Rush - Roll the Bones (1991)

Zelfs de beste breister laat wel eens een steek vallen. Roll the bones is niet echt slecht, maar wel behoorlijk middelmatig. Laffe productie. Toch nog enkele echt goede nummers (Dreamline, Heresy, Ghost of a chance), een aantal matige tot redelijke en één zeer slechte (Face up).

Tot nu toe de zwakste plaat van Rush die ik gehoord heb, hoewel hier ook nog weer zo z'n momenten opstaan. Met name het drumwerk van drumgenie Neil Peart.

Wel iets minder maar toch ook wel wer goede nrs. vooral ghost in a chance.

Ik heb ze beroerder gehoord

Deze plaat deed mij definitief afhaken. Rush had beter kunnen blijven teren op oude roem.

Dit is juist de plaat die me weer deed luisteren naar Rush. Ik ben bij Grace under Pressure afgehaakt...

2 goeie platen in zo'n 20 jaar is best triest!

das niet triest,das een kwestie van smaak

lekker negatieve stukjes hier; niks mis met Roll the Bones! Mooi in het verlengde van Power Windows en Hold your Fire.

Er is in zoverre wat mis met Roll the Bones dat het een middelmatige plaat is dus voor Rush begrippen ronduit zwak. Er staan teveel modale tot matige nummers op om het geheel te redden. Zelfs de vernieuwingsdrang slaat door (toch één van Rush sterke ijzers in het rockvuur) met de tenenkrommende rap in Roll the Bones (wat overigens verder wel een pakkend nummer is, daar niet van). Het enige écht goede nummer is Dreamline. Wél is dit m.i. één van Rush' mooiste hoezen en derhalve hing deze poster vele jaren op m'n kamer... Maar als je de keus hebt uit alle albums die Rush heeft uitgebracht, trek je deze toch als een van de laatste uit de kast...

Dreamline kreeg nog een heel behoorlijke vertolking in de Ahoy. Bijna voelde het even als een klassieker, maar dat is me toch net iets te veel eer, daarvoor is het refrein in de basis toch nét iets te zouteloos. Wel een redelijk goed nummer, net als bijv. The Big Wheel, Heresy en Ghost Of A Chance.

Een echte klassieker staat hier - in tegenstelling tot eigenlijk elk ander Rushalbum - wat mij betreft niet op en dat is ook meteen mijn grootste bezwaar eraan. Toch draait hij best lekker weg als hij opstaat en ik denk er dan ook over om mijn 2½ toch maar weer naar een 3 op te hogen. Maar ja... dan moet Presto eigenlijk ook weer omhoog van 3... laat ik er nog een nachtje over slapen.

Op het moment van uitkomen van deze cd zat ik al in een Rush-dip, en na RTB kwam ik er bijna niet meer uit. Een aantal goede nummers, maar dat wordt redelijk overschaduwt door Roll the Bones (die rap, wat een drama), Face Up, Neurotica en afsluiter You Bet Your Life. Gelukkig revancheren ze zich stevig met Counterparts, anders was het misschien wel helemaal over geweest met onze onderlinge liefde, en had ik ze niet zien schitteren in Ahoy

Dit album wordt toch wel iets te soft door de poppy productie. Live uitvoeringen bewijzen echter dat er best kwaliteit opstaat. Zo wordt Dreamline live in eens een dynamisch nummer met een lekkere solo en dreunt Bravado lekker in één tempo door. Ghost Of A Chance is een mooi rustig nummer dat er zeker uitspringt. Ik vind hem net iets beter dan Presto dat samen met dit album een poppy periode van Rush omvat. Maar het blijft wel Rush natuurlijk en dat betekent inhoud qua teksten en geweldig spel van de muzikanten.

Zijn ook mijn mooie nummers.

Ik heb behoorlijk gemengde gevoelens bij dit album. Sommige nummers zijn ijzersterk (met name de eerste drie nummers) en sommige nummers zijn matig (Face Up is zelfs tenenkrommend slecht). Voorlopig 3*

Inderdaad niet een van de sterkste Rush-albums, al heeft de plaat zeker zijn momenten. Ondanks de waardeloze Rupert Hine-productie... Nooit begrepen dat Rush daar na Presto nog een plaat mee heeft gemaakt.

Als album draai ik deze bijna nooit meer. Enkele losse nummers kunnen mij echter zeker bekoren. Net als Kasperbert vind ik de eerste 3 nummers sterk tot zeer sterk. In tegenstelling tot anderen hier heb ik persoonlijk geen moeite met de zogenaamde "rap" in het titelnummer aangezien het mooi afgewisseld wordt met de (instrumentale) refreinen. Daarna vind ik alleen Ghost of a Chance nog de moeite waard. 3 sterren

Roll the bones wordt altijd goed ontvangen hier. Het bevat bijzonder goede stukken als Dreamline, Bravado en Ghost of a chance. Heresy is ook de moeite waard. De overige liedjes zijn zeker niet matig of slecht. Het titelnr. heeft een wat storend rapgedeelte maar op radio 538 hoor je ergere dingen.(Gelukkig is er op meerdere plaatsen op m'n werkplek een radioverbod tegenwoordig.) Roll the bones is best een leuke song. Face up is een aardig rockliedje waar de nodige synthesizers weer van stal zijn gehaald. Het instrumentaaltje is een wat vlot funky nr. Altijd goed als ze weer eens een instrumentaaltje maken.Toch weer de eerste sinds YYZ/ Broon's bane. Neurotica wordt goed bevonden en de minste songs zijn The big wheel & Bet your life. Vier sterren.

Deze plaat wordt altijd als één van de minste albums in de Rush-discografie beschouwd en helemaal onterecht is dat niet. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als Casartelli: deze plaat bevat geen echte Rush-klassiekers en dat is iets wat bijna elk ander Rush-album wel heeft.

Sterkste nummers zijn de eerste drie plus Ghost of a chance en Heresy. Het album gaat dus best goed van start; ik heb niet zoveel moeite met die rap-achtige stukjes in het titelnummer en vind dat per saldo eigenlijk het beste nummer van deze plaat. Ook het funky baswerk van Geddy Lee in het instrumentaaltje Where's my thing vind ik leuk uit de verf komen.

Maar voor het overige verzandt Roll the bones toch in middelmaat. Alle overige nummers zijn op zijn best wel aardig en voor Rush is dat toch eigenlijk te weinig. Neurotica vind ik al minder dan gemiddeld en Face up is écht een dieptepunt in de Rush-discografie. Dat nummer trekt bij mij de score zelfs nog een halfje naar beneden.

De productie is inderdaad nogal licht, net als op Presto. Wél heel ruimtelijk en uitgebalanceerd (dat kun je aan Rupert Hine wel overlaten), maar tegelijkertijd ook wat blikkerig en veel te weinig bas. Als ik de bas-knop op mijn versterker voor driekwart naar rechts draai, wordt het iets beter, maar dat zou natuurlijk niet nodig moeten zijn.

Rush zakt tot een diep dal met dit album. Er is niets over van het prachtige Rush, het komt allemaal zo slecht uit de verf.

Hahaha prachtig, ik vind dit album dus wél gaaf! De rap in Roll the bones vind ik erg geslaagd! Bravado en Dreamline zijn wat mij betreft dus echt wel klassiekers!! Heresy, The big wheel, Neurotica en Ghost of a chance; het zijn geweldige nummers. De produktie is inderdaad wat vlakjes maar dat mag om mij de pret niet drukken

Ik snap de kritiek op dit album eigenlijk niet zo goed.
De "rap-sectie" in het titelnummer? Te softe nummers? Te weinig prog elementen?
Ik vind hem alleszins beter dan Presto.

Ik vind dit op zich wel een aardig album, maar hé, het is Rush, die kunnen echt wel beter. Daarnaast is ook de productie niet echt om over naar huis te schrijven.

Bovendien is het jammer dat de eerste twee nummers gelijk de beste zijn, zodat het album daarna een beetje inzakt. Maar zoals gezegd, geen slechte plaat.

Het beste nummer komt bij mij pas bij track 7. Verder is de plaat niet zozeer te soft, maar de flirts met de tijdgeest, die Rush meestal met wat meer succes uitvoert, pakken hier mijns inziens niet zo geslaagd uit. Dan heb ik het niet zozeer over een stukje soort-van-rappen in het titelnummer, maar wel in de poging om iets swingends (of zelfs funky's?) neer te zetten in Face Up. Dat refrein, brrr...

De meeste nummers zijn verder best aardig, maar ze hebben zoveel beter...

En dus geen "Counterparts" en "Snakes & Arrows"

Counterparts is een prima plaat, maar de twee daaropvolgende studio-albums Vapor trails en Snakes and arrows zijn bij mij dus de echte afhaakplaten. Misschien dat ik ze ooit nog wel eens koop, maar wat ik ervan gehoord heb, vind ik echt onder de maat. Al moet ik zeggen dat Vapor trails alleen al vanwege de hondsberoerde geluidskwaliteit moeilijk op zijn waarde te schatten is. Misschien staan er best een paar aardige nummers op, maar ik kom er niet doorheen.

Deze Roll the bones is sowieso aardiger dan ik hem in eerste instantie vond. Zou dat komen omdat de latere platen zo tegenvielen? Hoe dan ook, dit is een aardige overgangsplaat tussen het Rush van de synthesizerperiode (welke formule na Presto wel was uitgewerkt) en de uitermate stevige rockmuziek van Counterparts. Circa vijf nummers op dit album vind ik toch wel zeer behoorlijk, al ontbreekt een echt klassiek Rush-nummer, iets wat bijna alle andere albums wel hebben.

gaucho, Vapor Trails deed mij in het begin ook niet zo heel veel. Het klinkt misschien cliché maar het is zo'n typische groeiplaat. En ik begrijp je volkomen wanneer je zegt dat je er niet doorheen komt. Datzelfde gevoel had ik ook. VT vergt gewoon meerdere luisterbeurten en je moet 'm ook af en toe wegleggen om nadien na een maand of zo weer eens te beluisteren. Bij mij viel de klik ook na enkele jaren, maar wat je ervoor terugkrijgt is enorm! Met S&A heb ik minder, die zet ik zelden op. Misschien dat daar ook de "klik" nog zal komen, maar beter dan Vapor Trails zal ik die nooit vinden.

En tja, is er ooit iemand eens op zoek geweest naar de eerste drie liedjes van The Gangster Trilogy?

Typisch ook, dat we het hier hebben over part 4 van een trilogie.

Het is een grapje van de band.

Wederom een waanzinnige hoes van Hugh Syme, die je eigelijk op elpee moet hebben.

Bravado vind ik toch wel een van hun allersterkste nummers - na het Hemispheres tijdperk.
Het bezorgt me nog steeds kippenvel. Live komt er dan ook nog eens een mooie gitaarimprovisatie bij.

Dreamline en Bravado is het gouden duo op dit album.
En wat te denken van het bloedmooie Heresy?

Deze zoek ik nog op lp! Kwam 'm laatst tegen op Marktplaats maar toen stond ie al op €40,- geloof ik! Lastig aan te komen dus...

Is een koopje Op Amazon doet ie $ 125. Zijn er toch genoeg van gekocht lijkt me.