menu

The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)

mijn stem
3,95 (54)
54 stemmen

Australiƫ
Pop / Rock
Label: Riley

  1. No Song, No Spell, No Madrigal (5:57)
  2. Looking for Another Town (4:21)
  3. Black Ribbons (4:01)
  4. Twenty One (6:04)
  5. The House That We Once Lived In (5:14)
  6. September Skies (3:54)
  7. Please, Don't Say Remember (3:35)
  8. Swap Places (5:07)
  9. Nobody Like You * (4:58)
  10. Swap Places [Acoustic] * (5:08)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 38:13 (48:19)
zoeken in:
avatar van harencoor
5,0
Intens en bloedmooi meesterwerk.

avatar van Broem
5,0
harencoor schreef:
Intens en bloedmooi meesterwerk.


U heeft smaak

avatar van erwinz
4,5
Deze week is een reissue van Fête Foraine verschenen bij Microcultures. Ook zeer de moeite waard.
Erwin

avatar van Broem
5,0
Zag ‘m op spotify staan erwinz Staat in de luisterlijst. Ben benieuwd naar ander werk The Apartments.

avatar van WoNa
4,0
Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.

The Apartments is een plaat die in 1987 gemaakt had kunnen zijn. In de jaren dat Black, The Blue Nile, Tanita Tikaram, Sade en hoe heten ze allemaal ook al weer hun (eerste) platen maakten. Met het verschil dat deze plaat zoveel mooier en warmer klinkt. Zo warm en mooi als de foto lijkt op de voorkant ondanks alle sneeuw en koude. The Apartments vinden wel een balans tussen emotie en kilte, tussen stralende schoonheid en emotieloze verstarring.

Peter Milton Walsh werkt met allerlei tussenpozen al sinds de jaren 70 onder de naam The Apartments. De Australiër heeft kennelijk midden jaren 10 weer de inspiratie gevonden voor een nieuwe plaat en daar alles ingelegd wat hij heeft. Het resultaat mag er naar zijn. De muziek is bijna als een droom zo mooi. Subtiel, prachtig uitgewerkt met veel diepte in het geluid. Daar zingt Walsh met een stem die af en toe lijkt te aarzelen, maar toch telkens raak is overheen. Dat zorgt geregeld voor magische momenten.

Alles komt voor mij samen in een nummer: 'The House We Once Lived In'. Alles klopt hier. Vanaf de van Air geleende bas tot de zang en de mooi uitwaaiende gitaren.

Nee, een meesterwerk vind ik het (nog?) niet, maar een prachtige plaat is het zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van Lura
5,0
Jammer dat je niet ingaat op de soms door merg en been gaande teksten, WoNa, waar het album om draait.

avatar van WoNa
4,0
Ik ben altijd al een muziek/melodie man geweest Lura. Tot dat me iets opvalt in een tekst. Is hier niet gebeurd. Uit het bovenstaande blijkt wel dat ik anders moet gaan luisteren.

avatar van Lura
5,0
Lura schreef:
De albums Skeleton Tree van Nick Cave en No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments hebben een opvallende parallel. Het betreft allebei Australische zangers, die het verlies van een zoon bezingen. De weg naar de creatieve uiting op cd is echter duidelijk anders. Nick Cave komt reeds snel met Skeleton Tree op de proppen. Zelfs een begeleidende film werd gemaakt en kreeg de film en muziek terecht veel aandacht. Muziek geboren uit pijn is vaak ook de meest mooie. Cave kon zijn zoon nog zien opgroeien in tegenstelling tot Peter Milton Walsh. Zijn verwerkingsproces verliep heel anders. Hij had bijna twee decennia nodig om zijn grote verdriet om te zetten in prachtige muziek. Zo bezingt hij in Twenty One alles wat hij niet zal gaan meemaken :

"Well I thought
I'd see you at twenty one
Bring the baby photos
to your wedding
Look at all that's been
& gone since then"

Ook bezingt hij de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:

"If I could do your dying for you
You know I'd swap places
In a New York minute
The wooden box would
Have me in it"

Gevolgd door het hartverscheurende refrein:

"Where's the God in
Where's the God in all of this?
All the other children
Have gone home
But not you"

Wie het hierbij droog houdt, heeft volgens mij een hart van steen.


avatar van Broem
5,0
Absoluut een meesterwerk wat mij betreft. Nummer 11 in mijn top 10

avatar van Bill Evans
Twenty One gaat bij mij echt door merg en been. Met name dit stuk:

I carried you on my hip at first
I carried you on my shoulders
Carried you to a long black car
You will never get any older...


Prachtig album.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:44 uur

geplaatst: vandaag om 16:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.