The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)

De groepsnaam The Apartments is ontleend aan Billy Wilder’s film The Apartment uit 1960. Beiden bevatten elementen van cynisme en romantiek. The Apartments werd opgericht in 1978 in Brisbane ten tijde van het punk- en new wavetijdperk.

Leden van het eerste uur waren frontman en componist Peter Milton Walsh, Michael O’Connell (gitaar, zang), Peter Whitby (bas, zang) en Peter Martin (drums). In datzelfde jaar werd Walsh gevraagd toe te treden tot The Go-Betweens en leek The Apartments geen lang leven beschoren, echter de karakters van Walsh en de rest van die groep verschilden als dag en nacht. Na een korte periode verliet hij The Go-Betweens weer.

In mei 1979 verscheen de eerste, prachtige EP Return Of The Hypnotist. Gevolgd door een handvol mooie cd’s, waarvan de laatste uit 1997, Apart, toen bepaald niet op juiste waarde werd geschat door de critici. Nu wordt het regelmatig vergeleken met Lou Reed’s meesterwerk Berlin. In die beginperiode kregen ze ook een redelijk grote en fanatieke schare fans, met name in Europa.

Na 1997 stokte de productiviteit van Walsh. Hij bleef na 1997 nog wel veel optreden in diverse samenstellingen, met name in Frankrijk bleef hij onverminderd populair. Verrassend was het, dat na 18 jaar eindelijk weer nieuw werk verscheen in de vorm van No Song, No Spell, No Madrigal. Uitgebracht op een Frans label, de populariteit was daar altijd al het grootst.

Is er veel veranderd ten opzichte van ouder werk? Gelukkig niet. In het verleden werd zijn muziek vaak vergeleken met Serge Gainsbourg, Leonard Cohen en post-punk. Bij liefhebbers van groepen als Tindersticks zou deze muziek ook in de smaak kunnen vallen. Zijn muziek is moeilijk te categoriseren. Misschien past de term chamber-pop het best bij zijn muziek.

Het is in ieder geval een prachtige verzameling meeslepende songs geworden, iets dat reeds door het Engelse blad Uncut onderkend werd. Mooi is dat No Song, No Spell, No Madrigal sinds 29 juni, zowel op cd als vinyl, ook te koop is in Nederland, want het is niets minder dan een prachtplaat!

Dit is echt een geweldige plaat, inderdaad zoals al door anderen beschreven voor liefhebbers van The Blue Nile. De meeste nummers gaan over verlies en dan met name dat van het vijfjarige zoontje van zanger Peter Milton Walsh, eind jaren negentig. Dat is ook de reden dat er 18 jaar zit tussen deze en de vorige Apartments plaat. De muziek is prachtig, maar mede door de teksten gezongen door die donkere melancholieke stem lopen iedere keer weer de rillingen over m'n rug. Enkele tekstflarden:

"Don't wanna be that guy driving through the rain wondering where the good luck went"

"I carried you on my hip at first, I carried you on my shoulders, carried you to a long black car, you will never get any older"

In het afsluitende "Swap Places", 1 van de hartverscheurendste nummers die ik ooit gehoord heb, wil Peter Milton Walsh het liefst de plek van z'n overleden zoontje in de kist overnemen. "I cannot get to you, you never come home", en het achtergrondkoortje wat telkens herhaalt "where's the god in all of this?", dan houdt de koelste kikker het niet meer droog.

Topplaat die uitnodigt het oudere werk van deze band blind aan te schaffen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het in de zomer van 2015 verschenen No Song, No Spell, No Madrigal van de Australische band The Apartments dook bijna een jaar geleden op in mijn jaarlijstje en achteraf bezien vind ik het misschien wel de mooiste plaat van 2015.

Voor iedereen die hem vorig jaar heeft gemist, is er nu een nieuwe kans, want de in 2015 op een Frans label verschenen en in Nederland helaas nauwelijks verkrijgbare plaat is nu verschenen op een Nederlands label. Fraai verpakt en ook nog eens voorzien van twee bonustracks die het album alleen maar mooier maken.

Het was even geleden dat ik de comeback van de band van Peter Milton Walsh had beluisterd, maar direct bij de eerste noten was ik weer in de ban van een plaat die sinds de oorspronkelijke release alleen maar aan kracht heeft gewonnen. Het is bovendien een plaat die prachtig past tussen de het afgelopen jaar verschenen platen die in het teken stonden van de dood (David Bowie, Nick Cave, Leonard Cohen), want ook de comeback plaat van The Apartments wordt getekend door de dood; net als bij Nick Cave het verlies van een kind.

Alles wat ik anderhalf jaar geleden opschreef over de plaat van The Apartments staat nog overeind en kan ik dus herhalen:

Peter Milton Walsh maakte aan het eind van de jaren 70 kort deel uit van de legendarische Australische band The Go-Betweens, maar uiteindelijk werkte het niet. "Walsh is night, we are day" zeiden de twee voormannen van The Go-Betweens er ooit eens over. Het is een uitspraak die wordt onderschreven door de zwaar onderschatte platen die Peter Milton Walsh tussen 1985 en 1997 met zijn band The Apartments zou maken. Stuk voor stuk aardedonkere platen, maar ook platen van een bijna onwerkelijke schoonheid, die inmiddels hadden moeten zijn uitgegroeid tot klassiekers.

Na een stilte van 18 jaar was Peter Milton Walsh in de zomer van 2015 terug met The Apartments en het leek wel of de tijd stil had gestaan. No Song, No Spell, No Madrigal borduurt voort op de vorige platen van de band, maar legt de lat nog net een stukje hoger.

De muziek van The Apartments werd in het vorige leven van de band vooral vergeleken met de muziek van onder andere American Music Club, Leonard Cohen, Spain en Tindersticks. Het is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal, maar als ik slechts één naam zou mogen noemen, zou ik kiezen voor de muziek van de Schotse band The Blue Nile. Net als The Blue Nile maakt The Apartments immers muziek die het daglicht maar nauwelijks kan verdragen en van een bijna onwerkelijke schoonheid is.

De stemmige, maar bij vlagen ook zwaar georkestreerde, klanken op No Song, No Spell, No Madrigal lijken gemaakt voor lange, donkere en bij voorkeur regenachtige avonden (de sneeuw van de cover is misschien nog wel beter, maar dat is in Nederland te schaars) en doen het vooral goed wanneer melancholie het even wint van de roze bril.

Een ieder die de vorige platen van The Apartments kent weet dat Peter Milton Walsh songs schrijft die diep onder de huid kunnen kruipen en ook de songs op No Song, No Spell, No Madrigal slagen hier, mede door de extra emotionele lading, weer moeiteloos in. Deels vanwege de werkelijk prachtige instrumentatie, deels vanwege de indringende en emotievolle zang van de Australiër.

De niet meer verwachte comeback van The Apartments verscheen eerst op een klein Frans label en nu op een al even bescheiden Nederlands label, maar verdient wereldwijd erkenning. The Apartments hadden al een aantal prachtplaten op hun naam staan, maar No Song, No Spell, No Madrigal is nog mooier en indrukwekkender. Verplichte kost voor de jaarlijstjes in 2015, maar wat mij betreft komt de plaat in 2016 gewoon nog een keer terug in deze lijstjes. Erwin Zijleman

Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.

The Apartments is een plaat die in 1987 gemaakt had kunnen zijn. In de jaren dat Black, The Blue Nile, Tanita Tikaram, Sade en hoe heten ze allemaal ook al weer hun (eerste) platen maakten. Met het verschil dat deze plaat zoveel mooier en warmer klinkt. Zo warm en mooi als de foto lijkt op de voorkant ondanks alle sneeuw en koude. The Apartments vinden wel een balans tussen emotie en kilte, tussen stralende schoonheid en emotieloze verstarring.

Peter Milton Walsh werkt met allerlei tussenpozen al sinds de jaren 70 onder de naam The Apartments. De Australiër heeft kennelijk midden jaren 10 weer de inspiratie gevonden voor een nieuwe plaat en daar alles ingelegd wat hij heeft. Het resultaat mag er naar zijn. De muziek is bijna als een droom zo mooi. Subtiel, prachtig uitgewerkt met veel diepte in het geluid. Daar zingt Walsh met een stem die af en toe lijkt te aarzelen, maar toch telkens raak is overheen. Dat zorgt geregeld voor magische momenten.

Alles komt voor mij samen in een nummer: 'The House We Once Lived In'. Alles klopt hier. Vanaf de van Air geleende bas tot de zang en de mooi uitwaaiende gitaren.

Nee, een meesterwerk vind ik het (nog?) niet, maar een prachtige plaat is het zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.