The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)

Volgens de redactie van 'The Inside Sleeve' op ABC's Radio National was dit dus het album dat je in 2015 gehoord moest hebben. Zal er alles mee te maken hebben dat de band van ozzie Peter M. Walsh afkomstig is uit Brisbane.

Wel een aardig contrast trouwens de winterse sferen die de muziek oproept en het substropische klimaat van Queensland waar het s zomers behoorlijk warm kan worden, maar deze muziek smaakt natuurlijk ook uitstekend bij some yabbies from the barbie.

Dan pikken ze er Twenty One als beste nummer uit! Vind opener No song, No spell, No madrigal vele malen beter. Wel een van mijn album favorieten uit 2015 en al wekennnnnn wachtende op de vinyl versie. Moeilijk leverbaar bij JPC. Alleen die hoes al

Misschien ter info : De foto is gemaakt in New York.

In January 1980, Walsh decided to quit music and moved to New York City after feeling disillusioned with the Punk Scene in Brisbane. It was there where he was involved in a high-speed collision whilst taking up his new (and short-lived) post as a chauffeur driver for The New Yorker's staff writer, Janet Malcolm.[4]
Since 1984, Walsh reformed The Apartments where he continues to sporadically record and perform from his Sydney base.

Hij is inderdaad moeilijk leverbaar!

Misschien hier eens proberen? Is in ieder geval veel beter te doen dan directe import from down under. 'Just give it a fair go, 'cause that's what Australia's all about'.

Foto komt dus uit NYC. Ik verwachtte London of Parijs, want aan de Australische Oostkunst sneeuwt het bijna net zo weinig als in dat land waar breede rivieren traag door oneindig laagland gaan.

Het album het ik gekocht bij Dodax via Bol, Vento Vivimus, maar dat is nu niet meer mogelijk. Dodax is in Zwitserland gevestigd en hebben schijnbaar een postbusadres in Schiedam. Daar moest in geval van foutieve bezorging het album naar toegestuurd worden.
Foto is van Vivienne Gucwa en is getiteld New York Winter. Een link naar haar website, met heel mooie foto's : NY Through the Lens - New York City Photography - nythroughthelens.com

Album op vinyl gisteren binnen gekregen via discogs uit Frankrijk. Wel wat prijzig (verzendkosten) maar absoluut de moeite waard. Wat een prachtig artwork. 180 Gr uitvoering die acceptabel klinkt. Was er zo eentje die ik echt graag op vinyl wilde hebben. Gezien de prijzen bij de reguliere websites net op tijd gekocht (hoop ik) Muzikaal weergaloos en weer eens lekker naar geluisterd.

Bij toeval op gestuit. Verwachtte eerst een soort kruising van Triffids met Walkabouts, maar dat komt niet helemaal uit. Moest even wennen aan de stem van de mannelijke lead, maar toen dat eenmaal was gebeurd kwam dit goed binnen. Walkabouts en Triffids hebben meer countryside, wide open roads etc in zich. Dit is verstilder, intrensieker. Vind vergelijking met Low of The Frames eigenlijk meer to the point. Dit blijven we wel draaien

Zeker!

Dit album is trouwens rechtstreeks bij het label Microcultures te koop (volgens mij 13 euro exclusief verzending) : Microcultures - Shop

Er zitten veel meer interessante acts op dit label, een ervan is de Engelse groep Oddfellow's Casino.

Ziet er heel fijn, kleinschalig uit. Overigens is dit album daar als .wav te downloaden voor 8 € - geen verzendkosten

De albums Skeleton Tree van Nick Cave en No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments hebben een opvallende parallel. Het betreft allebei Australische zangers, die het verlies van een zoon bezingen. De weg naar de creatieve uiting op cd is echter duidelijk anders. Nick Cave komt reeds snel met Skeleton Tree op de proppen. Zelfs een begeleidende film werd gemaakt en kreeg de film en muziek terecht veel aandacht. Muziek geboren uit pijn is vaak ook de meest mooie. Cave kon zijn zoon nog zien opgroeien in tegenstelling tot Peter Milton Walsh. Zijn verwerkingsproces verliep heel anders. Hij had bijna twee decennia nodig om zijn grote verdriet om te zetten in prachtige muziek. Misschien was zijn verlies nog wel meer schrijnend. Zo bezingt hij in Twenty One alles wat hij niet zal gaan meemaken :

"Well I thought
I'd see you at twenty one
Bring the baby photos
to your wedding
Look at all that's been
& gone since then"

Ook bezingt hij de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:

"If I could do your dying for you
You know I'd swap places
In a New York minute
The wooden box would
Have me in it"

Gevolgd door het hartverscheurende refrein:

"Where's the God in
Where's the God in all of this?
All the other children
Have gone home
But not you"

Wie het hierbij droog houdt, heeft volgens mij een hart van steen.

Het zou volgens mij rechtvaardig zijn als wat van de belangstelling voor Skeleton Tree zou kunnen afstralen op het vorig jaar verschenen No Song, No Spell, No Madrigal, naar mijn bescheiden mening minstens zo mooi als Skeleton Tree.

Overigens zal eind dit jaar dit album eindelijk ook een Nederlandse release krijgen!

No Song, No Spell, No madrigal kwam uit ten tijde van het ongeluk van de 15-jarige Arthur Cave. Toen ik las van het noodlot dat Nick Cave's familie had getroffen, moest ik daarom ook denken aan wat dat voor een eventuele eerstvolgende plaat zou betekenen. Die is er nu verrassend snel en het ligt voor de hand om het vergelijk te maken. Goed dat je daarom aandacht vraagt voor 'No Song, No Spell, No Madrigal' want er staan inderdaad een paar bloedmooie songs op.

Aan een rangschikking van verdriet komen buitenstaanders niet toe. Ik meen me te herinneren dat het kind van Walsh aan een onbehandelbare ziekte is overleden, mogelijk heeft hij afscheid kunnen nemen ... Daar zal voor Nick Cave nauwelijks gelegenheid zijn geweest. Bovendien was zijn zoon er één van een tweeling waardoor je als ouder ook met een nieuwe en complexe zorgtaak wordt geconfronteerd.

Daarom staat er ook "Misschien was zijn verlies nog wel meer schrijnend."
Ten eerste wilde ik natuurlijk dit album nog eens onder de aandacht brengen, maar ten tweede aangeven, dat iedereen op zijn eigen manier zijn verdriet verwerkt.
Overigens deel ik niet je mening, dat er maar een paar bloedmooie songs opstaan. Maar dat was je natuurlijk door mijn beoordeling allang duidelijk. Het blijft muziek

Ja, misschien wel niet ...

September Skies vind ik helaas een skipnummer, en ik skip niet zo snel. Het is mij te alledaags.

Het Nederlandse label Brandy Alexander gaat het in Nederland uitbrengen: 'Extremely proud to announce the release of The Apartments' No Song, No Spell, No Madrigal on Brandy Alexander Recordings on December 9th. The reissue will include 2 bonustracks and will come in a deluxe gatefold digipack'.

Ja, ik weet het toevallig sinds gisteren van Thomas. Ik had mijn vergelijking van dit album met het album van Nick Cave ook op Facebook geplaatst.

Ik zag het voorbij komen ja

2 bonustracks .... dat zou zomaar een volle ster kunnen schelen.

Eindelijk, het is me nooit gelukt om de plaat fysiek in handen te krijgen.

Mij gelukkig wel, maar 9 december is ie dan eindelijk ook hier verkrijgbaar.

Volgens mij is album nog gewoon (via Bandcamp) verkrijgbaar. Snap dus niet waarom ze het een reissue noemen.. en dan weer twee bonusnummers.. ach ja...

Alleen op CD zeker? En ademt de plaat een beetje de sfeer van de hoes?

Alleen op cd via Brandy Alexander ja.

Zoals reeds eerder is genoemd verschijnt het album No Song, No Spell, No Madrigal voor het eerst officieel in Nederland op 9 december via Brandy Alexander Recordings. Uiteraard enorm trots op! Uitgave is een prachtige digipack in de stijl van de elpee, dus gatefold met het boekje en een cd in sleeve. Wie geinteresseerd is of het album wil pre-orderen kan mailen naar onderstaand mailadres. Album is in de pre-order 10 euro + verzendkosten. Een stuk goedkoper dan in de winkel.

mvg
thomas van der vliet
brandy alexander recordings
[email protected]

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het in de zomer van 2015 verschenen No Song, No Spell, No Madrigal van de Australische band The Apartments dook bijna een jaar geleden op in mijn jaarlijstje en achteraf bezien vind ik het misschien wel de mooiste plaat van 2015.

Voor iedereen die hem vorig jaar heeft gemist, is er nu een nieuwe kans, want de in 2015 op een Frans label verschenen en in Nederland helaas nauwelijks verkrijgbare plaat is nu verschenen op een Nederlands label. Fraai verpakt en ook nog eens voorzien van twee bonustracks die het album alleen maar mooier maken.

Het was even geleden dat ik de comeback van de band van Peter Milton Walsh had beluisterd, maar direct bij de eerste noten was ik weer in de ban van een plaat die sinds de oorspronkelijke release alleen maar aan kracht heeft gewonnen. Het is bovendien een plaat die prachtig past tussen de het afgelopen jaar verschenen platen die in het teken stonden van de dood (David Bowie, Nick Cave, Leonard Cohen), want ook de comeback plaat van The Apartments wordt getekend door de dood; net als bij Nick Cave het verlies van een kind.

Alles wat ik anderhalf jaar geleden opschreef over de plaat van The Apartments staat nog overeind en kan ik dus herhalen:

Peter Milton Walsh maakte aan het eind van de jaren 70 kort deel uit van de legendarische Australische band The Go-Betweens, maar uiteindelijk werkte het niet. "Walsh is night, we are day" zeiden de twee voormannen van The Go-Betweens er ooit eens over. Het is een uitspraak die wordt onderschreven door de zwaar onderschatte platen die Peter Milton Walsh tussen 1985 en 1997 met zijn band The Apartments zou maken. Stuk voor stuk aardedonkere platen, maar ook platen van een bijna onwerkelijke schoonheid, die inmiddels hadden moeten zijn uitgegroeid tot klassiekers.

Na een stilte van 18 jaar was Peter Milton Walsh in de zomer van 2015 terug met The Apartments en het leek wel of de tijd stil had gestaan. No Song, No Spell, No Madrigal borduurt voort op de vorige platen van de band, maar legt de lat nog net een stukje hoger.

De muziek van The Apartments werd in het vorige leven van de band vooral vergeleken met de muziek van onder andere American Music Club, Leonard Cohen, Spain en Tindersticks. Het is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal, maar als ik slechts één naam zou mogen noemen, zou ik kiezen voor de muziek van de Schotse band The Blue Nile. Net als The Blue Nile maakt The Apartments immers muziek die het daglicht maar nauwelijks kan verdragen en van een bijna onwerkelijke schoonheid is.

De stemmige, maar bij vlagen ook zwaar georkestreerde, klanken op No Song, No Spell, No Madrigal lijken gemaakt voor lange, donkere en bij voorkeur regenachtige avonden (de sneeuw van de cover is misschien nog wel beter, maar dat is in Nederland te schaars) en doen het vooral goed wanneer melancholie het even wint van de roze bril.

Een ieder die de vorige platen van The Apartments kent weet dat Peter Milton Walsh songs schrijft die diep onder de huid kunnen kruipen en ook de songs op No Song, No Spell, No Madrigal slagen hier, mede door de extra emotionele lading, weer moeiteloos in. Deels vanwege de werkelijk prachtige instrumentatie, deels vanwege de indringende en emotievolle zang van de Australiër.

De niet meer verwachte comeback van The Apartments verscheen eerst op een klein Frans label en nu op een al even bescheiden Nederlands label, maar verdient wereldwijd erkenning. The Apartments hadden al een aantal prachtplaten op hun naam staan, maar No Song, No Spell, No Madrigal is nog mooier en indrukwekkender. Verplichte kost voor de jaarlijstjes in 2015, maar wat mij betreft komt de plaat in 2016 gewoon nog een keer terug in deze lijstjes. Erwin Zijleman

Hopelijk komt er zo ook wat meer aandacht voor hun prachtige debuut!

Wat een prachtige lp is dit, pas binnengehad van hun label, incl verzenden 25 euro is mooie prijs.
The Go Betweens feel is helemaal weg, kan me voorstellen dat sommigen het op de Tindersticks vinden lijken echter veel minder noir en andere zanger.
Australië heeft pareltjes geleverd, uiteraard Cave, Triffids, Go Betweens, Radio Birdman en wat recentelijker Tame Impala behoren tot mijn favoriete maar deze pfff horen er ook bij
Grandioos.

nobody in da house... dus de ene lp na de andere op d'n draaiert. Deze kan ik gewoon niet afzetten. Schurkt tegen m'n top 10 aan. Buitencategorie en breath taking. Je hebt van die momenten

Ik ervaar dit als een zeer, zeer beklemmende plaat, maar vind het echt jammer dat er gevoelsmatig wat minder zware nummers op staan zoals September Sky, of Black Ribbons.

Bij een plaat met zo'n zware thematiek durf ik bijna geen kritiek te geven, maar ik merk dat deze nummers me uit de sfeer trekken en dat vind ik ergens wel jammer (ook al hap je soms naar lucht).
De band (met name Wals en zijn zang en teksten) weet je zeer goed bij het bezongen verlies te betrekken en dat is knap, en dat is tegelijk wat het zo zwaar maakt maar simpelweg hoe het is.

Diep respect dat je dit zo op plaat kan zetten. Zelden zo'n schrijnend en indrukwekkend album gehoord.