Van Morrison - Poetic Champions Compose (1987)

Erg relaxed album van Van. Niet hoogstaand, maar zeer prettig om naar te luisteren. Ja het is waar, ook na 1974 heeft deze man nog goede albums gemaakt

En dat deuntje van Did Ye Get Healed gaat al snel in je kop zitten trouwens (Tu Tu, Tu Tu Tu Tu Tu, Tu Tu Tu Tu Tu Tu )

Fantastische plaat, wat een sfeer! Van The Man heeft inderdaad na 1974 nog een pak ongelooflijke albums gemaakt...

Ik kan me voorstellen dat men dit een erg goed album vindt ; persoonlijk vind ik hem iets te glad geproduceerd en bewandeld Van Morrison iets teveel de MOR weg.

In een wat lichtere bui zet ik deze echter nog geregeld op. Met name the Mystery is een erg goed nummer.

Erg leuke Van plaat dat het machtig mooie DID YE GET HEALED ? bevat (die saxophone Man !)
Heel lekker sfeertje wat heel de plaat duurt.
Queen of the Slipstream is ook een geweldig nummer.
Ach, Van The Man is een zalige zanger, waar je veel plaatjes van mag in huis hebben, hij stelt haast nooit teleur, zeker op dit plaatje niet ! 4 sterren !

Hij bewandelT is met een T (stam + T)

wanneer gaan die taal-s'enfoutisten eindelijk eens leren zonder DT-fouten schrijven ????
Het internet krioelT van de DT-fouten !

1-2-3-4-5-6-7-8-9-10......zucht

@ Evans (off topic): "wanneer" staat aan het begin van een zin en dan schrijf je het altijd nog met een HOOFDLETTER.
Tevens is het dan "fouten te schrijven".
Enne... wat bedoelde je nu precies met "taal-s'enfoutisten"?
Ik heb het fonetisch geprobeerd, maar ik kom er niet uit.

Verder even goede "vrienden", want ik heb helaas ook zo'n taalfouten-tik.

Maarreh, ben benieuwd naar dit album.
Binnenkort ook maar eens beluisteren.

Just is just! (Sorry hé dit is Vlaams)

En ik maar denken dat het hier over muziek zou gaan.

Iets te glad inderdaad ondanks dat sommige composities ijzerstrek zijn. I Forgot that Love Existed bijvoorbeeld, Queen of the Slipstream en Mystery ook nog wel maar daarmee is voor mij de koek wel op.

Mijn eerste kennismaking met Van The Man uit de tijd dat ik op kot zat tijdens mijn studies. Ik herinner me een Humo-journalist die eind 1987 deze plaat in zijn eindejaarslijstje zette (ook Secrets of the Beehive van David Sylvian stond erbij - het zal dus wel ss geweest zijn). Ik zal Humo eeuwig dankbaar zijn voor deze ontdekking. Een fantastisch album om 's avonds laat op te zetten en de sfeer van een gezellige kroeg op te roepen. Nog steeds mijn lievelingsalbum van Van Morrison...

Mijn vader zoekt een cd, hij wil hem graag hebben. Maar is volgens mij nergens meer te verkrijgen. Heeft iemand een site of is er iemand die hem wil verkopen?

Van Morrison - Poetic Champions Compose

De cd is "out of print"; ik zoek deze cd ook al een tijdje. De CD zou opnieuw uitgebracht worden - in een re-master versie met nog 2 bonustracks, net als vele andere cd's van Van Morrison - maar wegens problemen met rechten e.d. is dat voor de laatste serie re-masters (waaronder PCC) nooit doorgegaan.

Je kunt de cd op ebay o.i.d. vinden, maar dan moet je veel betalen (en dat voor een tweedehands cd).

Fraaie sfeervolle plaat van Van The Man.
Luistert heerlijk weg op herfstachtige grijze Zondagen.
Enig minpuntje is het voortkabbelen van de songs.
Dat is ongetwijfeld de opzet geweest , want het is heel laid-back en prachtig gemusiceerd, maar op een gegeven moment zou ik wel wat meer vuur willen horen.

Maar in de juiste stemming is dit een heerlijk plaatje. Geen hoogtepunt in zijn omvangrijke oevre, maar een degelijk album die het vooral van de sfeer moet hebben.

Deze plaat heeft de twijfelachtige eretitel 'Mijn allerlaatste Van Morrison-plaat ooit' .
Tot dan toe had ik alles van hem, maar na deze plaat vond ik het welletjes. "I Forgot That Love Existed" draaide ik graag, maar de rest was gewoon meer van hetzelfde.
Eigenlijk vond ik de nummers waarin hij zijn mond hield, nog het best te pruimen.
Hierna kwam het cd-tijdperk, en toen ik mijn grammofoonplaten wegdeed, is de hele Van Morrison-collectie zo met de platenboer meegegaan. Natuurlijk heb ik wel van diverse platen de beste tracks op cd-r gezet. Van deze plaat waren dat alleen 1, 4 en 6.

Hoewel dit album lekker wegluistert vind ik de sound over het algemeen wel iets te gepolijst. Het new age-sfeertje gaat mij soms ook een beetje vervelen. Maar toch... een aantal uitstekende songs weten mijn aandacht moeiteloos vast te houden, zoals het bezielde Queen of the Slipstream, de traditional Sometimes I Feel Like a Motherless Child en het lekker aardse Give Me My Rapture. En dan hebben we het nog niet eens over de liefdesbetuiging Someone Like You gehad, of over het schitterende Alan Watts Blues (Morrison had blijkbaar Alan Watts' mooie boek "Cloud Hidden" gelezen ).

Speciale vermelding op dit album verdienen naar mijn mening Neil Drinkwater (piano en synthesizer) en Martin Drover (flugelhorn en trompet).

een van de weinige platen van Van die ik ken. En hoewel deze zo als restaurant muziekje kan meedoen vind ik hem eigenlijk behoorlijk goed. Fijne stem, pakkende laid backnummers en ik kan zijn saxspel ook waarderen.

Je hebt van die ultieme zondagochtend platen zoals Moon Safari van Air en deze.
Het merkwaardige is dat het nu zaterdagavond is en ik een niet te remmen zin had om dit album weer eens te beluisteren.
Dit is zeker niet zijn beste maar toch een heerlijk ontspannen plaat, vooral Someone Like You en I Forgot That Love Existed vind ik erg sterk.

Norse man of niet.

Queen of the Slipstream behoort tot de meest warmhartig bezielde romantiek ooit op plaat vastgelegd.

En Someone Like You natuurlijk.

Jarenlang vond ik No guru no teacher no method Morrisons beste eightiesplaat, maar de laatste jaren ben ik Poetic champions compose eigenlijk nog hoger aan gaan slaan. De nummers zijn iets puntiger (gemiddeld 45 seconden korter dan op No guru), de arrangementen ademen iets meer, de strijkers zijn iets rijker, de melodieën zijn iets vreugdevoller, Morrison lijkt nog iets uitbundiger – het is allemaal nèt iets, maar al die kleine beetjes maken dit album voor mij nog nèt iets sterker dan z'n voorganger. (Gelukkig heb ik geen last van bezwaarlijk voortkabbelen of geliktheid – de nummers zijn juist stuk voor stuk zeer melodieus en intens, en de arrangementen zou ik eerder verfijnd dan glad willen noemen.) Zalvend zonder de mogelijke negatieve connotaties; balsem voor de ziel.
        Merkwaardig ook hoe tijdloos dit album klinkt; veel platen uit dit decennium klinken zeer gedateerd qua drum- of gitaargeluid, maar hier hoor ik alleen op I forgot that love existed op 0:51 een enigszins oubollige synthesizer, verder klinkt alles puntgaaf.

Ik heb Van Morrison voor het eerst gehoord via Hard Nose The Highway en heb alle albums sindsdien. Net als BoyOnHeavenHill vond ik lange tijd dat van de eighties-albums alleen No Guru, No Method, No Teacher zich kon meten met zijn klassiekers uit de zeventiger jaren.

Ik vond zijn eighties-albums vroeger vaak net iets te gladjes, net iets te veel instrumentals en te veel strijkers.

Het zal wel aan het klimmen van de jaren liggen maar hoe vaker ik die albums beluister, hoe meer ik ze ga waarderen. En dat geldt zeker voor deze Poetic Champions Compose. Hoogtepunt is wat mij betreft Sometimes I Feel Like a Motherless Child. Van's bewerking van deze traditional werkt bijna hypnotiserend. Maar eigenlijk zijn alle nummers maar een tikkie minder.

En ja, en wat die tijdloosheid betreft: de tachtiger jaren werden geteisterd door kille producties. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de albums van Leonhard Cohen uit die tijd. Het doet soms zoveel pijn aan de oren dat je niet eens meer hoort hoe goed de songs zijn. Dat hoorde ik pas tijdens zijn legendarische concerten vele jaren later.

Er zijn niet veel artiesten die zich in die jaren aan deze modieuze gril hebben onttrokken. Van is dat wel gelukt. Zijn eighties-albums hebben dezelfde organische warme sound als die uit de seventies. Maar Paul Simon is dat bijvoorbeeld dus ook gelukt. En precies daarin toont zich de grootmeester.

Queen of the slipstream en I forgot that love existed zijn sublieme nummers.
Ook de rest van dit album kan me, 34 jaar na aanschaf, nog steeds bekoren. Someone like you, Alan Watts Blues, enfin, geen enkel nummer dat ik maar gewoontjes vind.
Ik zit even in een Van-periode, ben al de LP s die ik ervan bezit aan het herbeluisteren, zeven in totaal.
Wat een genot.

En weer een album wat ik al jaren had , en nooit echt op waarde wist te schatten. Ook daarvoor te vluchtig en te weinig beluisterd. Geheel mijn manco, want ik heb veel, verzamel veel en dan vergeet je weleens de dingen die al op de plank staan. Maar dit is toch wel een heel sfeervol album, wat zich inderdaad onttrekt aan de jaren 80 productie malaise. Een warme melancholische deken hangt over dit plaatje. Heerlijk voor bij de knetterende haard, een fijne whisky en fijn gezelschap. En dan zachtjes in een roes sukkelen terwijl Van de avond voor je afsluit. 4 en halve ster .

Net als bij Back on top kan ik het hier alleen maar helemaal met je eens zijn. Dat probleem van 'teveel aankopen in korte tijd', waardoor sommige plaatjes niet de aandacht krijgen die ze toekomen, herken ik ook helemaal. Dat had ik aanvankelijk ook met deze, hoewel ik hem later wel op waarde ben gaan schatten.

Een minder bekende plaat in 's mans oeuvre, maar zeker een van de betere. Ik vind met name die twee instrumentale stukken, waar Van zich uitleeft op de saxofoon prachtig. Je zou kunnen denken dat deze plaat, net als sommige andere albums uit die tijd, het heel goed kan doen als achtergrondmuziek, vanwege de instrumentatie en de overwegend rustige sfeer, maar dat zou onterecht zijn. Deze plaat verdient je volle aandacht. Inderdaad, bij voorkeur 's avonds laat (als mijn luisterconcentratie op zijn best is) en met een goed glas whisk(e)y.

Ik heb het album zo'n drie jaar geleden op cd gekocht in de kringloopwinkel. Maar ook hier het luxeprobleem van meer aankopen dan tijd om alles goed te beluisteren. De laatste maanden ben ik wel meer bezig met in de collectie duiken in plaats van in platenwinkels (die toch bijna allemaal verdwenen zijn). Geen probleem maar gewoon erg leuk, een verzameling waarin albums als Poetic Champions Compose te ontdekken zijn.

Het nadeel van toendertijd offshore werken. Zat geen regelmaat in mijn bestaan , had flink wat te besteden. De schaarse vrije tijd die ik had ging ik naar platenwinkels en kocht voor 3 a 400 gulden (Opa vertelt) en nam dat mee aan boord en dat deed ik jaren achtereen. Kwam ik dan thuis ging de was in de machine en de cd's op de plank , om er vervolgens weinig naar om te kijken, maar wel andere aan te schaffen. Luxe probleem natuurlijk , maar zo ontglipt nog weleens een parel. Nu een veel rustiger bestaan en ook met andere oren luisterend naar muziek. Leuk dat jullie de dingen herkennen , Gaucho en Kronos .

Ik heb altijd wel heel veel muziek beluisterd en zeker de cd's die ik kocht. Het luxeprobleem is meer iets van de laatste jaren omdat cd's nu relatief goedkoop zijn in combinatie met een ruimer budget.

Poetic Champions Compose in de kringloopwinkel vinden was wel een geluk. Voor de rest wat ik nog mis van Van Morrison zonet online het beste gekocht. His Band and the Street Choir (heb ik wel op lp), Tupelo Honey, Saint Dominic's Preview, Hard Nose the Highway (ook al op lp), Enlightenment en The Healing Game.

En dan zijn er nog 11 studioalbums die ik niet heb. Die koop ik alleen als ze in de kringloopwinkel liggen: Blowin' Your Mind, A Period of Transition, Wavelength, Days Like This, Tell Me Something, Keep It Simple, Roll with the Punches, Versatile, Latest Record Project: Volume 1, What's It Gonna Take?, Moving on Skiffle.

Daarstraks dit album nog eens beluisterd. The Mystery, Sometimes I Feel Like a Motherless Child en Did Ye Get Healed? ken ik al heel goed van zijn twee Best Of albums uit de jaren negentig. Verder beviel I Forgot That Love Existed me erg. De drie instrumentale nummers zorgen vooral voor sfeer. Van Morrison heeft de gevaarlijke jaren 80 eigenlijk goed doorstaan en was zeker in de tweede helft ervan sterk bezig.

Ik herken het genoemde probleem ook: veel te veel goede muziek en veel te weinig tijd!

heb dit album altijd een beetje als een stiefkind behandelt en dat is niet terecht, want het is 1 van zijn betere albums uit de eighties. 10 eigen songs van Van Morrison en 1 traditional "Sometimes I Feel Like a Motherless Child", 1 van de vele hoogtepunten.

een heerlijk relaxed, sfeervol of zoals de Engelsen zeggen "mellow" (= muziek die zeer rustig, maar erg melodieus en zweverig is) album. deze term dekt de lading van de muziek op dit album aardig en met dat zweverige valt het wel mee. weliswaar geen hoogtepunt uit 's mans rijke oeuvre en minder dan de meesterlijke voorganger "No Guru, No Method, No Teacher" (1986), maar een stuk beter dan bij voorbeeld "A Sense of Wonder" uit 1984 en zoals hierboven al eerder gemeld, voelt deze als een warme deken en als balsem voor de ziel.

fraaie ballads als o.a. "The Mystery", "I Forgot That Love Existed" en "Someone Like You" (wat een melodie!) bekend van de soundtrack van de romcom Bridget Jones's Diary, worden afgewisseld met iets meer uptempo nummers als "Alan Watts Blues" met heerlijk repeterende gitaar akkoorden, het door piano en orgel klanken gedragen "Give Me My Rapture" met fraaie harmonievocalen van June Boyce en "Did Ye Get Healed".

de 3 instrumentale nummers "Spanish Steps", "Celtic Excavation" en "Allow Me" passen goed bij de sfeer van dit album, maar zijn niet echt memorabel en beklijven een stuk minder.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Townhouse Studios (London) & The Wool Hall (Beckington)

Van Morrison: lead vocals, alto sax, guitar, harmonica
Neil Drinkwater: piano & synthesizer
Steve Pearce: bass guitar
Roy Jones: drums & percussion
Martin Drover: trumpet & flugelhorn
Mick Cox: lead guitar (4,8)
June Boyce: back-up vocals
Fiachra Trench: string & woodwind arrangements, organ (9)
Paul Ridout: synthesizer programming

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Na de fantastische voorganger No Guru, No Method, No Teacher vond ik deze Poetic Champions Compose destijds aanvankelijk een tegenvaller. Maar dat duurde niet lang. Na een jaartje of zo leerde ik de geheimen van het album kennen. En dat kwam omdat er een goede reden was om dit album steeds weer op te zetten, namelijk het nummer Sometimes I Feel Like a Motherless Child. Hoewel geen eigen nummer maar een traditional vind ik dit een van Van's beste nummers. En ja, ik weet het, dat is heel wat om te zeggen.

En het werkt nog altijd: 'Shiver's down my Spine' zoals de Engelsen zo mooi zeggen.

Misschien een beetje gladjes, maar ook ó zo fijnzinnig en gevoelig, deze laatste écht goede Van Morrison-plaat. 'I've been doing some soulsearching'.

Deze moet je inderdaad wat vaker draaien om doordrongen te worden van de schoonheid van dit album. Inderdaad wat gladjes; de productie is haarscherp en verfijnd, en als je niet uitkijkt, verworden met name de twee instrumentale stukken tot achtergrondbehang. Je moet hier de volumeknop eigenlijk juist een beetje bij open zetten om de nuances van de songs te ontdekken. Maar dan ontvouwt zich ook een album met prachtige verstilde momenten. Wel degelijk een van Morrisons betere albums, in elk geval van de jaren tachtig. En op mijn scorelijst van zijn totale output zou dit album misschien net buiten de top 10 vallen. Dat is heel wat als je bedenkt hoe productief hij is geweest, en nog steeds is.