The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)

Ken The Apartments niet maar werd aangetrokken door de werkelijk prachtige hoes.
Eerste beluistering beviel me goed dus even verder in deze band gedoken: al snel vond ik referenties naar verschillende Australische bands die ik ken uit de jaren tachtig. The Apartments is Peter Milton Walsh, die weer kort speelde bij de Go-Betweens (oa Grant McLennan) en bij Laughing Clowns (Ed Kuepper). Interesse gewekt!

Fantatische plaat boordevol chamber pop die breed uitwaaiert maar nergens sentimenteel of bombastisch aandoet. M.a.w., fabeltastische comeback na 18 jaar van dit hoopje onderschat Australisch talent. Te ontdekken voor fans van the triffids, tindersticks, the national en soortgelijken. En een pakje beter dan het flauwe maar hier zo opgehemelde the slow show.

Jullie maken me nieuwsgierig. Er komt veel goede muziek uit Australië, maar om een of andere reden blijven veel van die geweldige artiesten hier onbekend.

De groepsnaam The Apartments is ontleend aan Billy Wilder’s film The Apartment uit 1960. Beiden bevatten elementen van cynisme en romantiek. The Apartments werd opgericht in 1978 in Brisbane ten tijde van het punk- en new wavetijdperk.

Leden van het eerste uur waren frontman en componist Peter Milton Walsh, Michael O’Connell (gitaar, zang), Peter Whitby (bas, zang) en Peter Martin (drums). In datzelfde jaar werd Walsh gevraagd toe te treden tot The Go-Betweens en leek The Apartments geen lang leven beschoren, echter de karakters van Walsh en de rest van die groep verschilden als dag en nacht. Na een korte periode verliet hij The Go-Betweens weer.

In mei 1979 verscheen de eerste, prachtige EP Return Of The Hypnotist. Gevolgd door een handvol mooie cd’s, waarvan de laatste uit 1997, Apart, toen bepaald niet op juiste waarde werd geschat door de critici. Nu wordt het regelmatig vergeleken met Lou Reed’s meesterwerk Berlin. In die beginperiode kregen ze ook een redelijk grote en fanatieke schare fans, met name in Europa.

Na 1997 stokte de productiviteit van Walsh. Hij bleef na 1997 nog wel veel optreden in diverse samenstellingen, met name in Frankrijk bleef hij onverminderd populair. Verrassend was het, dat na 18 jaar eindelijk weer nieuw werk verscheen in de vorm van No Song, No Spell, No Madrigal. Uitgebracht op een Frans label, de populariteit was daar altijd al het grootst.

Is er veel veranderd ten opzichte van ouder werk? Gelukkig niet. In het verleden werd zijn muziek vaak vergeleken met Serge Gainsbourg, Leonard Cohen en post-punk. Bij liefhebbers van groepen als Tindersticks zou deze muziek ook in de smaak kunnen vallen. Zijn muziek is moeilijk te categoriseren. Misschien past de term chamber-pop het best bij zijn muziek.

Het is in ieder geval een prachtige verzameling meeslepende songs geworden, iets dat reeds door het Engelse blad Uncut onderkend werd. Mooi is dat No Song, No Spell, No Madrigal sinds 29 juni, zowel op cd als vinyl, ook te koop is in Nederland, want het is niets minder dan een prachtplaat!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Peter Milton Walsh maakte aan het eind van de jaren 70 kort deel uit van de legendarische Australische band The Go-Betweens, maar uiteindelijk werkte het niet. "Walsh is night, we are day" zeiden de twee voormannen van The Go-Betweens er ooit eens over.

Het is een uitspraak die wordt onderschreven door de zwaar onderschatte platen die Peter Milton Walsh tussen 1985 en 1997 met zijn band The Apartments zou maken. Stuk voor stuk aardedonkere platen, maar ook platen van een bijna onwerkelijke schoonheid, die inmiddels hadden moeten zijn uitgegroeid tot klassiekers.

Na een stilte van 18 jaar is Peter Milton Walsh terug met The Apartments en lijkt het wel of de tijd heeft stil gestaan. No Song, No Spell, No Madrigal borduurt voort op de vorige platen van de band, maar legt de lat nog net een stukje hoger.

De muziek van The Apartments werd in het vorige leven van de band vooral vergeleken met de muziek van onder andere American Music Club, Leonard Cohen, Spain en Tindersticks. Het is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal, maar als ik slechts één naam zou mogen noemen, zou ik kiezen voor de muziek van de Schotse band The Blue Nile.

Net als The Blue Nile maakt The Apartments muziek die het daglicht maar nauwelijks kan verdragen. De stemmige, maar bij vlagen ook zwaar georkestreerde, klanken op No Song, No Spell, No Madrigal lijken gemaakt voor lange, donkere en bij voorkeur regenachtige avonden en doen het vooral goed wanneer melancholie het even wint van de roze bril.

Een ieder die de vorige platen van The Apartments kent weet dat Peter Milton Walsh songs schrijft die diep onder de huid kunnen kruipen en ook de songs op No Song, No Spell, No Madrigal slagen hier weer moeiteloos in. Deels vanwege de werkelijk prachtige instrumentatie, deels vanwege de indringende en emotievolle zang van de Australiër.

De niet meer verwachte comeback van The Apartments is verschenen op een klein Frans label, maar verdient wereldwijd erkenning. The Apartments hadden tot voor kort al een aantal prachtplaten op hun naam staan, maar deze nieuwe plaat is nog mooier en indrukwekkender. Schrijf maar op voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

the hoes spreekt mij ook enorm aan. gek he en dat klopt altijd met de muziek

"Please Don't Say Remember" klinkt als Echo & the Bunnymen!

Zweer wat deze Australische mates betreft bij "A Life Full of Farewells" (1995, *****) dan wel het nog tien-jaar-oudere "The Evening Visits.... and Stays for Years" ('85, ****).

Probeer trouwens ook de eveneens obscure (Schotse) band The Bathers eens.

Ik deel meer de mening van Erwin, vind dit absoluut het beste album. Maar goed smaken verschillen Of misschien nog wat vaker luisteren, dit is echt een groeialbum.

Overigens te koop bij Dodax, via Bol voor 16,17.

Ik vind deze net flauw en The Slow Show wel zeer geslaagd.

Flauw?! Is zijn zang dan niet gepassioneerd en zitten de songs dan niet goed in elkaar?! Volgens mij is er weinig mis met deze cd, maar goed ieder zijn meug. Over smaak valt niet te twisten.

De zang (het stemgeluid) is verre van bijzonder. Eerder een minpunt dan een pluspunt.
Zo slecht zijn de songs nu ook weer niet maar ze doen me gewoon weinig tot niks.
Enige nummer dat ik wel goed vind is Please, Don't Say Remember. De rest is (erg) matig tot zwak.

Tindersticks bijvoorbeeld ligt zo'n beetje in hetzelfde straatje maar waar ik hun songs voor een groot deel wel kan appreciëren slaagt The Apartments met dit album daar niet in.

Zijn stemgeluid vind ik inderdaad ook niet bijzonder, net als de zanger van The slow how overigens. Zit dat album nu voor de eerste keer te luisteren, zeker ook de moeite waard! Grappig, Please, don't say remember vind ik toch wel minder dan de eerste vijf songs.
Je schrijft trouwens De rest is (erg) matig tot zwak, maar je bedoelt de rest vind ik (erg) matig tot zwak. Het gaat om een mening, niet om een wetenschappelijke vaststelling . Zoals ik al zei, over smaak valt niet te twisten. Daarom zijn discussies als deze gewoon zinloos. Jij vindt het niks en ik wel.

Wetenschappelijke vaststelling? Lijkt me toch duidelijk dat het om mijn mening gaat, niet?
Daarvoor schrijf ik nog: 'enige nummer dat ik wel echt goed vind..' Dan ga ik er van uit dat men uit het volgende gedeelte ook kan afleiden dat het om een persoonlijke mening gaat.
Als je je woorden of zinnen telkens opnieuw vooraf laat gaan door 'ik vind dit of ik vind dat' wordt het schrijven en vooral het lezen voor anderen al gauw een saaie en vermoeiende bedoening
En inderdaad, zinloze discussie. Geniet nog van dit album

Daarom schrijf ik ook liever recensies

Wat mij betreft een van de mooiste ontdekkingen van het jaar. Prachtige sfeer, prachtige melodieën en een stem die daar prachtig bij past. En ook nog een prachtige hoes, wat wil een muziekliefhebber nog meer? Ik ga maar eens bij Dodax kijken...

De zang past in elk geval perfect bij de muziek. Een tikje klagerig, soms wat onvast, maar nooit te indringend. De muziek wordt ermee ondersteund. Muziek die het licht laat doven en de nacht binnen doet sluipen, de zon verduistert en je onderdompelt in melancholie. Loom, warm en donker, maar toch ook met wat troost. Muziek die wat verdoofd en daardoor ook weer verlicht. Bij de vrouwelijke vocalen tijdens Black Ribbons ben ik al verkocht. Wat is dat een schitterend nummer! Om er emotioneel van te worden.

Een heerlijke cd, kandidaat voor mijn jaarlijstje. Dat weet ik nu al.

Dit is echt een geweldige plaat, inderdaad zoals al door anderen beschreven voor liefhebbers van The Blue Nile. De meeste nummers gaan over verlies en dan met name dat van het vijfjarige zoontje van zanger Peter Milton Walsh, eind jaren negentig. Dat is ook de reden dat er 18 jaar zit tussen deze en de vorige Apartments plaat. De muziek is prachtig, maar mede door de teksten gezongen door die donkere melancholieke stem lopen iedere keer weer de rillingen over m'n rug. Enkele tekstflarden:

"Don't wanna be that guy driving through the rain wondering where the good luck went"

"I carried you on my hip at first, I carried you on my shoulders, carried you to a long black car, you will never get any older"

In het afsluitende "Swap Places", 1 van de hartverscheurendste nummers die ik ooit gehoord heb, wil Peter Milton Walsh het liefst de plek van z'n overleden zoontje in de kist overnemen. "I cannot get to you, you never come home", en het achtergrondkoortje wat telkens herhaalt "where's the god in all of this?", dan houdt de koelste kikker het niet meer droog.

Topplaat die uitnodigt het oudere werk van deze band blind aan te schaffen.

Het album is dan ook opgedragen aan Riley Wilson Walsh : for whom something had to stop, for whom something had to go on. Twenty one is een van de sleutelsongs.
"The snow was falling on Broadway, Didn't I promise you that one day, I'd take you away to New York?" Vandaar dat Peter koos om deze hoesfoto te gebruiken, die ook gemaakt is in New York door Vivienne Gucwa, een jonge, talentvolle fotografe : Flickr - Photo Sharing!

Het album is ook te beluisteren en te bestellen op Bandcamp.

Interessant artikel over dit album in The Guardian vandaag : The Apartments: album's birth so traumatic 'it's a miracle it exists at all' | Music | The Guardian - theguardian.com

Wat een prachtig album is dit ook weer zeg. Associatie met The Blue Nile komt bij mij ook als eerste op. Daar kan weinig mis mee zijn. Bijzondere stem en instrumentatie maakt het een bijzonder album (tja) Alleen nog via spotify geluisterd en stel mijn oordeel even uit tot ik het origineel heb gehoord. Wederom een boeiende release. I'll Be back.

Inmiddels ook via Bandcamp besteld.. helaas de CD..

Nog niet ontvangen dan, Jos?! Levering door Dodax, die via een omweg versturen uit Zwitserland, duurde iets korter dan 2 weken. Peter Milton Walsh verstuurt die cd's die via Bandcamp besteld worden overigens niet zelf. Sterker nog, hij wist niet eens dat het album op Bandcamp te koop is!

Vreemd dat hij dat zelf niet weet. Het is wel Bandcamppagina van het label Microcultures die het album aanbiedt (moest eerst ff zoeken) en niet band zelf.
Met "helaas CD" bedoel ik dat ik geen vinyl koop/draai.. en deze hoes is zo mooi dat ik 'm eigenlijk wel op vinyl zou willen hebben

Koop dan in dit geval tóch maar vinyl .... daar krijg je de CD er gratis bij

Echt? Zie dat er niet bij staan. (bandcamp)

https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/the-apartments-no-song-no-spell-no-madrigal/hnum/7646494 Ik heb geen aandelen, maar vaak wel het goedkoopst en een prima service. Dit weekend (eens per maand) geen verzendkosten. Die gaat er komen of hij moet ergens (veel) goedkoper zijn,

Goeie songs en prachtige songs, maar ook twee die wat te gewoontjes zijn in mijn oren. Dan doel ik op Black Ribbons en vooral September Skies. Op een totaal van acht doet dat wel enige afbreuk.

Vandaag dit prachtige album weer eens geluisterd. Net mijn top 10 voor 2015 ingevuld maar toch maar eens denken of deze er eigenlijk tussen hoort te staan. Weergaloos.

Bij mij haalde hij uiteindelijk de vierde plaats. Vanwege de urgentie van het album, bovendien is Peter een uiterst aimabele man.