Rush - Roll the Bones (1991)

De minpunten –een onaantrekkelijk jaren-80-gitaar- en toetsengeluid, twee slechte nummers (Face up en Neurotica) en één twijfelgeval (het slotnummer)– worden voor mij ruimschoots gecompenseerd door de zeven overige goede tot ijzersterke nummers met bovendien zeer intelligente teksten, en in combinatie met de nog immer aanwezige uitstraling van tomeloze energie en ambitie levert dit voor mij wederom een uitstekend Rush-album op. Toegegeven, als ik die eerste seconden van het openingsnummer hoor denk ik altijd even: o ja, díé sound, maar eenmaal gewend vind ik dit toch gewoon een prima plaat.
 

Bij deze ontbreekt in het begin het kenmerkende Rush geluid; het gaat veel meer richting de commerciële Simple Minds en Icehouse.
Het geluid is te haastig, te vol, een overdosis aan onafgewerkte ideeën verwerkt in een geheel.
Ik kan mij goed voorstellen dat men de nieuwe Rush blindelings koopt, en dan thuis denkt dat er een verkeerde cd in het doosje is gestopt, en hiermee terug naar de winkel gaat, dat gevoel heb ik bij opener Dreamline.
Helaas brengt Bravado hier niet echt verandering in.
Het is allemaal zeker niet slecht, maar ik kan het geheel tot nu toe niet echt plaatsen bij een band als Rush; hun eigen identiteit is ver te zoeken.
Het geeft mij bijna het gevoel alsof John De Mol het product Rush heeft overgekocht, en deze in een ander jasje heeft gestopt om ze te presenteren aan een RTL publiek.
Het rappen op Roll the Bones is pijnlijk; ik moet hierbij zelfs aan het duet van Ali B en Marco Borsato denken (Wat Zou Je Doen).
Als je na gaat dat de eerste twee nummers nog als redelijk tot goed wordt gewaardeerd, dan ben ik huiverig voor de rest, en het Live achtige Face Up is inderdaad niet veel beter.
Where's My Thing? Is Simple Minds, maar dan met een funk bassist, gevolgd door het enigszins geslaagde The Big Wheel, maar ook voor Rush begrippen is dit slappe kost.
Heresy mag zich nog een waardig nummer noemen; dit ligt lekker in het gehoor, maar ook hier hoor ik weinig van Rush in terug.
Ghost of a Chance is weer net zo kunstmatig als een Prodent glimlach, mij wil het niet overtuigen.
Toch nog een van de betere songs op Roll The Bones.
Neurotica heeft een redelijk stevige ondersteunende beat, en ook wel mooie muzikale stukken, maar de achtergrondzang remt het gebeuren weer af.
You Bet Your Life klinkt weer als de band Live, maar ik denk dat deze zelfs voor die band te zwak zou zijn bevonden.
Blijkbaar deed deze plaat het niet eens zo beroerd in de hitlijsten; verkocht nog behoorlijk goed in de Staten, en ook niet slecht bij de Britten, voor mij is dit tot nu toe het eerste slechte album van Rush.
Ik kan mij goed voorstellen dat men nu definitief afhaakt, wat jammer is want de opvolger Counterparts is stukken beter.

Ik ga het zeggen: ik vind Roll The Bones een lekker nummer en kan me echt niet ergeren aan die rap die er in zit. Lekkere baspartijen, mooie gitaarsolo en leuke teksten. Dreamline is een fijne opzwepende opener, Bravado is progpop done right, Where's My Thing? is een geslaagde instrumental en Ghost Of A Chance heeft een fantastische solo. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Neurotica. De solo's zijn wel veel te kort, maar Lifeson gaat behoorlijk goed tekeer!

Hiertussen zijn songs als Face Up en Heresy toch net iets minder. Sterker nog, laatstgenoemde track vind ik zelfs vrij zwak voor Rush' doen. Maar als geheel is dit album geen straf om te luisteren. Presto had met The Pass wel een absolute topper die hier dan toch een beetje ontbreekt, maar voor op de achtergrond is het alsnog prima genieten.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Caress Of Steel
12. Rush
13. Roll The Bones
14. Presto

Dit album lag al op mijn verkoopstapel en heb ik ooit afgescheept met 2,5*. Nu ik het album afgestoft heb en weer hoor, moet ik bekennen dat het me wel beter bevalt. Na een dag vol later werk van The Kinks, werkt duidelijk in het voordeel van Rush. Het muzikaal vakmanschap van dit drietal staat er mijlenver vandaan. Zelfs op een mindere plaat als deze, valt niet te ontkennen dat Lee en kompanen heel degelijk musiceren. De nummers steken voor een groot deel goed in elkaar. Het is toch wel jammer dat de muziek vooral drijft op de verder prima sfeer. Spannend is dit album niet. De rap op de titeltrack is koddig. Vroeger zou ik me er aan gestoord hebben, maar tegenwoordig kan ik me er niet druk om maken. De muziek is vooral mooi zonder bijzonder te worden. Ergens doet het me denken aan het latere werk van Pink Floyd. Zelfde euvel. Verder geen klachten. Dit drietal doet het uitstekend. Ze vergeten alleen om indrukwekkend te zijn.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Hold Your Fire
14. Presto

Roll The Bones klinkt ten opzichte van voorganger Presto gelukkig weer wat energieker. Toch mis ik ook op dit album het vuur een beetje. De meeste nummer klinken aardig, maar een nummer als Face Up kan me gestolen worden en is echt te flauw.

Score: 66/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Fly By Night
8. Hold Your Fire
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush
13. Roll The Bones
14. Presto

Soms legt het geheugen mij in de luren en ik leg uit door mezelf te citeren bij het vorige album Presto: “Album met een prachtige hoes die me nog altijd doet glimlachen maar die ook me doet beseffen dat die voorbije glorieuze tijden buiten een paar ferme oprispingen (Counterparts en Clockwork Angels) nooit meer terugkomen in mijn leefwereld.” Wel, mijn citaat dien ik toch te nuanceren, want Roll the Bones heeft best wel vele leuke momenten en heeft een hoes die me aanstaat. Dit album heeft een flink aantal draaibeurten gehad de voorbije dagen.

Echte dieptepunten kan ik hierop niet ontdekken hoewel de laatste twee nummers mij minder bevallen, Neurotica vind ik spijts de ongetwijfeld goede bedoelingen best wel een mager beestje. De eerste acht nummers vind ik bij elkaar passen, niet vergeten, de volgorde van presentatie van de songs is toch ook een belangrijk onderdeel van een album. Het ontbreekt echter aan echte uitschieters, zoals The Pass op voorganger Presto of Animate op navolger Counterparts.

Veel kan me het gebrek aan echte uitschieters niet deren, want er zit best een lekkere flow in dit album, dat ietske meer spierballen bevat dan het nogal dunne Presto, met nochtans dezelfde producer, Ruper Hine. Een beetje meer punch was inderdaad wel welkom. Wat onthoud ik nog meer van dit album? Een aantal merkwaardigheden, lijkt me. Natuurlijk hebben wij het rap middenstuk in het titelnummer, een klein experiment en misschien een voorbeeld van Rush humor.

Je hebt echter ook na al die jaren opnieuw een instrumentaaltje met Where's My Thing, een best opzwepend nummer. Ook vallen overal de korte doch krachtige solo's van Alex op en zeker die in Ghost of a Chance. The Professor doet zijn ding, alles krachtig en precies toemeppen zoals alleen hij dat kan. Natuurlijk is het niet de Rush van de eerste drie periodes, opnieuw, hun blik richtte zich altijd verder, naar wat achter de horizon lag, die eeuwige drang om zichzelf niet te herhalen.

Ter ondersteuning van dit album ging Rush navolgend op toer tot zelfs in Europa. In die tijden had ik me via via (ik weet niet meer hoe) geabonneerd op een Rush nieuwsbrief dat van over de Noordzee of de Atlantische Oceaan kwam (ook dat weet ik niet meer en ik vind ze niet meer terug) maar ik weet hoe wel dat daar een contactadres in stond voor het kopen van bootlegs, ook op VHS videocassette.

Niet vergeten: dat wonderlijke wereldwijde web zoals we nu kennen bestond toen nog niet (met zijn voor- en nadelen). Ik heb er twee van Rush op VHS: Lawlor Events Center in Reno, Nevada (01-06-1992) van de Roll the Bones toer én CoreStates Center in Philadelphia, Pennsylvania (06-11-1996) van de Test for Echo toer. Mijn geheugen is nog zo slecht niet én ik heb nog altijd mijn eerste Panasonic videorecorder. Binnenkort weer eens testen of dat ding nog marcheert.

Vier sterren zoals hierboven kan ik helaas niet geven. Deze plaat is iets beter dan Presto, maar niet heel veel. Geen echte knallers, beetje mat songmateriaal zoals in de wat zouteloze titeltrack, wel veel solos en opsmuk, wat moet verhullen dat het toch een beetje magertjes is allemaal, al met al gewoon een vrij matig Rush album, ze kunnen veel en veel beter. 2 magere sterretjes.