Bløf - Omarm (2003)

Vanaf dit album ben ik ze steeds minder interessant gaan vinden. Zeer sterke opleving met Oktober en April, maar daarna niets meer van over. De titelsong is mooi en over het algemeen zijn de songs prima te pruimen. Het is alleen het zoveelste 'trukje' die het kaarsje alleen steeds meer deed doven.

Ik weet niet precies wat je met dat laatste bedoeld. Je kunt Bløf moelijk verwijten dat het teveel naar Bløf klinkt. Het is gewoon een goede rock band die prima gevarieerde songs maakt die passen binnen de bandbreedte van Bløf.

In feite werkt elke band zo, je moet alleen per keer bekijken hoe sterk het materiaal is ten opzichte van het oudere werk.

Omarm is een prachtig album van Bløf; mij net even te lang en met net even te weinig werk waar zij het beste in zijn, de wat stevigere Hollandse rock.

Er staan voor mij echt prachtige Bløf klassiekers op, Hart tegen Hart, Omarm. In Een Naam & Een Gezicht hoor je dat ook Bløf graag eens mag luisteren naar Neil Young & Crazy Horse. Helemaal niet erg.

Ik draai even warm, a.s. zaterdag een Bløf concert uit de Alles Blijft Anders toer.

Van mij geen zuurpruimerij inzake deze voortreffelijke band. Staan al twintig jaar op eenzame hoogte in het Nederlandse circuit. Hart op de juiste plek, prima tegenwicht van de verschrikkelijke Voice Of Holland cultuur die hier dit land al jaren beheerst. Hele TV-programma's gevuld met talent- en creatiefloze treurigheid aan semi-artiesten.

Bløf speelt oprecht, met een behoorlijke dosis overtuiging. Verder smaakvol, intelligent, afwisselend en aantrekkelijk. Niet al te ingewikkeld.

Voor mij had Omarm naar 40 minuten mogen worden teruggebracht, vandaar dat ik op 4**** blijf steken.

Dat bedoel ik dan ook niet. Ik vind ze simpelweg niet vernieuwend qua teksten, begeleiding en het totaal pakketje. Inderdaad hebben diverse bands hetzelfde probleem en daar raak ik dan ook op uitgekeken.
Het doet verder niets af van hun kwaliteiten, echter is het niet meer kwaliteit waar ik warm voor loop.

Tekstueel is het wat zweverig en hoogdravend , maar het is wel hun stijl . Live zijn ze steengoed , dat is echt waar . Hecht , scherp en genuanceert .
Het was ook niet makkelijk om met een vervolg op de proppen te komen na Blauwe Ruis , een plaat vol lading en emotie .
Onlangs heb ik deze weer even beluistert . Het is zeker geen slechte plaat , maar ergens halverwege verslapt mijn aandacht en da's geen goeie zaak .
Overigens vind ik wel dat ze weer prima eindigen . Ik verhoog een halfje . Vind ik het uiteindelijk wel waard .

“Dan bij album 6 maar het roer enigszins omgooien” zal het motto zijn geweest voordat aan ‘Omarm’ werd begonnen. En in mijn optiek is dat gelukt. De nummers rocken wat minder en er is meer aandacht geschonken aan een loepzuivere productie (compleet met surround mix).

Buiten de wat poppiere sound, geeft ook het gebruik van een instrument zoals de bandoneon op “Barcelona” en “Bougainville” de nummers een chanson achtige sfeer mee. Tevens gebruikt Paskal voor het eerst zijn kopstem (op het titelnummer) en wordt er ook voor het eerst op een studioalbum samengewerkt met andere artiesten (Thé Lau, Carel Kraayenhof en Miss Bee) wat ook weer een andere dimensie geeft. Bløf lijkt de sleutel tot een goed liedje gevonden te hebben, want ook op deze plaat staan vele pareltjes. Opener ‘De Mooiste Verliezers’ is voor mij het beste nummer van de plaat.

Zie http://www.musicmeter.nl/ar... voor een uitgebreider verhaal over Bløf.

mooie cd vooral het eerste nummer: ''de mooiste verliezers'' is mooi en vind ik ook het beste nummer

Daar ik absoluut geen liefhebber ben van de literaire parels die Blof aan het nageslacht denkt na te moeten laten ,kan ik ze muzikaal altijd wel waarderen.Nu heb ik een lieve vriendin die wel liefhebber is van het gehele plaatje dat Blof heet .Dus ook de teksten.En dan vind ik dus ook dat je de ballen moet hebben om je erover uit te spreken,want tenslotte komt het hier nogal eens voorbij en niet alleen op de dagen dat ik aan het werk ben.Deze plaat bevat toch wel aardige nummers als De Mooiste Verliezers, Een Naam & Een Gezicht en De Geest.Gelukkig zou Blof ,Blof niet zijn als ze dat niet om zeep zouden helpen met nummers als Omarm, Ten Westen Van De Zon en Ik Denk Dat Ik Ga Lopen.Muzikaal dik in orde en soms zelfs spannend.Ik ben met 3 sterren best mild ,maar dat is meer uit het oogpunt om niet weer de teksten discussie aan te slingeren,die ik bij andere Blof albums al heb mogen meemaken,en waar we toch niet uit gaan komen. 3 Sterren dus

Vanavond weer eens opgezet. Kwam een nummer voorbij tijdens The Passion en toen raakte het nummer 'Omarm' mij toch weer.

En ergens is dit wel een top album. Ik mis deze Bløf toch wel ergens. Nog wel wat invloeden van de oude band met Zeeuwse invloeden ( en dan voel je echt de steden Zierikzee, Middelburg en Vlissingen ) , maar overgaand naar de Umoja periode.

Kom weer eens naar het Arsenaal of het Bellamypark , jongens.. Jullie weten wat ik bedoel.

Dit is een heel goed album van Blof. Mooie nummers, goed verzorgd.

Voor mij juist het minst aansprekend album. Voor mij werd dit album gered door de bijgevoegde DVD.

Als opvolger van het (in mijn ogen) ijzersterke Blauwe Ruis, is dit toch wel een mindere plaat. Als geheel niet verkeerd, maar inmiddels behoorlijk 'zweverig' qua muziek en teksten.

'Dat wij dat zijn' en 'De Geest' vind ik de absolute hoogtepunten. Het titelnummer en het sterk bejubelde 'Barcelona' kunnen mij maar niet raken.