Rod Stewart - Another Country (2015)

Ik denk dat de Keltische klanken die hier en daar opduiken de Amerikanen een muzikale doorn in het oog is.

Je moet niet vergeten dat typisch Engelse bands met typisch Engelse muziek al vanaf begin jaren '60 niet echt warm werden onthaald in de VS.
Of het moest heel erg goed zijn en wereldschokkend (The Beatles, Rolling Stones) of het geluid van de band daarbij enorm veramerikaanst (Fleetwood Mac).

Maar er zijn talrijke Engelse bands, die hier goed scoorden, in Amerika niet doorgedrongen. Te Engels.

Rod Stewart is/was ook magistraal om zijn muziek geschikt te maken voor de Amerikaanse markt.
Zowel rockalbums als een serie als The Great American Songbook.

Aan de andere kant wil hij zijn Engelse roots niet per se altijd maar loslaten en die heeft hij de laatste albums een beetje de overhand gegeven. Voor het geld hoeft hij het niet meer te doen.
En je ziet gelijk de belangstelling in het Verenigd Koninkrijk (en hier) weer enorm toenemen en vice versa: de Amerikanen houden het weer een beetje voor gezien.

Grappig de constatering dat dat zo werkt inderdaad. Qua waardering, bijvoorbeeld ook hier, kan Stewart zich maar beter richten op zijn Engelse (en geliefkoosde Schotse!) achtergrond.

Wat betreft is de titel natuurlijk ook wel weer goed gekozen!

Stem bepaald na aanschaf van fysiek product dat CD heet. Een omgevallen warenhuis kon me het album geseald op de laatste dag voor 1 euro en 20 cent leveren, waarmee ik het bewijs van mijn schaamteloosheid voldoende geleverd heb. Een rotmoment. Onwaardig.

Het album vond ik bij eerdere luisterbeurten al prima overigens. Met Time en dit album staat Stewart weer helemaal op de kaart als serieus creatief artiest. Veel artiesten maakten de afgelopen decennia dipjes mee zoals Stewart. Een kerstalbum markeert in zo'n periode vaak het dieptepunt, maar bij Rod Stewart leek het een begin van iets beters. Geslaagd album, onderhoudend, afwisselend en vol Keltische verwijzingen. En om in de sfeer te blijven: never a dull moment.

Zou super zijn als Rod volgende week ook nummers van Time en Another Country voorbij laat komen... twee albums waarvoor hij zich bepaald niet voor hoeft te schamen, integendeel staan prachtige liedjes op. Ben ook benieuwd naar de nieuwe bandleden en de sfeer in het algemeen. Zijn laatste concert twee jaar terug verliep erg bevlogen en relaxt tegelijkertijd.

Zojuist vernomen dat het nummer Batman Superman Spiderman populair is bij Britse gezinnen met jonge kinderen. Het blijft voor mij een moedig en vertederend nummer.......critici daarentegen zeiken dit liedje veelal af.

Berichten verplaatst naar Rod Stewart

Berichten over de nieuwe plaat verplaatst naar Rod Stewart

Deze plaat kent zowel ingetogen als rauwe kanten. Voor diegene die snakken naar het laatste zouden eens kunnen luisteren naar Please - Another Country - Can we stay home tonight? en vooral The Drinking Song, een heerlijk fel nummer vol zelfspot. De zanger en producer Kevin Savigar vormen een natuurlijke twee-eenheid en halen prachtige dingen in elkaar naar boven, zou mij niet verbazen als deze samenwerking tot meer mooie liedjes in de nabije toekomst leidt.

Het titelnummer valt enorm in de smaak bij veel mensen, die links of rechtsom, iets te maken hebben met het bewaren/bewaken van de vrede.

Hoe kom je daar zo bij?

Begin van dit jaar was er een discussie van BBC 2 radio -luisteraars over dit nummer. Uit vele hoeken gaven ouders aan dit nummer als een ruggensteuntje te zien bij de leegte die er is als hun zoon of dochter op missie is/was.

We can win is een hint naar het Schotse nationale voetbalteam, die zich afgelopen week voor het eerst sinds vele jaren weer voor een groot voetbaltoernooi hebben gekwalificeerd. Denk dat er in huize Stewart wel een fles is ontkurkt, na het laatste fluitsignaal.

Behalve een 50 jaar muzikaal bestaan, overleving met super veel concerten, passie voor het voetbal is Rod (misschien wel boven alles) vader van 8 kinderen. Dat is denk ik toch een vrij unieke en curieuze samensmelting ( zou zo niet weten wie er in muzikaal toverland nog meer kinderen onder zijn naam/hoede heeft). Op gepaste tijden komt zijn vaderschap ook in de muziek naar boven, Forever Young en Young Turks hebben al zijdelings raakvakken. Batman, Superman, Spiderman is autobiografisch en weerspiegelt heel veel liefde voor zijn jongste telg.

Paul Weller heeft ook acht kinderen.

(En dan is er de rapper Youngboy Never Broke Again die blijkbaar zelfs te 'broke' voor condooms was en daarom op zijn 21e al zijn zesde kind op komst heeft. Maar dan zitten we wel in een totaal andere tak van sport. )

Didn't I op zijn volgend album Blood Red Roses gaat over zijn zoon Sean, een drugs gerelateerd nummer, zowel op Time, Blood Red Roses als hier laat Rod zich meer van zijn beschouwende kant zien en kijkt zowel vooruit als achteruit.