Rod Stewart - Another Country (2015)

Dit album verschijnt pas over 4 maanden. Voorlopig moeten we het doen met de single: Love is.... de bewonderen op YouTube. Het album is volgens de berichten opgenomen in het huis van Rod in Essex en zijn vriend Kevin Savigar is weer de mede-producer. Centraal thema; hoe moet het toch zijn om maanden achtereen voor werk, volk of vaderland van huis te zijn. Wat doet dat met jezelf, je vrienden en familie. Er schijnt ook sprake te zijn van flirten met reggae, ska en Celtic melodies.... ben benieuwd

Het nummer Love Is ligt aardig in het verlengde van zijn vorige album Time.

Maar dat hoeft natuurlijk nog niets te zeggen.
De enorme productiviteit van Stewart, de hoogstaande kwaliteit er ook van, gecombineerd met een strak tour schema, maken het mooie tijden voor de fans.

Over concerten gesproken.... zondag 13 september geeft hij zijn eerste Europese concert in 2015 in Hyde park/Londen. Dan heeft hij er dit jaar al een reeks concerten in Australie en Nieuw-Zeeland opzitten en 9 juli gaat hij touren in voor mij redelijk onbekende plaatsen als Cavendish- St.Johns- Toledo-Tuscaloosa- Bloomington- Mt.Pleasant en Sioux Falls. Ver weg van overbekende steden als New York en Los Angeles.... puur als liefhebber en voor fans in die streken.... na een lange baggerperiode lijkt Rod weer helemaal de geest te hebben gekregen.

Die frietsaus reclame die ik nu steeds snel moet afzetten zullen we dan maar even vergeten.

Proberen.

Helpt ook als ze eens stoppen met uitzenden, kunnen we ons er overheen beginnen te zetten.

Proberen.

Zo op het eerste gezicht ben ik wel benieuwd naar het nummer 'Batman Superman Spiderman'.

Ik vind het wel grappig, dat de ouwe Stewart zich leent voor zo'n reclame.
Het mag misschien wat kosten, hij blijkt als 70-jarige nog steeds aantrekkelijk genoeg voor dit soort van uitingen.

Hij telt nog steeds mee en dat geldt ook voor zijn albums.

We gaan het horen.

Zijn laatste vond ik op het eerste gehoor heel aardig maar op de lange duur weinig memorabel.

Het mag van mij iets meer vlammen als weleer.

Erg benieuwd wat deze nummers ons gaan brengen.

Vlammen als weleer is wellicht onmogelijk als men 70 is. Ik ben uiterst content met zijn laatste album. Het klinkt nog steeds bevlogen en ik vermoed dat dit nieuwe album er niet erg van onder doet.

Vorige week nog met eigen ogen mogen aanschouwen dat een Roger Daltrey er toch heel aardig in slaagt.

Als ik die single luister klinkt dat inderdaad in het verlengde van de vorige. Ook qua instrumentatie.

Ach ja, ben er zelf niet enorm kapot van om eerlijk te zijn. Het klinkt mij allemaal iets te verzadigd. Inderdaad ergens ook wel toepasselijk op die leeftijd wellicht.

Maar zelf pak ik dan toch liever een van zijn stomende platen uit de jaren tachtig.

Zo'n nummer als A Night Like This, dat is de rockende raspende Rod zoals ik 'm het liefst hoor.

Maar hoe dan ook ben ik nog steeds wel erg benieuwd wat hij van een nummer als 'Batman Superman Spiderman' gaat maken.

Misschien speelt hij ook de nieuwe Batman game die onlangs is uitgekomen, is een goeie.

Als je nog graag een stomende Rod wilt horen kan ik je People get ready aanbevelen.. op de vorig jaar verschenen live-cd... misschien het proberen waard!

Dat nummer ken ik wel ja.

Is wel een mooie voor een gelovige jongen als ik.

Volgens mij heeft zelfs Trijntje Oosterhuis een versie.

Veel mensen hebben 'm gedaan in ieder geval. Zelf luister ik zo af en toe naar die van de Walker Brothers.

Zal eens kijken of ik die van Rod ergens op kan trommelen.

De correcte spelling is Spider-Man, met tussenstreepje. Als quasi-Comic Book Guy word ik hier natuurlijk superboos van, wat een rodstreek zeg.

Ja, er mogen geen knollen voor citroenen worden verkocht in dit soort zaken.

Ik weet niet of je alle topics en album besprekingen meeneemt in een zoektocht naar foutief geschreven namen en rottig taalgebruik.

Maar een opmerking bij dit album leidt eigenlijk wel een beetje tot de verplichting het album ook te beluisteren en er een oordeel over te geven. Het is pas 23 oktober uit maar zet het alvast in je agenda!

Hier alvast een voorproefje met de single Love is

Ik vind vooralsnog Rod Stewart op A$AP Rocky's 'Everyday' wel genoeg eigenlijk. Wel een heel sterk nummer trouwens, ook met dank aan Stewarts bijdrage.

People Get Ready is gewoon een wereldnummer. Hoogste tijd voor het ozzineel van de Impressions of de live versie van komponeur Curtis Mayfield zou ik zeggen !

De versie van The Everly Brothers is ook heel mooi. Niet te vinden op verzamelalbums maar wel op een reguliere: 'Beat &Soul' uit 1965.

Het tweede nummer van dit album wat aan het publiek wordt voorgeschoteld is Please ; vanaf vrijdag jongstleden op de playlist van BBC 2 en op hun site staat ook een voorproefje van 30 seconden... smaakt naar meer

Zojuist grote delen ( de geanimeerde gesprekken en nieuwe nummers) geluisterd van het BBC 2 radio-programma Johnny Walker meets Rod Stewart. Tot mijn niet geringe verrassing/ verbazing kregen we vijf ( Love and be loved - We can win - Another Country - Batman Superman Spiderman en A friend for life ) nieuwe songs voorgeschoteld en dat samen met de ( voor) mij al bekende Love is en Please maakt dat 7 nummers die nu al op de BBC zijn voorbijgekomen. De eerste indrukken; 1 heus reggae getint nummer, een heel ontroerende Batman Superman Spiderman en een zanger die lekker in zijn vel zit en vooral goed heeft geluisterd naar (oorlogs)verhalen van zijn broers en zussen, naar mensen op straat en zijn (voetbal) publiek.... dat lijken op dit album zijn belangrijkste inspiratiebronnen

Voor de liefhebbers; als je Johnnie Walker meets Rod Stewart intoetst krijg je 2 uur lang oude en nieuwe nummers van Rod te horen... dit radio-programma is nog tot eind september terug te beluisteren.

Ben zelf enorm gecharmeerd van Batman Superman Spiderman .... een vader-jongste zoon nummer met bijzonder originele invalshoek ...

De single Please is ook weer aardig en veelbelovend.

Stewart is weer meer en meer aan het rocken. En dan heb ik het over een vergelijk met zijn muziek van heel lang geleden, dat dat nog officieel plaats vond. Misschien wel ten tijde van The Faces.

Uiteraard was hij deze weg bij het vorige album Time ook al ingeslagen. Maar hij wil in ieder geval niet zijn graf in (hopelijk leeft hij nog lang) met matige covers en oude Amerikaanse crooners.

Het album nu in zijn geheel te beluisteren op Spotify en Cd....die dekselse Rod lijkt het weer ( na Time in 2013) te flikken.......vanavond en morgen nog verder op mij laten inwerken....zondag volgt dan mijn stem.........

Volgens mij is er ook een versie met 17 nummers:
01 - Love Is
02 - Please
03 - Walking In The Sunshine
04 - Love And Be Loved
05 - We Can Win
06 - Another Country
07 - Way Back Home
08 - Can We Stay Home Tonight
09 - Batman Superman Spiderman
10 - The Drinking Song
11 - Hold The Line
12 - A Friend For Life
13 - Every Rock 'N' Roll Song To Me
14 - One Night With You
15 - In A Broken Dream ( Extended Version )
16 - Great Day
17 - Last Train Home

Thanks... voor je attente reactie.......... zijn volgens mij zelfs 3 versies in omloop.. de standaard met 12 nummers ... dan ene met 15 nummers en de door jouw opgemerkte deluxe (limited edition) met liefst 17 nummers= 5 bonusnummers. Luister nu/concentreer me nu alleen op de standaard-versie ( zijn de eerste 12 nummers) en heus daar valt al volop van te genieten.

Je krijgt steeds meer albums met meerdere versies= bonustracks en steeds meer albums die (ver) voor de release-datum al (helaas) zijn te streamen of downloaden (bijvoorbeeld ook de vandaag eveneens uitkomende Joanna Newson ). Weet niet of dit een goede ontwikkeling is......feit is wel dat Henk (Westbroek) en Henk (Temming) daarom hebben besloten hun album niet online te zetten....is zeker wat voor te zeggen al kun je de huidige ontwikkelingen waarschijnlijk ook niet meer stoppen en heeft alles zijn voor-en nadelen.

Oer degelijk album weer. Keltische invloeden door het hele album mee en het past overal heel goed. En de reggae-achtige Love and be Loved past er zelfs ook meer dan prima in.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rod Stewart - Another Country - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tot voor kort was Unplugged … And Seated uit 1993 de meest recente Rod Stewart plaat die ik in de kast heb staan.

Het wat mij betreft niet zo heel geslaagde live-album heeft in deze platenkast gezelschap van drie klassiekers uit de jaren 70 en één plaat uit de jaren 80.

Het is een zeer magere oogst voor een muzikant die tot de groten in de popmuziek moet worden gerekend en een enorme stapel platen op zijn naam heeft staan.

De afgelopen 15 jaar hield Rod Stewart zich vooral bezig met het vertolken van songs uit The Great American Songbook (wat maar liefst 6 platen opleverde), maakte hij een plaat met rock klassiekers en een met soul klassiekers, bracht hij een kerstalbum uit en leverde hij tenslotte één plaat met nieuw materiaal af.

Deze laatste plaat, Time uit 2013, had ik volgens flink wat lezers van deze BLOG niet mogen missen en mede hierdoor heb ik de man’s nieuwe plaat direct opgepikt.

Ik vind het niet zo heel makkelijk om iets zinnigs op te schrijven over Another Country. De nieuwe plaat van Rod Stewart laat zich beluisteren als een verzameling van zijn hits uit vervlogen tijden, slaat de plank af en toe flink mis en bevat een aantal prima momenten.

Het grootste deel van de plaat is in artistiek opzicht niet zo boeiend en flirt met pop, Keltische muziek en en incidenteel vleugje reggae, maar Rod Stewart schotelt de luisteraar ook een aantal prima rocksongs en een aantal wat meer ingetogen songs voor.

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal prima en de vocalen op de plaat zijn zelfs uitstekend. Rod Stewart is de meeste van zijn leeftijdgenoten in vocaal opzicht ver voor en klinkt nog steeds als de Rod Stewart die in mijn platenkast wel vertegenwoordigd is.

Met zo’n stem moet Rod Stewart natuurlijk een veel betere plaat kunnen maken dan Another Country, maar ik moet toch ook toegeven dat de nieuwe plaat van de Brit hartstikke lekker klinkt en stiekem steeds maar weer in de cd speler verdwijnt. Ik hou het er voorlopig maar even op dat het een ‘guilty pleasure’ is. Een hele aangename. Erwin Zijleman

Laat dat nou net de kracht van Rod Stewart zijn.. op het eerste oog niks bijzonders .. maar eenmaal een aantal keren beluisterd wil je dit album blijven opzetten. Met deze plaat heb ik nu al een speciale band... waarom in godsnaam....... nou simpel, mijn vriendin is echt van David Bowie maar luistert ook steeds meer naar ene Rod.. toen zij met oprechte traanogen naar beneden kwam wist ik dat het goed zat........vooral Way back home en Batman Superman Spiderman vindt ze echt te gek. Sentimenteel misschien.. okee.. maar eerlijk toch ook.. moet muziek je niet vooral raken!

Another Country number by number; Love is een heel fijn nummer, met die typische Keltische saus er over of doorheen....Please is meer bluesy en kent een geweldig einde......Walking in Sunshine is vooral frivool, met verrassende muzikale inkleuring en ijzersterk refrein.....Love and be loved is reggae getint en misschien als enig nummer net iets teveel op de automatische piloot.....We can win= een song over zijn liefde voor sport, voetbal en Celtic in het bijzonder... de passie druipt er echt van af,bijzondere krachtige song........Another Country heeft een universeel thema.....het moet je raken en ja bij mij is dit het geval............Way Back Home heeft los van de tekst een bloedstollend mooie opbouw en sfeer, qua stem echt helemaal top............Can we stay home tonight? je zou hier een ballad verwachten, maar nee pakt anders uit.....Batman Superman Spiderman is een heel moedig liedje, een thema wat vaders met jonge kinderen zou moeten aanspreken en vooral ook origineel ingekleurd........The drinking song.........sarcasme op de voorgrond.....lekker rauw............Hold the Line is bijzonder lichtvoetig, met de banjo in de hoofdrol.......het refrein is super en nauwelijks uit je hoofd te krijgen............A friend for life is vooral het uitspreken van een behoefte die bij veel mensen zal leven.......met typische gitaar-gepriegel........Another Country is absoluut weer geslaagd.......oprecht, eerlijk, doorleefd en met liefde voor de muziek en zijn aanhangers

Nog geen 5*****?


Een guilty pleasure geldt voor aardig albums van "foute" artiesten en gaat dus niet op voor Rod Stewart.
"Foute" artiesten zijn nooit boven het niveau uitgekomen van het album dat je op dat moment van de betreffende artiest toch leuk vind om te horen. Bijvoorbeeld bij een boyband of Spandau Ballet.

Het oeuvre van Stewart begint solo halverwege de jaren '60. Eind jaren '60 maakte hij ook twee albums met Jeff Beck. Tussen 1970 en 1975 is Rod tevens lid van de gerespecteerde Faces. Zijn werk bestaat dan ook voor een groot deel uit rock (van origine blues).

Stewart heeft als "overlever" zich vanaf halverwege de jaren '70 echter sterk laten beïnvloeden door de mode van de tijd. En dat heeft hem commercieel geen windeieren gelegd. Alleen werd het muzikaal steeds wateriger, stuurlozer, en het leek er ook op dat Stewart steeds minder kritisch op zijn eigen werk werd.

In de jaren '80 werden zijn albums in het algemeen als steeds minder ervaren, muziekcritici sabelden alles meedogenloos neer. En ook de cijfers op onze site zijn niet best. In de jaren '90 bracht hij maar weinig nieuw werk uit.
Rod Stewart moest zichzelf opnieuw uitvinden. Met vallen en opstaan.

Hij gebruikte altijd veel covers, vaak van soul artiesten. In 1998 deed hij op het album When we were the New Boys wat nummers van de nieuwe garde. Oasis, Skunk Anansie e.a., zoals het nummer Weak. Ik vind het geslaagd maar de meningen zijn verdeeld. Nog eenmaal probeerde Rod een album dat helemaal in de tijd paste, Human (2001). Ook niet best.

Daarna gaf hij zich over. Hij stortte zich inderdaad op het maken van covers van oude Amerikaanse muziek/hits. Dat werden zes albums vooral ook omdat ze erg veel succes hadden in de VS, daar zijn er echt miljoenen van verkocht.
Aangezien het eigenlijk helemaal niets meer te maken had met de muziek van de oorspronkelijk Stewart, de zoetgevooisd gespeeld en gezongen albums worden op z'n gunstigst als bloedeloos ervaren, wordt elke cd in de betreffende serie door critici volledig neergesabeld.

Ik had hem zelf min of meer afgeschreven. Je hebt het over zijn stem, maar die is ook lange tijd volledig de weg kwijt geweest, als ik het goed heb begrepen als gevolg van een ingreep aan zijn stembanden bij een (kwaadaardige) poliep. Die combinatie met "crooners" maakte dat ik afhaakte.

Maar Stewart zelf was er helemaal niet klaar mee, bleek. In 2012 kwam hij (godbetere het) nog met een Kerstalbum maar zijn stem bleek opeens weer redelijk en dan begin je alles weer wat beter te horen, zelfs al zijn het kerstsongs.

Hij kreeg de smaak weer te pakken. Volgens eigen zeggen had hij jarenlang last van een writersblock en schreef hij per album nauwelijks zelf nog nummers. Dat was voorbij toen hij Time (2013) ging opnemen. Na jaren allemaal nummers van zichzelf en, het meest belangrijke, afgestapt van het idee dat hij moest klinken als een man van deze tijd. Hij kon zijn verleden weer een plek op het album gunnen. En toen werd het plotseling weer interessant.

Ik moet het nieuwe album overigens nog krijgen maar heb er alle vertrouwen in.

Aardig vervolg op Time.Daar vond ik de composities wel wat beter.Soms nijgt Rod naar Chris de Burgh,qua melodie.Das op zich niet heel fout,maar juist hij bezit de stem om dingen niet te gezapig doen klinken,en daar maakt hij net wat te weinig gebruik van.Rod is een tevreden man en dat hoor je af aan de liedjes.Op deze manier is het waardig oud worden en van mij mag hij dit soort albums op jaarlijkse basis uitbrengen.3 en halve pingel .