Rod Stewart - Another Country (2015)

Nu een paar keer beluisterd maar ik moet er nog aan wennen.

Ik vind 'm ook wat minder dan Time.
3***

Kreeg vanmiddag een app van mijn in Londen studerende nicht Maud........... Way back home is in Engeland vaak op de radio te horen en enorm geliefd.....staat trouwens. een indrukwekkende/ontroerende clip van dit nummer op YouTube.

Het kwartje is vandaag gevallen. Ben er even echt voor gaan zitten met een glas wijn. En ik vind de plaat nu echt goed. Diverse stijlen komen voorbij en dat maakt de plaat spannend.

Mijn ouders zijn opgegroeid met Al Johnson.... misschien wel de meest spraakmakende entertainer/zanger voor WO2............... de dag dat deze zowat eindigde werd ene Rod geboren.......... niet alleen arm, de vooruitzichten waren ook niet al te best... de familie-spirit was daardoor des te groter/sterker. Het nummer Way back home is daar uit voort gevloeid .........en ja Rod was een grote liefhebber van Al en later Sam Cooke. Zijn onophoudelijke stroom concerten heeft voor mijn gevoel hier heel veel mee te maken.....ga zelf naar Ziggo...maar ook naar Inverness........ een godvergeten plaats in Schotland op uitnodiging van Schotse vrienden. Dit weekend is voor mij heel bijzonder ... voor het eerst op music-meter heb ik twee albums in 1 weekend opgehoogd naar de maximale score..... niet vanwege de unieke composities.. nee vanwege de stem...de kracht en sfeer. Ben een gevoelsmens en door de oprechte ontroering bij mijn vriendin en de woorden van SemdeJong kwam ik mede tot deze stap. Ga deze site aan het eind van dit jaar verlaten ( weet nog niet voorgoed) en dank vooral Lura, die mij in contact heeft gebracht met hele, hele speciale albums.. maar erger me hier mateloos aan personen die binnen een maand bijna 50 ( in meerderheid nieuwe) albums (lijkt wel haast een wereldrecord) van een stem voorzien... in mijn bescheiden ogen kan je dat niet weloverwogen en objectief doen........... dan moet je wel haast zonder werk, vrouw en vrienden zijn.

Precies helemaal mee eens!!

Ik ook maar de laatste zinsnede vind ik nogal badinerend en ook onnodig want die sneer voegt inhoudelijk niets toe aan het betoog. Klaarblijkelijk is de ergernis behoorlijk groot...

En Rod? Als Faces-liefhebber hou ik erg van zijn vroege werk. Daarna zeilde hij buiten beeld. Na de erg solide voorganger heeft hij alweer een album afgeleverd waar ik overwegend met plezier naar luister.

Maar wat heb je met die mensen die 50+ stemmen per maand geven te maken om je daar over op te winden? Dat kan toch geen argument zijn om de site te verlaten?
Je hebt, volgens eigen zeggen toch te maken met Sem, Lura en andere mensen van de site die daar, inzake dergelijke praktijken, part noch deel aan hebben?

Het is hier een liberale instelling. Als het verder maar enigszins fatsoenlijk blijft, mag iedereen vinden wat hij wil, van welk album dan ook. Stemmen doe je hoe vaak je de aandrang hebt en als het album maar beluisterd is.

En als het niet zo is, kun je er nog weinig aan doen.

Daarom zou ik mij van stemmen niets aan trekken. Je moet ook uitkijken niet hypergevoelig te zijn en kritiek op bijvoorbeeld Rod Stewart je persoonlijk aan te trekken.

Je kent mijn mening over Rod, die ligt gemiddeld hoger dan de gemiddelde stemmen hier. Maar ik doe niet (bij niemand) aan persoonsverheerlijking. A slaat het nergens op en B ook de meest favoriete artiesten maken mindere albums en dat moet je ook kunnen blijven zeggen en durven beoordelen.

Ik ben overigens zelf van de generatie die wacht op het hebben van de cd/lp om te beluisteren en dan daarna te beoordelen. Spotify is mij een gruwel.

Ik zit bijvoorbeeld ook nog te wachten op dit album.

Maar ik kan mij voorstellen dat een groot deel van de jongere generatie met de huidige technieken albums niet meer kopen en beluisteren via weet ik hoeveel andere mogelijkheden.

Ik heb geleerd dat wat voor mijzelf maatstaf is in deze, volstrekt uit de tijd is. Ik kan het misschien jammer vinden maar niet andere luistermethoden veroordelen. Wellicht dat al 90% van iedereen andere luistermethoden heeft. Het oordelen over het beoordelen is op grond daarvan ook volslagen uit de tijd.

De "nieuwe" generatie kan op de nieuwe wijze misschien wel 10 albums per dag beluisteren, zonder dat je ze hoeft te beschuldigen van "vermoedelijk zonder werk, vrouw en vrienden".

Alleen omdat ze meer stemmen dan jij? En dan noem je jezelf een gevoelsmens.

Mensen zonder werk zijn in beginsel niet te benijden, om allerlei redenen. Maar als het onverhoopt wel zo is, vind ik het geweldig dat je op een site als musicmeter terecht kunt.

Mijn punt is eigenlijk heel simpel; wou en wil alleen opkomen voor mensen die iets creatiefs bedenken of ergens met hartstocht aan werken en dan heel snel.. in mijn ogen hier nogal eens een keer te snel.......worden be(ver)oordeeld of afgekraakt............ laat graag aan vrienden over of ik een gevoelsmens ben en als ik ergens op een site zit en er zijn in mijn ogen teveel ongeloofwaardige elementen dan kan ik toch lekker doen wat ik zelf wil..........bijvoorbeeld een pauze inlassen en rondneuzen op andere sites die ook heel veel met muziek hebben. Voor nu leef alsof vandaag je laatste kan zijn en geniet van zoveel moois op deze aardbol.

Het aantal punten zocht niets voor mij. Heb dit album 3,5 punten gegeven. Een ruime voldoende dus. Voordat ik punten aan een album toe ken, beluister ik het over een langere periode diverse keren. Als je naar klassiekers kijkt, dan zie je dat ze minder punten hebben dan nieuwe albums. So be iT.

Gezien het feit dat ik aan dit album moest wennen zegt voor mij wat over de kwaliteit van het album. Je groeit er in en dat betekent voor mij dat ik er over 20 jaar nog naar luister. Rod is dan waarschijnlijk overleden.

Die ouwe Rod in het vak (pun intended ) heeft het nog niet verleerd. Ik was al een beetje afgehaakt bij hem, met al die Great American Songbook-albums, al waren die over het algemeen beter dan wat hij in de periode daarvoor leverde (een dieptepunt uit zijn lange carrière). Maar met "Time" (2013) en nu "Another Country," zijn 29ste album alweer, laat hij zien dat hij weer helemaal terug is van weggeweest. Ook al heeft zijn stem iets aan kracht ingeboet (niet gek, gezien zijn leeftijd).
Er staan een paar juweeltjes op dit album, zoals "Love Is," "Love And Be Loved" en "Another Country." Een nummer als "We Can Win," vindt ik op dit album weer niet echt passen. (Past overigens prima op een "voetbal" thema-album als je nationale ploeg meespeelt in het EK van 2016 hoor). En jammer dat je dan weer voor de Deluxe Edition moet neertellen om echt waar voor je geld te krijgen. Waar is de tijd dat een artiest nog "gewoon" een standaard album van 15/16 tracks uitbracht?
Ben er in ieder geval volgend jaar op 14 mei bij, om deze ouwe rocker live! bezig te zien in de ZiggoDome. En buizen : aangezien het Rods "Hit Tour" heet, gaan al zijn klassiekers voorbij komen hoor. Ik schrok eerlijk gezegd ook van de prijs (82,50 inclusief servicekosten per kaartje) maar dat is altijd nog beter dan de belachelijke prijzen (tegen de 200 euro) die voor U2 en Madonna neergeteld moesten worden. En ik verwacht dat we, gezien zijn leeftijd, Rod hierna niet meer terug zullen zien in Nederland voor een concert.

Vlak hem niet uit!

Een tikkeltje minder dan de vorige worp, maar de weg die hij is ingeslagen bevalt me prima. Het schrijven van nieuwe nummers gaat hem weer goed af in ieder geval. Ik hoop nog eens op een lekkere rauwe Stewartplaat, maar met nummers als The drinking Song scoort hij nu in ieder geval al punten.

I've struggled more than once to put the key in the door,
Fallen flat on my face on the disco floor,
But if I die, I'm gonna die laughing

vind de plaat heel goed ............. maar ' time ' toch nog iets beter

Het album is nu bijna een maand uit...tijd voor een eindoordeel; vanaf nummer 6 tot en met nummer 10 is een enorm sterk gedeelte.. stuk voor stuk prachtige songs. Het begin is ook veelbelovend, maar 3 en vooral vier zijn voor mij duidelijk minder, 11 kenmerkt zich door een sterk refrein en 12 kabbelt iets te veel door........ja.... Time is over de hele lijn net een fractie beter, heeft net een streepje voor... desalniettemin is Rod er in geslaagd om met twee opeenvolgende albums heel veel indruk te maken!

Batman Superman Spiderman... Schalkse Ruiters?
B-Boys - Ik weet wat ik wil - YouTube

Bij ELO schreef ik dat Lynne een voorbeeld zou kunnen nemen aan Stewart. Ondanks diepe dalen die Stewart ook heeft meegemaakt weet hij wel veel beter te pieken.

De man die tot voor kort de weg weer eens volledig kwijt leek, scoort voor de tweede keer op rij een prima rock album, wel met net even iets te veel softe momenten. Een ander puntje van kritiek is de reggae van Love and be loved.

Met Time was Stewart in één keer weer helemaal boven Jan. Vooral het feit dat hij zelf weer de pen ter hand had genomen en bereid was om in 2013 zijn wat ingedutte carrière van aanstekelijke rock te voorzien, wat van een man van '70 bijna niet meer mocht worden verwacht, oogstte terecht veel lof.

Another Country bestendigt deze aanpak en is om die reden onvermijdelijk wat minder verrassend geworden dan dat Time dat was. De songs zijn over het geheel genomen evenwel nog steeds sterk. Vocaal lijkt hij ook weer helemaal terug. Dat geeft wat mij betreft Rod het stempel dat hij in prima doen is en zelfs nog jaren mee kan.

Leuk dat je die vergelijking maakt. Afdeling 'bijna afgeschreven artiesten'. Rod Stewart heeft met Another Country en Time twee sterke platen neergezet. Heb ze beluisterd en ik kan niet anders zeggen dan: respect. Ik proef er net iets meer songwriter in dan op Lynne's Alone in the Universe. Persoonlijker en spannender, met soms een raar ska huppeltje dat je 'm dan maar moet vergeven, maar dat bewijst dat hij nog een zijstapje durft te maken.
Toch heb ik Jeff Lynne nooit kunnen betrappen op albums als Body Wishes of The American Songbook-reeks, die ik liefst kado krijg bij een pak wasmiddel.
Maar goed, dat vergeten we nu maar snel en hopen dat er nog een paar van zulke platen volgen. Joe Cocker moeten we al missen (gek, maar ik moet bij Stewart vaak aan Cocker denken) en de man is nog maar bijna 71, drie jaar ouder overigens dan Jeff Lynne. Laten we ze de tijd geven voor revanche. Het beste komt nog.

Met zijn laatste twee albums ( Time op 1 en Another Country op 2 ) blijft Rod in Engeland verbazingwekkend goed scoren..........veel belangrijker waarschijnlijk nog zijn de over de grote lijn positieve kritieken en mensen die het weer een verademing vinden om naar nieuw werk van hem te luisteren. Wat ik hier wel een beetje mis is het inhoudelijk verhaal; in die zin wat vinden anderen hier van songs als The Drinking song, Way back home en Batman, Superman Spiderman......voor mij de top 3 van deze cd........persoonlijk, bevlogen, geweldig gezongen en spannend, rauw of origineel ingekleurd

De verklaring der teksten laat ik graag aan anderen over, bij vrijwel alle albums. Ook van andere artiesten.
De thema's zijn veelal bekend en zelden is het schokkend. Wellicht dat het bij tijd en wijle een persoonlijk tintje heeft.

Maar ik ga dat niet proberen te verklaren. En ik geloof er ook niet in, dat een ras-artiest als Rod Stewart het achterste van zijn tong in zijn teksten laat zien. Dat hoeft van mij ook niet. What you see is what you get.

Ik moet er bij zeggen dat het, zeker in het geval van Stewart, maar goed is dat we niet per album en 45 jaar carrière tekst gaan zitten wroeten. Net zo min als ik dat doe bij Another country ben ik blij dat het ook niet hoeft bij Da ya think I'm sexy en Dirty Weekend, om even bij het album Blondes have more fun te blijven

Dat Stewart evenwel sterke emoties weet op te roepen wijt ik toch vooral aan zijn songwriting, zijn raspende stem in combinatie met aansprekende uitvoeringen. Dat is dan vaak in de ballad sfeer en bij Schots aandoende muziekklanken die neigen naar theater en edelkitsch...

Tussen de Rod Stewart van 1978 ( de hoogtijdagen van de disco en glamour-parties) en die van 2015 zit toch wel behoorlijk wat verschil vermoedt ik........bondig samengevat was destijds het plaatje enorm belangrijk en nu meer het beschouwende.......... terugkeren naar bijzondere momenten uit het heden, maar vooral verleden. Natuurlijk heeft hij tientallen songs geschreven die qua tekst regelrecht naar de prullenbak mogen worden verwezen........ maar bijvoorbeeld een Brighton Beach of hier Way back home hebben een sterke persoonlijke achtergrond en maken zoveel door de tekst als door de prachtige opbouw en stem veel indruk, althans op mij.... mede omdat het een sfeerbeeld geeft van die tijd.

Stewart kijkt al jaren mooi terug, toch in ieder geval ook al op When we were the New Boys (1998). Helaas nog altijd een ondergewaardeerd album.

Naast al zijn amoureuze verhalen en bijbehorende opschepperij is hij ook de man van het "ouwe-jongens-krentenbrood" gevoel. In woord en in daad: zijn avondjes uit met de leden van The Faces zijn bijna spreekwoordelijk geworden.

De rol is van de teksten zijn in de loop van de afgelopen jaren inderdaad sterk verschoven, naar verzoenend, herinneringen in de trend van het-was-een-mooie-tijd, geborgenheid binnen het gezin (hij heeft nog hele jonge kinderen) etc.

Ik vind dat op zich mooi van Rod en vooral begrijpelijk voor een man van 70.
Het is natuurlijk niet te ontkennen dat je zelf, met Rod, ook 45 jaar ouder bent dan in 1970.

De vraag is of dit, door je eigen sentiment (in stilte) met hem daarover te willen delen, betere albums heeft opgeleverd.

Voor mij geldt dat onderdeel bij de beoordeling niet. Juist omdat ik ook niet wil dat andersom zijn albums uit het verleden daar (alsnog) op worden afgerekend. Want dat is de keerzijde van de medaille.

En daar komt dan nog eens bij dat wat wij als mooi beschouwend willen bestempelen, jongeren vermoedelijk zullen afdoen als "belegen" en "rijp voor Huize Avondrood" en meer van dergelijke kwalificaties. Terwijl Rod zich daar in andere teksten ook juist tegen wil verzetten. Het is een beetje dubbel allemaal en dan ga ik niet kiezen voor specifiek die paar teksten die dan voor mij van toepassing zouden zijn.

Je moet ook uitkijken voor vals sentiment. Die hele Great American Songbook serie (6 albums!) van Rod Stewart heeft hem niet de beste beoordelingen in zijn carrière gegeven, mag ik dat zo voorzichtig uitdrukken.

Dus anders dan de afspiegeling van de tijd, maak ik liever het muzikale onderscheid en zet ik mijn beoordeling af tegen alles wat Rod ooit eerder heeft uitgebracht als rockartiest. En dan hoeft hij zich in 2015 bepaald nog niet te schamen.

Rod Stewart wordt door velen als de 'witte' met de zwarte stem ( uitspraak Jackson Brown) gezien en als ras-entertainer. Niet iets waar je voor hoeft te schamen. Veel minder als song-writer en hij heeft dat zelf ook volledig in de hand gewerkt met tenenkrommende teksten en albums. Sinds zijn autobiografie.... enorm indrukwekkend en niet alleen voor Rod Stewart maar voor muziekliefhebbers in het algemeen een aanrader om te lezen............. heeft zich toch wel een kentering voor gedaan, die bij de albums Time en Another Country zijn vervolg hebben gekregen in veel eigen geschreven liedjes met een persoonlijk stempel. Vindt dat zelf een goede ontwikkeling ( beter laat dan nooit), maar begrijp ook jouw opgeworpen valkuilen en standpunten ( Musician).... niks mis mee en volkomen begrijpelijk.

Misschien is dit wel Rod's beste titel ooit:

Stay with me

Of misschien toch Batman Superman Spiderman.... hihi

Een droom die nooit uitkomt aan de vooravond van surprise vierend Nederland.........Live Seven....met Samantha Fish, Alex Hodgson, Allison Moorer, Bruce Springsteen, Pearl Jam, Kelley Mickwee en Rod Stewart (met Ron Wood, Jeff Beck en Carmine Appice). Need no more surprises after that.......hihi.....iedereen fijn weekend en moge je dromen eens de waarheid worden!

Van de 29 reguliere solo-albums ( zijn werk met Jeff Beck en The Faces welke een inspiratiebron is en was voor nogal wat bands laten we even buiten beschouwing) van deze Schot zijn er 10 zeker genietbaar, met pieken en dalen.... 12 matig tot bagger en 7 prachtig tot wonderschoon ( An old raincoat won't ever let you down, Gasoline Alley, Every picture tells a story, Never a dull moment, Foot loose and Fancy Free, Time en Another Country ). Het glas op deze site is duidelijk half leeg. Jammer, begrijpelijk ( gezien de American Songbook reeks ) en een wereld van verschil met landen als Amerika, Brazilie, Argentinie, Australie, Nieuw-Zeeland, Denemarken, Zweden, Wales, Ierland, Schotland en Engeland ( dit album staat daar net als Time fier al wekenlang in de top 10 ). Zijn wij zo slim of hun zo dom....en vanwaar de nog steeds uitverkochte concerten...en wat is de oorzaak van de karige aandacht hier voor veel meer (nieuwe) talenten als; Jon Allen, Suzanne Jarvie, Gavin James, Anna Mitchell, Allison Moorer, Alex Hodgson...Kelley Mickwee en many, many others...........

Tja, ik zou geen antwoord weten op alle vragen die je stelt.
Laten we voorop stellen, dat niemand op zich de toegang tot de site op voorhand wordt ontzegd.

Nieuw (maar ook oud) talent moet het dus hebben van een actieve achterban, die ook op musicmeter aanwezig wil zijn.
Iedereen schrijft alleen iets bij een artiest die hij kent, waar hij/zij muziek van heeft liggen. Als een artiest onderbelicht blijft, als er weinig tot geen aandacht aan wordt geschonken, ligt dat niet aan musicmeter maar aan de liefhebbers en geïnteresseerden.

En het zou zo maar eens kunnen gebeuren dat de namen die je noemt, getalsmatig nog maar weinig aanhang heeft.
Dus ik zou zeggen: daar ligt een mooie taak!

Half puntje erbij. ben trouwens niet zo dol op de hoes maar dat maakt anno 2015 ook niets meet uit.

Op de dag van zijn verjaardag las ik op de site van UK album top 100 charts dat Another Country op de lijst van best verkochte albums over 2015 op de 16e plaats staat en zijn vorige album Time zelfs op plek 7 over 2013. Tel daarbij op de nu al stijf uitverkochte concerten voor zijn concerten in mei en juni van 2016 in dat zelfde continent en hij lijkt daar nog immer populair. Trouwens een enorm contrast met Amerika waar vooral die ( vreselijke ) American Songbooks cyclus hoog scoorde en juist zijn laatste twee stukken minder. Kan raar lopen.....hoop je te zien en horen in Ziggo en in Schotland (hangt vaak een heel aparte, intense sfeer) en Proost op je volgende kaarsje