The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)
mijn stem
68 stemmen
Australië
Pop / Rock
Label: Riley
-
No Song, No Spell, No Madrigal (5:57)
-
Looking for Another Town (4:21)
-
Black Ribbons (4:01)
-
Twenty One (6:04)
-
The House That We Once Lived In (5:14)
-
September Skies (3:54)
-
Please, Don't Say Remember (3:35)
-
Swap Places (5:07)
-
Nobody Like You * (4:58)
-
Swap Places [Acoustic] * (5:08)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
38:13
(48:19)
0
geplaatst: 19 november 2017, 17:57 uur
Deze week is een reissue van Fête Foraine verschenen bij Microcultures. Ook zeer de moeite waard.
Erwin
Erwin
0
geplaatst: 19 november 2017, 18:02 uur
Zag ‘m op spotify staan erwinz Staat in de luisterlijst. Ben benieuwd naar ander werk The Apartments.
0
geplaatst: 22 januari 2018, 12:47 uur
Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.
The Apartments is een plaat die in 1987 gemaakt had kunnen zijn. In de jaren dat Black, The Blue Nile, Tanita Tikaram, Sade en hoe heten ze allemaal ook al weer hun (eerste) platen maakten. Met het verschil dat deze plaat zoveel mooier en warmer klinkt. Zo warm en mooi als de foto lijkt op de voorkant ondanks alle sneeuw en koude. The Apartments vinden wel een balans tussen emotie en kilte, tussen stralende schoonheid en emotieloze verstarring.
Peter Milton Walsh werkt met allerlei tussenpozen al sinds de jaren 70 onder de naam The Apartments. De Australiër heeft kennelijk midden jaren 10 weer de inspiratie gevonden voor een nieuwe plaat en daar alles ingelegd wat hij heeft. Het resultaat mag er naar zijn. De muziek is bijna als een droom zo mooi. Subtiel, prachtig uitgewerkt met veel diepte in het geluid. Daar zingt Walsh met een stem die af en toe lijkt te aarzelen, maar toch telkens raak is overheen. Dat zorgt geregeld voor magische momenten.
Alles komt voor mij samen in een nummer: 'The House We Once Lived In'. Alles klopt hier. Vanaf de van Air geleende bas tot de zang en de mooi uitwaaiende gitaren.
Nee, een meesterwerk vind ik het (nog?) niet, maar een prachtige plaat is het zeker.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
The Apartments is een plaat die in 1987 gemaakt had kunnen zijn. In de jaren dat Black, The Blue Nile, Tanita Tikaram, Sade en hoe heten ze allemaal ook al weer hun (eerste) platen maakten. Met het verschil dat deze plaat zoveel mooier en warmer klinkt. Zo warm en mooi als de foto lijkt op de voorkant ondanks alle sneeuw en koude. The Apartments vinden wel een balans tussen emotie en kilte, tussen stralende schoonheid en emotieloze verstarring.
Peter Milton Walsh werkt met allerlei tussenpozen al sinds de jaren 70 onder de naam The Apartments. De Australiër heeft kennelijk midden jaren 10 weer de inspiratie gevonden voor een nieuwe plaat en daar alles ingelegd wat hij heeft. Het resultaat mag er naar zijn. De muziek is bijna als een droom zo mooi. Subtiel, prachtig uitgewerkt met veel diepte in het geluid. Daar zingt Walsh met een stem die af en toe lijkt te aarzelen, maar toch telkens raak is overheen. Dat zorgt geregeld voor magische momenten.
Alles komt voor mij samen in een nummer: 'The House We Once Lived In'. Alles klopt hier. Vanaf de van Air geleende bas tot de zang en de mooi uitwaaiende gitaren.
Nee, een meesterwerk vind ik het (nog?) niet, maar een prachtige plaat is het zeker.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
0
geplaatst: 22 januari 2018, 13:01 uur
Jammer dat je niet ingaat op de soms door merg en been gaande teksten, WoNa, waar het album om draait.
0
geplaatst: 22 januari 2018, 13:05 uur
Ik ben altijd al een muziek/melodie man geweest Lura. Tot dat me iets opvalt in een tekst. Is hier niet gebeurd. Uit het bovenstaande blijkt wel dat ik anders moet gaan luisteren.
0
geplaatst: 23 januari 2018, 07:42 uur
Lura schreef:
De albums Skeleton Tree van Nick Cave en No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments hebben een opvallende parallel. Het betreft allebei Australische zangers, die het verlies van een zoon bezingen. De weg naar de creatieve uiting op cd is echter duidelijk anders. Nick Cave komt reeds snel met Skeleton Tree op de proppen. Zelfs een begeleidende film werd gemaakt en kreeg de film en muziek terecht veel aandacht. Muziek geboren uit pijn is vaak ook de meest mooie. Cave kon zijn zoon nog zien opgroeien in tegenstelling tot Peter Milton Walsh. Zijn verwerkingsproces verliep heel anders. Hij had bijna twee decennia nodig om zijn grote verdriet om te zetten in prachtige muziek. Zo bezingt hij in Twenty One alles wat hij niet zal gaan meemaken :
"Well I thought
I'd see you at twenty one
Bring the baby photos
to your wedding
Look at all that's been
& gone since then"
Ook bezingt hij de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:
"If I could do your dying for you
You know I'd swap places
In a New York minute
The wooden box would
Have me in it"
Gevolgd door het hartverscheurende refrein:
"Where's the God in
Where's the God in all of this?
All the other children
Have gone home
But not you"
Wie het hierbij droog houdt, heeft volgens mij een hart van steen.
De albums Skeleton Tree van Nick Cave en No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments hebben een opvallende parallel. Het betreft allebei Australische zangers, die het verlies van een zoon bezingen. De weg naar de creatieve uiting op cd is echter duidelijk anders. Nick Cave komt reeds snel met Skeleton Tree op de proppen. Zelfs een begeleidende film werd gemaakt en kreeg de film en muziek terecht veel aandacht. Muziek geboren uit pijn is vaak ook de meest mooie. Cave kon zijn zoon nog zien opgroeien in tegenstelling tot Peter Milton Walsh. Zijn verwerkingsproces verliep heel anders. Hij had bijna twee decennia nodig om zijn grote verdriet om te zetten in prachtige muziek. Zo bezingt hij in Twenty One alles wat hij niet zal gaan meemaken :
"Well I thought
I'd see you at twenty one
Bring the baby photos
to your wedding
Look at all that's been
& gone since then"
Ook bezingt hij de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:
"If I could do your dying for you
You know I'd swap places
In a New York minute
The wooden box would
Have me in it"
Gevolgd door het hartverscheurende refrein:
"Where's the God in
Where's the God in all of this?
All the other children
Have gone home
But not you"
Wie het hierbij droog houdt, heeft volgens mij een hart van steen.
0
geplaatst: 23 januari 2018, 10:00 uur
Absoluut een meesterwerk wat mij betreft. Nummer 11 in mijn top 10 
2
geplaatst: 20 januari 2019, 18:05 uur
Twenty One gaat bij mij echt door merg en been. Met name dit stuk:
I carried you on my hip at first
I carried you on my shoulders
Carried you to a long black car
You will never get any older...
Prachtig album.
I carried you on my hip at first
I carried you on my shoulders
Carried you to a long black car
You will never get any older...
Prachtig album.
0
geplaatst: 7 december 2019, 22:07 uur
De muzikale omlijsting is alleraardigst, maar de zang is op momenten behoorlijk vals. Verstoort voor mij het luistergenot. Irritant zelfs.
0
geplaatst: 8 december 2019, 08:50 uur
Chameleon Day schreef:
De muzikale omlijsting is alleraardigst, maar de zang is op momenten behoorlijk vals. Verstoort voor mij het luistergenot. Irritant zelfs.
De muzikale omlijsting is alleraardigst, maar de zang is op momenten behoorlijk vals. Verstoort voor mij het luistergenot. Irritant zelfs.
Al zou dat zo geweest zijn, het gaat erom of iets je weet te raken. Als je zoiets meegemaakt hebt als Peter Milton Walsh dan is het onmogelijk om je emoties over zo'n pijnlijk onderwerp goed onder controle te houden. Het heeft ook niet voor niets bijna twee decennia geduurd voordat hij het album kon maken. Muziek is voor mij vooral emotie en niet of iemand keurig zingt. Iemand met een onvaste stem als Neil Young weet mij nog steeds te raken, sterker nog, dat onvaste is zijn handelsmerk.
0
geplaatst: 8 december 2019, 18:53 uur
Lura schreef:
Al zou dat zo geweest zijn, het gaat erom of iets je weet te raken. Als je zoiets meegemaakt hebt als Peter Milton Walsh dan is het onmogelijk om je emoties over zo'n pijnlijk onderwerp goed onder controle te houden. Het heeft ook niet voor niets bijna twee decennia geduurd voordat hij het album kon maken. Muziek is voor mij vooral emotie en niet of iemand keurig zingt. Iemand met een onvaste stem als Neil Young weet mij nog steeds te raken, sterker nog, dat onvaste is zijn handelsmerk.
(quote)
Al zou dat zo geweest zijn, het gaat erom of iets je weet te raken. Als je zoiets meegemaakt hebt als Peter Milton Walsh dan is het onmogelijk om je emoties over zo'n pijnlijk onderwerp goed onder controle te houden. Het heeft ook niet voor niets bijna twee decennia geduurd voordat hij het album kon maken. Muziek is voor mij vooral emotie en niet of iemand keurig zingt. Iemand met een onvaste stem als Neil Young weet mij nog steeds te raken, sterker nog, dat onvaste is zijn handelsmerk.
Als ik me bij elk album moet rekenschap moet geven wat een artiest heeft meegemaakt om tot de creatieve uiting te komen waarnaar ik op dat moment aan het luisteren ben, vergaat me veel van het spontane genot. Ik ben niet zo van de duiding van een album aan de hand van biografische gegevens - dat wordt ook wel aangeduid met the biographical fallacy. Tuurlijk zijn er uitzonderingen. Naast muziekliefhebber ben ik ook audiofiel en hou ik van goed geluid. Daarom kan ik het voor een deel wel eens zijn met Chameleon Day - zang zit af en toe tegen het valse aan en dat vind ik niet altijd prettig; net zo min als ik bepaalde albums van MBV met moeite kan aanhoren, of sommige tracks van Moderat waar de bewust gehanteerde pitch-shift echt irritatie opwekt. Ooit in een restaurant waar een cassette met een pianoconcert van Mozart opstond, gevraagd of er andere (geen piano) muziek op mocht, omdat ik gek werd van de jengelende piano, iets wat Mozart nooit zo kan hebben bedoeld.
Eenmaal in Zen-mode is dit album wel te verteren
1
geplaatst: 1 november 2020, 23:26 uur
Gatverdamme, krijg ik toch na jaren weer eens echt kippenvel van muziek. Vaak apprecieer ik spitsvondige of diepzinnige teksten, maar deze... deze zijn kraakhelder en weten mij echt te raken. The House We Once Lived In, dat 'ie zegt 'ik kan nog niet weg, hij (zijn zoon) heeft hier gewoond.' Man... Dat stukje van 'waar is god?' en 'ik droeg je op mijn schouders, ik droeg je naar je kist'... gewoon weer kippenvel als ik dit optyp. Zijn stem schijnt een irritatiefactor te zijn voor velen. Nu heb ik mijn oren aardig getraind afgelopen jaren met het gemurmel en gelispel van Piet Goddaer, dus ik ben wel wat gewend. Het stemgebruik vindt ik op zijn nieuwste plaat storender. Dit album kwam bij mij pas echt binnen toen ik ervoor ging zitten zonder afleiding, en dan luisteren... en huiveren, op een positieve manier.
0
geplaatst: 12 november 2020, 23:41 uur
[quote]WoNa schreef:
Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.
Tja Tinseltown in the rain bloedeloos vinden, Paul Buchanan en bloedeloos mmm dat vind ik toch echt anders, maar goed ieder zijn perceptie natuurlijk. Andere soort emotie dan de huiveringwekkende van deze plaat.
Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.
Tja Tinseltown in the rain bloedeloos vinden, Paul Buchanan en bloedeloos mmm dat vind ik toch echt anders, maar goed ieder zijn perceptie natuurlijk. Andere soort emotie dan de huiveringwekkende van deze plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.