaffen op cd . Had ze vroeger op LP.Twee schitterende platen ... Nog niet helemaal de Rush sound, maar toch meer dan de moeite waard !

Dit album is inderdaad een flinke stap richting de latere sound en stijl. Mooi om te zien hoe ze op hun tweede (!) album al zo makkelijk switchen tussen enerzijds langere nummers en anderzijds meer kop en staart nummers. En Anthem is natuurlijk een binnenkomer van jewelste. Die riff!!

En door met de marathon.....Fly By Night met de nieuwe drummert, Neal Peart! Tevens de nieuwe tekstenschrijver, want dat was wel nodig (Hey baby, it's a quarter to eight, I feel I'm in the mood...dat kon natuurlijk niet meer) en dat kon de beste man dus ook.

Dit album zat ook in de 3LP Archives, dus na "Rush" kon ik gelijk door met deze, en wederom vanaf de opener Anthem zat ik er lekker in, die gitaar! En dan By-Tor, de eerste aanzet tot het schrijven van langere nummers met een verhaal. Dat had voor mij ook best een stuk langer mogen duren, maar gezien de korte speelduur van de LP's toendertijd was er gekozen voor meer nummers op deze LP.

Making Memories is wat aparter met een fijn stukje acoustisch gitaarspel, en de tekst is natuurlijk profetisch:

You know we're having good days, and we hope they're gonna last
Our future still looks brighter than our past

En dan de vreemde eend in de bijt, Rivendell. Led Zeppelin deed dit soort dingen ook, dus waarom Rush niet. Daar moest ik toch aan wennen, zeker omdat het op mijn LP een stuk zachter stond, en het volume dus omhoog moest, met al het geruis erbij. Pas later op de remastered cd kwam deze beter tot zijn recht.

Al met al, wederom een voltreffer, en ook een kleine stap vooruit richting al het moois

Tussenstand:

1. Fly By Night
2. Rush

Richting al dat moois... je zit nu al op 4,5* rushanne !

Mmmmh, deze LP behoort niet tot mijn favorieten. De muzikale inbreng van drummer Neil Peart en bassist Geddy Lee is op aantal nummers heerlijk, ook al is dit pas de eerste plaat waarop beide samenspelen. Met name 'Anthem', 'Beneath, between & behind', 'By-Tor & The Snow Dog' en 'Making Memories' (!) zijn hierdoor top nummers. Zonder daarbij overigens gitarist Alex Lifeson tekort te willen doen! Volgens Geddy Lee in zijn biografie één van de meest onderschatte gitaristen ("maar ik ben wellicht niet helemaal onpartijdig"). Desondanks kunnen 'Rivendell' en 'In the End' mij (muzikaal gezien) helaas niet echt boeien (met name 'In The End'). En dat is toch liefst 12 minuten (32%) van de totale speeltijd van 38 minuten. Jammer!

Zeker jammer. "Fly by Night" verdient een hogere waardering.