The Rolling Stones - It's Only Rock 'N Roll (1974)

een stuk beter dan het vorige album (if you ask me), maar kan toch niet tippen aan hun beste albums uit de periode 1968-72.

If you can't rock me is een fantastisch opener en doet het live ook altijd erg goed (denk aan de Licks tour), time waits for no one is 'n prachtige langzame song (zoiets hoor ik veel liever dan een ballad als Angie), maar ook Luxery en Dance little sister zijn nummers die lekker uit de speakers knallen.

De laatste twee nr's vind ik eerlijk gezegd zwak, zeker Fingerprint file, saai en langdradig gebaseerd op een groove die maar voort duurt. Ik vind de live versie op Love you live daar ook al het zwakke nr op die plaat (het enige niet-club nr wat niet in Parijs was opgenomen).

Het laatste album met Mick Taylor en hij laat in Time Waits For No One nog even horen hoe dom de heren Richards en Jagger waren om hem te strak aan de riem te houden. Hij had geen zin meer en dat was het laatste dat de wereld van hem vernam. The Stones besloten na een tijdje Ron Wood mee te laten doen en, sorry Ron, zijn gitaarspel staat toch menig treetje lager op de ladder.

Ik vind dit een erg schizofreen album. De opener en tracks 7 t/m 9 halen het gemiddelde omlaag. Vier nummers die mij helemaal niets doen. Daartegenover staan dan wel het eerder genoemde Time Waits For No One en het even fenomenale Fingerprint File. De overgebleven vier tracks zijn ook prima nummers.

3,5 ster dan maar, maar er zat zoveel meer in als ze wat meer tijd hadden genomen.

Heuj... Gaat het er weer wat sneller en feller aan toe (mondjesmaat dan), kan ik me weer gaan ergeren aan de simpele en ook wel een beetje de infantiele sfeer van de plaat. It's Only Rock n Roll (but I Like It)... bweurk. Ik vraag me af of er echt niemand in de studio is geweest die Jagger/Richards ervan heeft kunnen overtuigen dat Dance Little Sister ronduit saai is en Short And Curlies en Fingerprint FIles gewoon slecht zijn.

In de jaren waarin zoveel moois uitkomt, loopt The Rolling Stones echt heel hard achter de feiten aan. De meeste songs zijn degelijkheid troef. Enkel Time Waits For No One vind ik een mooi nummer. Het enige wat het vermelden waard is, is dat meneer de automatische piloot al een flinke tijd onderdeel uitmaakt van de band.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. It's Only Rock n Roll
13. Let It Bleed

Vriendelijk album dat niet teveel opvalt, maar ook niet hinderlijk wegluistert. Ik heb It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It) altijd een beetje net wel/net niet gevonden, maar vandaag bevalt het me toch net wel. Over het algemeen geniet ik ook wel van de wat meer funky inslag van de ritmesectie en is het soleerwerk nog steeds ijzersterk als het voor mag komen. Helemaal op Time Waits For No One is het genieten. Alsnog vind ik het als geheel net iets te voortkabbelend om echt bijzonder te zijn, maar het is zeker geen straf om het album uit te moeten zitten. Wel extra benieuwd hoe de band nu zonder Taylor gaat klinken, want deze man kan duidelijk beter soleren dan Keith Richards.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Aftermath
8. Exile On Main St.
9. Between The Buttons
10. 12x5
11. Out Of Our Heads
12. The Rolling Stones No. 2
13. The Rolling Stones

Aan dit album hou ik een beetje een dubbel gevoel over. Aan de ene kant vind ik It's Only Rock 'N Roll beduidend beter dan Goats Head Soup, maar aan de andere kant vind ik het sentimentele gezang en gekreun van Jagger in enkele nummers vrij irritant. Op Goats Head Soup begon hij daar al wat mee, maar hier valt het me in negatieve zin op.

Ik ben vooral blij dat er weer enkele lekkere rocknummers op deze plaat staan. Openingsduo If You Can't Rock Me/ Ain't Too Proud To Beg bevallen mij prima. Over het titelnummer ben ik toch iets minder te spreken. Enerzijds is het een soort van lijflied van de Stones geworden, maar echt goed kan ik het niet vinden. Live is het leuk om mee te zingen, maar in deze studioversie stoor ik me eigenlijk vooral aan het gehijg van Jagger. Till The Next Goodbye vind ik een opvallend mooie ballad. Tekstueel misschien wat sentimenteel, maar Jagger zingt het erg mooi. Time Waits For No One is een klassieker die nooit een klassieker werd (in die zin dat het nooit in één adem wordt genoemd met nummers als Brown Sugar en Satisfaction, terwijl dat wat mij betreft wel zou moeten). Een prachtig nummer waarin Mick Taylor de grote ster is. Hij speelt prachtige lyrische gitaarsolo's, die latinachtig aandoen. De vergelijking met Santana wordt wel eens gemaakt en die vind ik niet geheel onterecht.
Hierna keren we met Luxury en Dance Little Sister weer terug naar recht toe recht aan rock. Niks bijzonders, maar ook zeker niet slecht. If You Really Want To Be My Friend vind ik dan weer een vrij vervelende ballad. Wederom laat Jagger zich van z'n sentimenteelste kant horen en ik vind het maar niks.
Short and Curlies is een nietszeggend rock and roll nummers en dan komen we bij afsluiter Fingerprint File. Een heerlijk dreigend en funky nummer (lekkere gitaren en bas, zowaar bespeeld door Mick Taylor), dat door Jagger erg goed wordt gezongen, hoewel hij het gekreun aan het einde van het nummer wel achterwege had mogen laten.
Fingerprint File is een positief einde aan een verder wat wisselvallig album. Een enkel matig nummer en een enkel fantastisch nummer en verder veel nummers die daar tussenin hangen. Bovendien het enige Stones-album waar ik me enkele keren erger aan de zang van Jagger. Ondanks dat toch nog 3,5 ster.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
12. Goats Head Soup: 3*
13. The Rolling Stones No. 2: 3*
14. Between The Buttons: 2,5*
15. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Het nadeel van deze Rolling Stones plaat vind ik de productie. Die is soms overvol gestampt. Ik luister nu naar de overigens geweldige 2018 Abbey Road remaster en er zijn op heel wat nummers behoorlijk veel details/instrumenten tegelijk te horen. Wat meer uitgeklede versies had het album goed gedaan. Zo vind ik de live versie van titelsong It's Only Rock 'N Roll altijd een stuk sterker overkomen.

Daar tegenover staat - niet onbelangrijk - dat er weer heel wat (erg) goede songs op deze plaat staan. Time Waits For No One vind ik echt een prachtig mooi nummer, met een juweel van een gitaarsolo van Mick Taylor. Opener If You Can't Rock Me, cover Ain't too Proud to Beg, de bekende titelsong, het funkier Dance Little Sister & zeker ook het briljante slotnummer Fingerprint File zijn (erg) fijne nummers. Alleen Luxury & Till the Next Goodbye vind ik wat minder. En ook al is er soms wel heel veel te horen, dan nog levert al dit fraais alweer een goede plaat op van the Rolling Stones.