Fresku - Nooit Meer Terug (2015)

Mijn eerste indruk: typisch Fresku. De eerste tien nummers zit ik grotendeels wel op het puntje van mijn stoel. Heerlijke afwisseling van humor, storytelling en zijn emo-kant. Er gaat maar weinig boven Fresku die helemaal los gaat zoals op Gooi Jezelf Weg. Verder ben ik het volledig met hem eens dat de radio kut is, maar dat lijkt me dan persoonlijk eerder algehele eenkennigheid dan een rassending. Gevangen springt er voor mij ook uit; dat kan zeker tippen aan Nos Baranka. De enige dissident bij het eerste tiental vind ik 'Ik Wil'. Die vond ik als eerste single al tegenvallen, eigenlijk vooral omdat het wel heel erg een herhaling van zetten is.

De laatste vier nummers gingen wel wat langs me heen. Hopelijk groeien die bij meerdere luisterbeurten nog wat. Voorlopig kan ik er net als de twee voorgangers echter wel weer 4* aan kwijt. Zoals elke Freskuplaat is Nooit Meer Terug consistent in zijn grilligheid.