The Chills - Silver Bullets (2015)

Hier kijk ik toch wel erg naar uit, hun eerste nieuwe plaat sinds 1992.
De drie nummers die er al van bekend zijn (2, 5 en 11 hier) klinken erg veelbelovend.

Hier alvast in zijn geheel te beluisteren.

Nieuw album, echt benieuwd.

Wow. Had niet gedacht dat ze nog zo goed zouden zijn. Ben onder de indruk.

Apartments, Forster, Chills ....

Ze zijn Down Under wel stevig bezig om nieuw leven in gelopen carrieres te blazen.

Een kleine twintig jaar geleden verscheen het laatste voltallige album van de succesvolle Nieuw-Zeelandse band The Chills. De band kenmerkt zich om de verschillende muziekstijlen zoals pop, rock en psychedelica waar ze in de jaren hun muzikale pad mee doorlopen hebben. De constante factor in de verscheidenheid aan lineups die de band in de jaren tachtig en negentig verslond is zanger en gitarist Martin Phillipps. Depressies en verslavingen zorgden er echter voor dat Phillipps steeds meer wegdreef van zijn muzikale leven, maar hij trad nog steeds regelmatig op met The Chills en verschillende releases vonden hun weg naar de buitenwereld. Met de vaste lineup van de huidige band zijn ze nu terug met het vijfde album Silver Bullets.

Father Time voert de terugkomst van The Chills aan, wanneer de kerkklokken om ons heem klinken. De zonnige klanken doemen op in het winterlandschap, dat door Warm Waveform wordt gevormd. De gitaren en keyboards versmelten zich in de dromerige muzieksferen. Martin Phillipps komt met zijn zang angstig dichtbij, als de liefdesuitingen van The Chills hun weg naar de oppervlakte zoeken. De zachte gitaarklanken voelen aan als een vriend die je na jaren weer eens tegenkomt. Titeltrack Silver Bullets opent met een vast drumritme van Todd Knudson, waar Phillipps en Dickson hun melancholieke gitaarklanken overheen duwen. Waar de kogels hun richting zoek naar de opkomende vampieren duikt Phillipps de kant van R.E.M. op. De orgelklanken voeren de muzikale lijn aan, waarin de instrumentatie zijn eenheid vindt. De schoonheid van Underwater Wasteland staat recht tegenover de harde werkelijkheid waar de teksten doorheen voeren. Phillipps grijpt zich vast aan overbevissing en het vervuilen van onze wateren. Het klankenpalet versterkt zich met de onderliggende lagen van keyboards en drums. Het herhalende gitaarpatroon zorgt echter voor de tocht onderwater, waarin de verschrikking van het verslechterde milieu de mensen tegemoet komen.

America Says Hello laat geen spaan heel van de huidige grootmacht en hun wereldse vrienden. Onderdrukking en oorlog worden aangevoerd in de kracht van Dickson’s bas riff en de melodieuze klanken van het keyboardspel van Scally en Wilson. Het volle geluid dient als de wereldmacht, waarbinnen Phillipps in zijn warme zang de wereld probeert wakker te schudden. Het muzikale onderonsje wordt gevormd door de herhalende gitaarklanken van Liquid Situation, waar de drums de situatie pijlen. Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon is het langste nummer van het album en opent met een drone waar de drums het ritme op vormen. Nadat een vertraagde One of These Days van Pink Floyd zich even in het geheel lijkt te vermengen voeren de armen en rijken zich steeds verder van elkaar af. De hoop op een beter vooruitzicht lijkt te verdwijnen wanneer de hevigheid van percussie en gitaren toeneemt. De pianoklanken voeren het opfleurende tweede gedeelte van het nummer aan. De tocht naar een betere toekomst wordt voortgezet met de opgetogen zang van Phillipps en de ondersteunende vocalen van de andere bandleden. De dynamische structuur en verschillende muzikale lagen maken het nummer tot één van de hoogtepunten van de band.

Op Aurora Corona vraagt Phillipps de aarde om vergeving van wat de mensheid haar heeft aangedaan. De pianoklanken zorgen voor het steuntje in drug om mensen bewust te maken van hoe een omslag in de omgang met haar de wereld kan redden. De pijn die Martin anderen heeft aangedaan komt tot uiting in I Can’t Help You. Zijn schaamte grijpt zich vast in de keyboardklanken en het vooruitstrevende gitaarspel. Tomboy is de benaming van het meisje dat zich in het gelijknamige nummer gesteund voelt door het vioolspel van Scally en het harmonieuze kinderkoor. Het herhalende karakter voert Phillipps wat af van de daadwerkelijke schoonheid van het melodieuze nummer. Molten Gold zet zich als sluitstuk op eenzelfde wijze neer, met de herhalende gitaarklanken. De charme van het nummer is terug te vinden in de poëtische liefdesuitingen, die zich als een overwinning in het bestaan over de band ontfermen.

Silver Bullets is een opleving van een weggezonken schoonheid en strekt zich uit naar de problematiek van de huidige wereld. Hoop doet het album opleven in zijn melodieuze klanken van gitaren en keyboards en de warme stem van Martin Phillipps. Het is hem dan ook vergeven dat een nieuw album zolang de oppervlakte maar niet wist te bereiken. The Chills voelen meer dan tevoren aan als een eenheid en verbinden onderwerpen van het het heden en verleden met elkaar tot een glorieuze zegetocht.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Underwater Wasteland & Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Chills - Silver Bullets - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Nieuw Zeeland afkomstige band The Chills heeft geen hele imposante stapel platen op haar naam staan, maar de drie platen die de band tussen 1987 en 1992 uitbracht zijn zo goed en zo invloedrijk dat The Chills best een grote band mag worden genoemd.

In 2007 keerde de band al eens terug met een prima comeback plaat en dat kunstje wordt nu nogmaals herhaald met Silver Bullets.

In de openingstrack zwelt een mannenkoor aan en worden de kerkklokken geluid. Je verwacht vervolgens een al even groots klinkend rockgeluid, maar de muziek van The Chills is gelukkig heerlijk subtiel gebleven.

De band vertrouwde in het verleden op mooie gitaarlijnen, trefzekere accenten, bijzondere ritmes en de warme stem van zanger Martin Phillips en doet dat nog steeds. Je kunt wel horen dat in Nieuw Zeeland de lente moet gaan beginnen, want wat klinkt Silver Bullets heerlijk zonnig. En wat klinkt de plaat mooi en verzorgd.

De prachtige, breed uitwaaiende, gitaarlijnen vullen direct de hele kamer, waardoor de zon direct gaat schijnen. Die blijft vervolgens schijnen door de tijdloze popliedjes van The Chills. De band liet zich in het verleden inspireren door de betere bands uit de 60s en die invloeden hoor je nog steeds. Belangrijk vergelijkingsmateriaal kan dit keer ook dichter bij huis worden gevonden, want Silver Bullets klinkt net zo mooi en tijdloos als de beste platen van de Australische band The Go-Betweens.

Martin Phillips is nog altijd een uitstekend zanger en heeft een serie songs geschreven die je na één keer horen niet meer wilt vergeten. Alles klinkt even melodieus en even tijdloos. Het lijkt makkelijk, maar begin er maar eens aan.

Bij een comeback van een band die de piek al weer een tijdje achter zich heeft liggen moet je over het algemeen voorzichtig zijn met verwachtingen, maar The Chills overtreft ze met Silver Bullets allemaal; ook de hele hoge. Erwin Zijleman

Uitstekende bijdrages! Ben zelf compleet overdonderd door dit album en wist de juiste woorden nog niet te vinden. Gelukkig hebben de Hugo's en Erwinnen onder ons er geen moeite mee.

Wat heb ik gemist, welk album bedoel je?

Stand By, is uit 2004 zie ik. En wordt hier een EP genoemd

Lekkere muziek en voornamelijk een erg aangename zangstem.
Ik merk wel dat dit niet mijn type muziek is, en zal het ook niet vaak opzetten (of eigenlijk nooit), maar ik weet wel wanneer iets een lekkere plaat is.

Heerlijk dat de Chills er weer zijn, met hun tijdloze jangle-achtige arrangementen, pakkende melodietjes en bovenal die vriendelijke stem van Martin Phillips. Tijdloos, want deze plaat hadden ze voor mijn gevoel ook in de jaren 80 of 90 hadden kunnen maken, en daar zit 'm toch een beetje de kneep, want ik had het leuk gevonden wanneer ze hadden laten horen dat er nogal wat tijd is verstreken en dat niets en niemand stil heeft gestaan. Iets anders dan die geweldige platen van 20 à 30 jaar geleden kortom... Niets mis met dit album, ik ben blij om Phillips weer te horen en er zitten natuurlijk weer een paar prachtige nummers bij (met name When the poor can reach the moon en Tomboy), maar een plaat die eigenlijk niets méér doet dan gewoon de draad weer oppakken, daar zat ik persoonlijk niet op te wachten.

Live in Amsterdam

The Chills - America Says Hello @ Paradiso

Dat vond ik het hoogtepunt van het concert. Gebeurt niet vaak dat een recent nummer het beste is bij een concert van een band die al ruim 30 jaar bestaat

Er zijn genoeg bands die op hun comebackalbum nogal geforceerd fris en modern proberen te klinken, terwijl hun oude, versleten zangstemmen zich daar eigenlijk niet meer voor lenen. Ik was daarom bang dat dat hier ook het geval zou zijn. Nu heb ik begrepen dat The Chills ook in de jaren '80 en '90 al fris en poppy klonken, dus in principe zouden ze het in de vingers moeten hebben om nóg zo'n album af te leveren. Dat bleek te kloppen.

Silver Bullets klinkt luchtig, zomers en aanstekelijk. Persoonlijk houd ik niet zo van al te poppy rockliedjes zoals deze, maar toch vind ik hun sound wel wat prettigs hebben. Poppy hoeft niet altijd goedkoop te klinken en zo klinkt The Chills hier zeker niet. Er hangt ook een fijn ontspannen sfeertje om de muziek dat me wel bevalt.
Toch is dit niet helemaal mijn soort muziek. Daarvoor is het allemaal wat te luchtig, te braaf en te eentonig. Ik mis de elementen die een liedje écht aanstekelijk kunnen maken: een fijne gitaarhook, een uithaal van de zanger of een oorstrelende melodielijn. Ik zeg niet dat dit geen van allen is terug te horen op dit album, maar naar mijn smaak allemaal in te geringe mate.
Goede melodielijnen zijn essentieel voor een geslaagd popalbum, maar op enkele uitzonderingen na (Warm Waveform, When the Poor Can Reach the Moon en Aurora Corona; niet toevallig mijn drie favorieten) weten de liedjes op dit album me niet echt te pakken. Catchy zijn ze allemaal en makkelijk mee te zingen zijn ze ook, maar blijkbaar ben ik niet erg vatbaar voor Chills-pop.

Voor een album dat ik met mijn volle aandacht wil beluisteren weet Silver Bullets niet voldoende te boeien. Misschien is dit daarom wel de perfecte achtergrondmuziek. De vrolijke noten dringen toch wel tot me door, zonder dat ik op de inhoud of kwaliteit van de liedjes hoef te letten. Na drie kwartier Silver Bullets op de achtergrond heb ik weliswaar weinig memorabels gehoord, maar toch houd ik er iedere keer best een prettig gevoel aan over.

Lees het net maar the Chills betichten van geen melodielijn ....
Luister eens naar pink frost zou ik zeggen

Nog nooit een poging ondernomen te verwoorden waarom dit album zo'n voltreffer is.

Om te beginnen, Underwater Wasteland heeft een combinatie van elementen in zich die diep weten te raken: melancholie, cynisme, het perfect aan de oppervlakte brengen van een realiteit in het onderbuikse (/ onderzeese), een prachtige opbouw, geweldige gitaarlijnen en een groots atmosferisch geluid. Het nummer spreekt zo tot de verbeelding dat het de problemen van overbevissing en afval in de oceanen dieper doet doordringen dan wanneer ik er een documentaire over zou zien.

Een andere voltreffer is Warm Waveform. Zo melodieus als Pink Frost, veel knusheid uitstralend, een warm bed vormend van gevoelens van veiligheid, liefde en intimiteit.

Het derde briljante nummer is het sprankelende, beeldsprakige Pyramid, waar flink tegen het kapitalisme wordt aangeschopt. Geweldig hoe ook hier de muziek de teksten ondersteunen. Bij het wat grimmige "Why should I climb" gedeelte is het alsof je de pyramide juist afrolt, terwijl daarna (bij het niet meer omhoog hoeven klimmen) een viool een geweldig gevoel van vrijheid geeft en de gitaren daarna veel energie uitstralen. Het nummer gaat dan over in het luchtige When the Poor Can Reach the Moon, dat een onvervalst portie idealisme uitdraagt. En met wat een ongkende intensiteit allemaal!

Het uptempo America Says Hello druipt ook over van een gezond portie cynisme, en bovenal geweldige gitaarklanken zoals ze alleen down under geproduceerd worden. Silver Bullets behoort ook tot de sterkste nummers op het album. Het meeslepende Tomboy is ook mooi. Molten Gold is dan toch een ietwat flauwe afsluiter. Op het singeltje van dat nummer staat trouwens een nieuwe versie van Pink Frost, de intro is een beetje vlak maar als het dan eenmaal op gang is is het wel weer genieten.

The Chills in mijn hart gesloten sinds afgelopen week. Een openbaring!

"Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon" is een prachtig nummer. Mijn favoriet. Spannend en prachtig opbouwend tot een bevrijdend hoogtepunt. R.E.M. is hier niet weg te denken.

Over dit album: alsof de band The War On Drugs in samenwerking met Michael Stipe (R.E.M.) heeft besloten om samen een album op te nemen. Desalniettemin heeft The Chills een behoorlijk aangenaam stijltje om zich heen hangen die wonderwel authentiek en onderscheidend genoeg is. Hoe vreemd dat ook moge rijmen met de bovenstaande duiding. De zangstem van Martin Phillipps klinkt sympathiek en warm.

Hopelijk snel een nieuwe plaat!

4*

Na vele jaren zomaar deze plaat beluisterd. Ik kende de Chills nog van tje 80’s . Vaker live gezien. Ze stelden me nooit teleur. Ook nu niet! Prachtige teksten en composities. Genot voor het oor en positief voor the mind. Prachtig allemaal.
Kijk naar ze uit wanneer ze in juni a.s. In Amsterdam weer s optreden. .