Bon Jovi - Burning Bridges (2015)

Goeie reden. Je vind het al jaren maar niks en toch moet het je smaak zijn? Denk dat je dan beter de hoop op kunt geven.


Neen, 21 aug. Heb nu 5 v/d 10 nummers gehoord en ik wordt er blij van, voor mij al een geslaagde plaat.

Ik ben, na de grote teleurstellingen van The Circle en What About Now, zeer aangenaam verrast. Eindelijk weer een plaat die een fris Bon Jovi laat horen, in plaats van de uitgebluste en uitgebrande band van de afgelopen jaren. Alleen Saturday Night Gave Me Sunday Morning, gek genoeg de enige track co-written door Richie, klinkt inspiratieloos en precies binnen de lijntjes zoals BJ dat de afgelopen jaren heeft gedaan. Daarbij is het refrein een exacte kopie van Nickelbacks Gotta Be Somebody.

Teardrop To The Sea had makkelijk op These Days of Keep The Faith gepast. We Don't Run is de lead single zoals we die sinds It's My Life verwachten, maar laat tegelijk ook horen dat de band nog steeds mee kan gaan met de tijden. Classic Bon Jovi, maar met het vleugje Imagine Dragons en Fall Out Boy er doorheen zou het zo nog in de (Amerikaanse) hitlijsten kunnen scoren. Ook We All Fall Down laat zien dat Jon weet wat er speelt, het nummer past zo in het oeuvre van The Script en consorten. Blind Love is een lief, klein nummer. Beetje saai wellicht, maar fijn genoeg om niet te skippen.

Op de tweede helft laat Jon echt zien wat Burning Bridges betekent. Ik geloof oprecht dat Richie's vertrek hem een nieuwe boost heeft gegeven om te bewijzen dat hij het wel kan, ook zonder Sambora. Tico's drummen op Who Would You Die For is heerlijk, en qua sfeer had het ook zeker niet misstaan op These Days. Fingerprints is niks zoals ik ooit eerder van Bon Jovi heb gehoord; tekstueel en muzikaal fris en vernieuwend, en een Gary Moore-achtige solo van Shanks bewijst definitief dat Bon Jovi niet afhankelijk is van Richie.

Life is Beautiful is de soort track die Lost Highway had moeten maken, en I'm Your Man heeft een rauwere, swingende rock n roll vibe met het spel David Bryan in de hoofdrol. Tenslotte afsluiter Burning Bridges: een cynische, sarcastische Jon die voor het eerst sinds New Jersey's Love For Sale weer een spontane, vrolijke track aflevert.

Het is niet de perfecte Bon Jovi plaat, maar zeker de leukste en kwalitatief meest constante plaat sinds These Days. Voor het eerst in jaren durf ik mezelf weer met trots een Bon Jovi-fan te noemen, en dat zegt heel wat.

Goed, het hele ding een paar keer gehoord hebbende, valt het stemmige A Teardrop To The Sea mij als positieve uitschieter op. Een gevoelige track waarvan het op zijn minst gewaagd is om het bal ermee te openen.

Jammer dat het vervolg onder de grauwe middelmaat schiet. Vervelende pogingen om tot die nieuwe anthem te komen. We Don't Run en Saturday Night zijn weer eens verstrikt in de genadeloze strengen van bloedeloosheid waarmee de automatische piloot van de frontman ook niet eens meer wíl worstelen.

We All Fall Down lijkt tegen het geluid van Sambora's Undiscovered Soul aan te schurken. Een song met een typische jaren 90 feel. Alleen blijft de 'soul' voorlopig 'undiscovered'. De brug en de solo daarna zijn kort maar smaakvol. Dat is een klein lichtpuntje dar het vermelden waard is. Om vervolgens door het zeikerige Blind Love weer terug de duisternis ingerost te worden.

Zo blijft het behelpen met de mannen uit New Jersey. Het zal ze een zorg zijn want de stadions blijven vollopen. Het valt op dat op Burning Bridges wel geprobeerd wordt om de stemmigheidskaart te trekken. Veel balladesk materiaal met af en toe een moment dat doet opveren. De opener is daarvan een voorbeeld en ook het getergd klinkende Who Would You Die For schaar ik daaronder. De track is mooi van opzet maar lijkt niet af te zijn. Ineens is het over en zit je met je ontredderde kadaver in het kabbelende Fingerprints

De spaarzame rockers zijn om te huilen. Life Is Beautiful en I'm Your Man zijn gespeend van al het vuur en houdem voortdurend de handrem erop. Zelfs I'm Your Man van Wham! rockt nog harder.

Burning Bridges is dus een tussendoortje met nieuwe nummers. Het sluit naadloos aan op wat Bon Jovi de afgelopen vijftien jaar uitvrat. Wel of geen Richie Sambora, het maakt allemaal geen zak uit. De spaarzame lichtpuntjes wegen niet op tegen het grote aantal dieptepunten. Het waakvlammetje wil maar niet ontbranden tot een laaiende vuurzee. De belangen van het imperium zijn kennelijk nog te groot.

Muzikaal gezien vind ik dit album wel oké, tekstueel gezien hebben we het al 100.000.000 keer gehoord en dat kan wél verkeerd zijn! De songs Blind Love en Burning Bridges vind ik wel te pruimen, de rest had, wat mij betreft, niet uitgebracht hoeven te worden. Welterusten...

Typisch dat dit plaatje nog zo'n hoog gemiddelde heeft. Het trapt af met een gevoelige ballad dat ook meteen het beste nummer is van het album is.
Daarna blijft het allemaal wat lauw en standaard en mede daardoor wat aan de saaie kant. Zelfs na meerdere luisterbeurten kan ik mijn aandacht er niet volledig bij houden.