Saxon - Battering Ram (2015)

Ja, ik ga toch voor 4*.
Het album begint lekker krachtig met de titeltrack. Misschien wat standaard, maar laten we eerlijk zijn: andere landgenoten hebben de laatste jaren ook geen enorme stijlveranderingen meer ondergaan.
Met name het gitaargeweld in het titelnummer is heerlijk. Daarna een korte narration om dan weer lekker te knallen met "The Devil's Footprint". Wat keyboards hier en daar zorgen voor een wat voller geluid. Aan het einde laat men door middel van stemvervorming Biff's stemgeluid behoorlijk verhogen. Mede daardoor denk ik dat het dus inderdaad Biff is die we op "Queen of Hearts" hoog horen uithalen. Wat ik alleen knap vind is dat de mannen het nog best natuurlijk hebben doen klinken. Helemaal geen blikkerig geluid a la Ringo Starr in diens meest recente album (goddank).
"Queen of Hearts" is een wat rustiger nummer dan de voorgaande twee en word door de lyrics en de toevoeging van het keyboard lekker onheilspellend gebracht. Biff's stemgeluid leent hier zich ook perfect voor.
Met "Destroyer" knallen ze weer heerlijk door. Gewoon heerlijk klinkende Heavy Metal met niet al teveel poespas. Het gitaarwerk klinkt hier en daar lekker melodieus en luistert gewoon heerlijk weg.
"Hard and Fast" is eigenlijk niet zo hard en snel als dat de titel zou doen vermoeden. Sterker nog: de heren doen het hier wat rustiger aan om wat melodieuze gitaarcomposities te laten horen. Hier is de vergelijking met Maiden toch wel goed te maken, maar gelukkig hebben beide bands hun eigen markante zanger, waardoor ze toch ieder een eigen gezicht behouden.
"Eye of the Storm" knalt wel weer lekker door. Wederom een Heavy Metal nummer zonder al teveel poespas, maar waarom ook niet? De mannen weten als geen ander hoe ze dergelijke muziek moeten brengen en dat is gewoon aan alles terug te horen. De instrumentatie staat uitstekend in de mix en Biff's stemgeluid klinkt er lekker scherp doorheen. In de laatste anderhalve minuut van de track komen er wat (neppe?) nieuwsberichten voorbij over tornado's om de lading van de lyrics te ondersteunen.
"Stand Your Ground" is wederom zo'n heerlijk Heavy Metal nummer waardoor ik al moeite krijg om stil te blijven zitten. Dit lijkt me een geweldige aanvulling voor de setlist van de mannen als ze op promo tour gaan voor dit werk.
Ook "Top of the World" doet qua instrumentatie wat aan de collega's van Maiden denken, maar ze komen er prima mee weg door er toch hun eigen stempel op te drukken.
Met "To the End" trappen de heren wat op de rem en lijkt de stem van Biff wat centraler te staan. Men heeft duidelijk de voorkeur eraan gegeven om de lyrics goed over te brengen op het luisterende volk, want de instrumentatie lijkt bijna als ondersteuning van de lyrics te dienen. In deze track word er dan ook wat voorzichtiger gesoleerd dan in een aantal van de voorgaande nummers.
Waarschijnlijk probeerde men met deze track even een bruggetje te maken tussen hetgeen dat we voor deze tijd hadden gehoord en de track die hierna zou volgen.
Over "Kingdom of the Cross" had ik het in mijn voorgaande bericht ook al wat uitgebreider. Hier horen we dus even een andere kant van de band. Erg tof, want het laat horen dat de heren na al die jaren nog steeds erg bereidwillig zijn om materiaal te brengen dat bij de liefhebbers blijft hangen en waar men over gaat nadenken.
Na dit meest serieuze hoofdstuk van het album krijgen wel met "Three Sheets to the Wind (The Drinking Song)" nog een lekker luchtige afsluiter.
Saxon laat met "Battering Ram" horen dat ze nog (lang) niet afgeschreven zijn, maar nog steeds met materiaal kunnen komen waarmee ze de concurrentie met hun genregenoten goed aan kunnen gaan.
Een aanrader voor de liefhebbers van hun werk.

Op een ding na is dit een heel typische plaat van Saxon, zoals ze die de laatste jaren maken. Een paar goede songs, veel spul dat aardig/luisterbaar is en een beetje prut. Het verschil zit 'm in het gitaarspel dat feller en creatiever is. Stand Your Ground heeft een heel goede solo. Meer heeft de band er niet in geïnvesteerd en meer kan ik dan eigenlijk ook niet kwijt. Alleen Kingdom Of The Cross is heel bijzonder. Fijn sfeertje hangt er en de tragiek van de eerste wereldoorlog is er mooi in verwerkt. Ik had niet gedacht dat Saxon dit nog kon eigenlijk.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Battering Ram
13. Killing Ground
14. Sacrifice
15. Into The Labyrinth
16. Forever Free
17. Rock The Nations
18. Call To Arms
19. Innocence Is No Excuse
20. Dogs Of War
21. Destiny

Helemaal niet verkeerd, ook al is het wederom verre van bijzonder. De teksten zijn gelukkig een stuk minder simpele rijmelarij dan op de voorgangers en met Battering Ram, The Devil's Footprint en Kingdom Of The Cross staan er een aantal echt sterke tracks op. Zelfs de ietwat jolige afsluiter bevalt wel. Daar staat alsnog tegenover dat het album gewoon niet bijzonder genoeg is om een hogere score te krijgen, maar op deze manier kan ik er nog best van genieten. Op naar de laatste dan maar!

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Battering Ram
13. Rock The Nations
14. Into The Labyrinth
15. Sacrifice
16. Forever Free
17. Innocense Is No Excuse
18. Crusader
19. Call To Arms
20. Destiny
21. Dogs Of War

"Pounding the world like a battering ram" zong Rob Halford al in 1980 op Rapid Fire, een nummer dat grote indruk op mij maakte. Die metalen aanpak was toen nieuw, inmiddels standaard met z'n snelle basdrums. Volgens hetzelfde recept is Battering Ram van Saxon, de groep die ook in 1980 indruk op mij maakte met het donderende Motorcycle Man en Machine Gun.

Bij de kleine lettertjes in het boekje valt op dat de hulp van Harvey Goldsmith in 2006 - '07 zijn vruchten heeft afgeworpen. Waar Saxon toen alleen op het Europese continent een grote naam was, zijn ze dat in 2015 eveneens in Engeland/VK. En meer dan dat.
Wat in 1984 met het gepolijste Crusader en de albums daarna niet werd bereikt, is uiteindelijk toch gelukt: de connecties van Goldsmith leidden ertoe dat het internationale agentschap van Steve Strange Saxon onder zijn vleugels nam, waardoor de groep sindsdien regelmatig door de VS en Zuid-Amerika tourt. Goldsmith had het dus goed gezien, toen hij stelde dat Saxon veel meer kon bereiken dan ze in 2006 deden.

De muzikaal harde aanpak en strakke productie die Saxon sinds Unleash the Beast (1997) toepast, is er ook op Battering Ram. Het album kent drie hoogtepunten met het rammende titellied dat traditiegetrouw de plaat aftrapt, de gitaar- en zanglijnen van Top of the World en vooral de voor Saxon muzikale noviteit Kingdom of the Cross: ingetogen en uitwaaierend gitaarspel ondersteunt de gesproken woorden van David Bower. In Engeland bekend onder zijn acteursnaam David Beckford, tevens van de groep Hell zoals Metalhead99 al vermeldde. In combinatie met kalme zang van Biff Byford klinkt het verhaal van de loopgravenoorlog van WO I. Toen ik begin deze maand door West-Vlaanderen en Noord-Frankrijk reed, had ik dit eigenlijk moeten afspelen.
Verder valt bij de credits op dat de zoon van gitarist Doug Scarratt gastmuzikant is op Moog synth en dat de zoon van Byford achtergrondzang deed.

De rest van het album is aangenaam en energiek, waarbij up- en midtempo werk elkaar afwisselt. Daarbij het snelle The Devil's Footprint, ondanks een nogal onnozele griezeltekst, echter indrukwekkend ingesproken door opnieuw Bower. Al met al een album dat ik véél liever hoor dan klassieker Denim & Leather, toen de groep na twee knallende voorgangers een kalmere aanpak verkoos. De volgende Saxon volgde drie jaar later: Thunderbolt.