Bon Jovi - Burning Bridges (2015)

Jon Bon Jovi vertelde het volgende over deze release: Bon Jovi: Burning Bridges Is The Band’s Latest Album, But Not The Next « WCBS-FM 101.1 - wcbsfm.cbslocal.com
Een opwarmertje voor het "echte nieuwe album" van volgend jaar dus.

Van wat ik tot nu toe gehoord heb: We Don't Run en Saturday Night Gave Me Sunday Morning zijn wel aardige nummers, niet heel veel bijzonders. Omdat dit de eerste 2 beluisterbare nummers waren was ik even bang dat de rest van het album van hetzelfde niveau zou worden. Maar Teardrop to the Sea en Blind Love hebben me echter positief verrast, wat mij betreft een bevestiging dat Bon Jovi nog steeds hele sterke songs kan schrijven. Benieuwd naar de rest! En vooral naar het 'echte' nieuwe album begin volgend jaar.

Dodelijk saaie nummers!! Ik heb zeer lage verwachtingen van dit album, En de vier nummers die ik heb gehoord maken duidelijk dat de afgelopen 15 jaar alleen Jon het echt voor het zeggen heeft gehad. Hij bouwt voort op de vorige albums waarin Richie altijd al een bijrol kreeg toebedeeld, waardoor je Richie nu ook helemaal niet mist!

Richie komt zelf ook met een nieuw album en daar kijk ik dan weer veel meer naar uit.

Bon Jovi is al twintig jaar saai. De titel straalt hoop uit maar de nummers spreken voor zich: hier is geen zak veranderd.

Het valt me we wel op dat steeds meer albums weer een ouderwetse speelduur hebben.

Als het niet je smaak is prima, maar noem het niet saai. We Don't Run is zeker geen 'standaard' BJ nummer. Klopt dat de band niet altijd vernieuwend is geweest maar bij We Don't Run vind ik dat juist wel. Schijnt dat Jon gezegd heeft dat het nummer een voorbode van de nieuwe studioplaat in 2016 is. Ik ben benieuwd.
Burning Bridges is een geslaagd tussendoortje wat mij bereft (gebaseerd op 5 v/d 10 nummers). Wel doodzonde dat Richie er niet meer bij is maar daarvoor krijgen we t.z.t. wel weer een fijne soloplaat van 'm.

Het zou mijn smaak juist moeten zijn. En ik noem het dus wel saai. Want ik vind het saai omdat het saai is. We Don't Run is precies een poging om huisvrouwtjes met een veel te gemakkelijk refreintje te paaien. De hippe beat is er om het modern te houden. Wat het nummer definitief nekt is die hemeltergende uitgeblustheid die al jaren door het Bon Jovi kamp waart. Misschien helpt het om eens wat minder vaak drie uur lang op het podium te staan en eens wat meer tijd te besteden aan het terugvinden van het heilige vuur.

Als je Runaway als standaard aanhoudt is het geen standaard BJ-nummer inderdaad. Dat statement geef ik je.

Is het album al uit trouwens? Aangezien je de vijf sterren al hebt klaargezet.

Goeie reden. Je vind het al jaren maar niks en toch moet het je smaak zijn? Denk dat je dan beter de hoop op kunt geven.


Neen, 21 aug. Heb nu 5 v/d 10 nummers gehoord en ik wordt er blij van, voor mij al een geslaagde plaat.

Kortom, je mag nog niet stemmen. Pas als je de gehele plaat hebt gehoord, dus panjoe of andere mod kan de stem weg halen.. Verder wil ik niet dood worden gevonden met een dergelijk album in huis.. Ik heb We Don't Run even beluisterd.. man wat een troep. Eros Ramazzotti, Phil Collins en Destine in een kokertje.

Dat maak ik graag zelf uit. Bon Jovi is een jeugdliefde waarvoor ik altijd een klein zwak zal houden. Ofschoon ze eigenlijk al heel wat jaartjes rommel uitbrengen, ga ik toch elke keer even kijken of het heilige vuur toch weer teruggekomen is.

Alhoewel ik niet al over een heel album kan oordelen nu.

Was eind jaren 80 een behoorlijke Bon Jovi liefhebber. Na verloop van tijd liet ik de muziek een beetje voor wat het was, maar dat wat ik hoorde bleef vertrouwd klinken. De nummers van dit album die ik tot nu toe hoorde zijn weer een feest der herkenning. Prima pakkende songs die je direct bijblijven. Zoals bijna altijd zal als het album echt uit is het er weer niet van komen om hem helemaal te luisteren. Niet terecht. Ik heb in de loop der jaren een enorm respect voor Jon Bon Jovi gekregen. De band had de pech dat vlak na hun doorbraak het verschrikkelijke grunge tijdperk aanbrak. Alles moest ineens met een chagrijnige blik worden gebracht en hoe negatiever hoe beter. Ineens waren bands als Bon Jovi, Europe en de hele mikmak taboe bij het grote publiek, terwijl datzelfde Nirvanapubliek een paar maanden daarvoor nog bij Bon Jovi uit hun dak gingen. Jon Bon Jovi moest het van al die hardrockers nog het meest ontgelden. Gelukkig trok Jon zich nooit ergens wat van aan en met zijn goudeerlijke aanpak bouwde hij een miljoenenbedrijf op en is hij verantwoordelijk voor een paar honderd werknemers. En ondertussen is de muziek nog net als eind jaren 80 gewoon dikke prima, nee niet vernieuwend of spectaculair, maar waar Bon Jovi komt is het feest. Bon Jovi heeft alle stormen doorstaan, door zichzelf te blijven en zou iedereen uit kunnen lachen, maar daar is Jon uit de man niet naar.

Verschrikkelijke grunge tijdperk ??

Het gaf in mijn beleving de ingeslapen gitaarrock weer een fikse schop onder de kont.
Geen Bon Jovi die dit kon veranderen.
Ik wil niet beweren dat Bon Jovi een slechte band is ( ikzelf moet verder weinig van ze hebben.)
Maar, het is feitelijk een band die nu niet bepaald uitblinkt in originaliteit en nogal binnen de lijntjes kleurt.
Op Keep The Faith en het alleraardigste These Days hoorde ik wel dingen die mij bevielen, maar de laatste 20 jaar ? Meer van het zelfde dus.
Spanningsloze stadionrock.

Bon Jovi heeft weten zonder meer weten te overleven in al die jaren. Dat is respectabel. Zonder meer. Jon Bon Jovi is de vleesgeworden arbeidsethos. Hard werken, in jezelf geloven en dan bereik je ondanks vele tegenslagen alles wat je wilt.

Je relaas suggereert alleen dat Bon Jovi stilistisch nog steeds diezelfde band als uit de jaren 80 is. Dat bestrijd ik. Juist omdat hij verantwoordelijk is voor al die werknemers speelt hij al jaren op safe. De albums vanaf Crush zijn veel meer middle of the road dan al het voorgaande werk. Veilig en vooral nogal uitgeblust. Gelukkig mag de melodieuze hardrock weer een beetje en zijn er heden ten dage allerlei alternatieven voorhanden. Alternatieven die muzikaal veel beter zijn maar alleen organisatorisch weer minder sterk. I don't care want het gaat mij alleen maar om de muziek.

Toch koester ik een kleine hoop dat Bon Jovi bij wijze van 'going out with a bang' de roots van zijn succes opzoekt. Het kan hoor. Want een David Bryan die met Steel Panther op het podium uit zijn dak staat te gaan met Runaway biedt de opening wel alvast.

Ja je leest het goed. Grunge heeft behalve Pearl Jam niks blijvends gebracht. Begin jaren 90 heb ik nauwelijks een fatsoenlijk album voorbij horen komen. Ten en Achtung Baby zijn toppers van toen en voor de rest was het armoe troef voor mij. De roots was al begonnen, maar werd door die grunge (gelukkig tijdelijk) naar de achtergrond gedrukt. Er was helemaal nergens een schop onder de kont nodig. De Pixies waren er trouwens al, maar dat werd niet gepruimd door de massa, maar pas toen de radio besloot dat grunge "cool" was besloten de luisteraars het ook goed te vinden. Alleen hadden de Pixies geen charismatische voorman en dus bleven de Pixies op de achtergrond. Nirvana die de muziek van Pixies grotendeels copieerden hadden ineens wel succes. Heb ik nooit begrepen. De Pixies waren een veel betere ambassadeur, omdat zij de grunge met een lach brachten. Nirvana was alleen negatief en dus snel afgelopen.

Ja en meer van hetzelfde de laatste 20 jaar? Dat is een veel terugkerende discussie en telkens is een ieder het er wel over eens dat een band na een jaar of 10 - 15 zichzelf enigszins herhaalt. Daar verschilt Bon Jovi niet in. En spanningsloos? Ja als het je smaak niet is dan is het dat al gauw. Als ik naar Pink Floyd of Marillion luister dan voel ik ook geen spanning.

Nirvana was afgelopen omdat Kurt Cobain stierf, maar goed.
Verder waren er nogmeer uitstekende grunge bands.
Ik vind het in ieder geval wel een boeiend tijdperk. Maar daar verschillen we dan kennelijk van mening in.
Bon Jovi is in mijn optiek al jaren geen relevante band meer in ieder geval.

Met These Days heeft Bj de grungehype aardig het hoofd geboden toch? Een plaat met passie. Dat is op Crush en Have A Nice Day wel anders.

Ik dacht dat de verkoopcijfers van These Days wat tegenvielen, maar goed maakt niet uit verder. Vond het een aanzienlijke verbetering in artistiek opzicht.
Waar het mij eigenlijk om ging was de aanval op de grunge van Hendrik 1968.
Dat boeit mij verder niet, maar om die stroming de schuld te geven vanwege de daling in populariteit van BJ gaat mij wat ver.
Het was kennelijk tijd voor wat anders.
Al die hairbands waren op een gegeven moment op hun retour.

Er was toch wel van iets dergelijks sprake hoor. Er zijn meer bands die wars waren van trends en die kregen het daardoor heel moeilijk. Grunge was buiten de muziek gewoon een ordinaire trend met eigen spelregels waardoor vele artiesten gedwongen werden zich aan te passen om niet door de platenmaatschappij gedropt te hoeven worden. Bon Jovi was daar iets te groot voor en ging gewoon zijn eigen gang met een geslaagde plaat. En guttegut, het zal iets minder verkocht hebben. Lekker belangrijk.

allebei een spraakgebrek. guttegut, boeisnd, haarspray in de keel?

Abrupt telefoontje tussendoor.
Ik was potdomme nog niet eens klaar met mijn verhaal.

welles! of was het ontopic?

Niet echt. Kan toch nog niets over dit album zeggen. Levendige discussie Bon Jovi versus Grunge.

Modern Talking vs indie rock ??

Waar was ik gebleven ? Oh ja, verkoopcijfers zeggen mij ook niet al te veel.
En als er een nieuwe ontwikkeling in de pop/rock muziek plaatsvindt, dan pakte dat vaak genoeg verkeerd uit voor acts die kort er voor nog heel veel succes hadden.
Zo hard kan de scene dus zijn. Nu is het een stuk eenvoudiger. In wezen kun je alles maken nu. Ruimte voor iedereen. We hebben nu met veel minder trends te maken.
Bon Jovi is er relatief nog aardig uitgekomen en dat heeft Jon B natuurlijk wel goed gedaan.
Maar artistiek is het er allemaal niet beter op geworden.

Eens.

Vergeet ook niet dat Keep The Faith, waarme de band het glamimago van zich afwierp, ook al succesvol was in de opbloeiende grungeperiode.

Maar goed, de vier veilige en dodelijk saaie nieuwe nummers die ik heb gehoord, bevestigen mijn vermoeden: Richie Sambora speelde al jaren geen belangrijke rol meer bij Bon Jovi. Toch wel apart dat veel liefhebbers van het oude werk, zoals ik en en Edwynn blijkbaar zo loyaal (of gek) zijn om bij een nieuwe album steeds weer, tegen beter weten in (nu spreek ik voor mezelf), checken of Bon Jovi nog kan verrassen of wellicht weer een beetje oude glorie weet terug te halen.

In other news: Richie Sambora zat de afgelopen tijd ook in de studio. Benieuwd waar hij mee komt.

Uit nostalgische overwegingen blijf ik de band met een schuin oog volgen inderdaad. Mijn eerste LP was het Bon Jovi-debuut. Dat had toen iets magisch en dat heeft me nooit losgelaten.

Ik ben er nooit voor gevallen, al hebben ze een paar uitstekende songs geschreven. Keep The Fath, Dry County en Wanted Dead Or Alve vind ik bijzonder sterk.
Opgekomen in de herrijzing van de glamrock, de stevigere variant dan die halverwege de 80's weer opkwam. Kiss, Motley Crue, Poison, Europe....ik vond er geen zak an. Hoop bombarie maar verder niet heel veel om het lijf.
Van Bon Jovi kun je in ieder geval nog zeggen dat ze zich doorontwikkelt hebben.
Van dat belacheljjke imago werd gelukkig afscheid genomen.
Het meeste moeite heb ik met die mierzoete misbaksels van ballads en van de stem van Jon ben ik sowieso nooit een fan geweest.
Sambora was in dat opzicht een veel completere muzikant. Mooie stem en een uitstekend gitarist, maar helaas ook erg labiel.

Het enige wat ik dan ook in huis heb, is zijn eerste soloalbum Stranger In This Town.
Mooi album die spanning heeft.

Ik ben er nooit voor gevallen, al hebben ze een paar uitstekende songs geschreven. Keep The Fath, Dry County en Wanted Dead Or Alve vind ik bijzonder sterk.
Opgekomen in de herrijzing van de glamrock, de stevigere variant die halverwege de 80's weer opkwam. Kiss, Motley Crue, Poison, Europe....ik vond er geen zak an. Hoop bombarie maar verder niet heel veel om het lijf.
Van Bon Jovi kun je in ieder geval nog zeggen dat ze zich doorontwikkelt hebben.
Van dat belacheljjke imago werd gelukkig afscheid genomen.
Het meeste moeite heb ik met die mierzoete misbaksels van ballads en van de stem van Jon ben ik sowieso nooit een fan geweest.
Sambora is in dat opzicht een veel completere muzikant. Mooie stem en een uitstekend gitarist, maar helaas ook erg labiel.

Het enige wat ik dan ook in huis heb, is zijn eerste soloalbum Stranger In This Town.
Mooi album die spanning heeft.

Dat Bon Jovi de bekendste was, wil niet zeggen dat ze de enige was. Zo ontwikkelde niet alleen Bon Jovi zich in de jaren 90 verder maar ook Kiss, Mötley Crüe, Poison, Steelheart, Great White, Cinderella en noem ze allemaal maar op werden serieuzer. Allen kwamen in de jaren 90 met volwassen albums met veel soul en ruwe passie. Maar ja, die overleefden om uiteenlopende redenen hun interne en externe crises veelal niet en werden zodoende snel vergeten. Europe maakte een hele late doorstart. Zij kunnen niet op zo'n grote fanschare als Bon Jovi rekenen maar hebben kwalitatief momenteel veel meer in huis.

Richie Sambora is degene met ziel in zijn donder. Juist omdat hij zijn issues heeft denk ik. Stranger In This Town was zijn beste worp maar ik frons dan weer als ik hem hoor zeggen dat hij baalt dat hij niet het succes van Blaze Of Glory wist te benaderen. Bewust of onbewust zijn ze alleen maar bezig met hitjes proberen te scoren.

Ik hoor geen hits op Stranger in This Town, hoe goed het album ook mag zijn.
Het heeft meer een no nonses bluessy sfeer en de ballads kan ik goed hebben op die plaat.
Betreft de bands die je aanhaalt.......ik heb het niet gevolgd en ben ook niet van plan om dat alsnog te doen. Niet mijn ding en van de attitute van al die gasten zakt mijn broek af. ( Europe lijkt me dan wel weer redelijk down to earth.)
Vooral Motley Crue had echt een houding van "kijk ons eens 100% rock and roll zijn" zoooo over de top.
Ik luisterde meer naar bands die ook tegen de hardrock aanschurfte, maar dan met een prog randje- Kansas, Styx, Journey, Magnum en vooruit ook Toto, die ook wel hitgericht waren.
Maar ook deze bands draai ik feitelijk nooit meer.
Ik ben niet zo meer van de bombastische rock.