Queensrÿche - Condition Hüman (2015)

Goed, nu heb ik m zowat de hele week elke dag gedraaid en voorlopig kom ik uit op 4*. Ik zal beginnen met meteen terugnemen wat ik dacht toen 'Hellfire' uitkwam: dit is inderdaad geen nostalgisch feestje, maar Queensrÿche 2015 die het herkenbare geluid meeneemt naar een volgende evolutie. Toen ik de rest van de nummers hoorde was het dan ook een gevoel van opluchting, maar ik moest ook even wennen. Ze zijn in zee gegaan met Chris 'Zeuss' Harris, wie een grootheid schijnt te zijn in de wereld van metalcore. Toen ik dat las en vervolgens het album nog een keer hoorde werd het mij duidelijk hoe deze man de band heeft beïnvloed; ik zou toch zweren dat ik bepaalde accentjes hoor in de productie of in de refreintjes die mij wat aan het genre doen denken.

Het album zelf vind ik niet zo sterk als de voorganger, welke ik nog steeds gierend en brullend kan draaien zonder verveling. Condition Hüman is wat minder een feestje om te laten zien dat ze het nog kunnen en het 'moeten' is een beetje weg. Wat we nu horen zal een goede indruk geven van wat we in de toekomst ook van deze band kunnen verwachten. Nummers als 'Arrow of Time' en 'Guardian' knallen er natuurlijk nostalgisch lekker in met typische Queensrÿche riffs en twin-gitaar partijen. De stem van LaTate... eh... Torre gaat wederom de hoogte in en met de lyric "Revolution Calling" geven ze Tate nog even een trap na. Dat doen ze nog eens met het naar mijn idee zwakkere 'Hellfire', welke stukken van 'Suite Sister Mary' herhaalt. Daarna wordt het interessant. 'Toxic Remedy', 'Selfish Lives', en 'Eye9' zijn drie lekkere nummers die niet pretenderen klassiekers te worden, wat ze ook niet zal lukken denk ik. Toch is het voor mij waar deze plaat om draait. Je hoort dat het Queensrÿche is, maar je hoort dat er iets nieuws gebeurt. Het klinkt moderner. Vooral bij de basriff van 'Eye9' verwacht ik steeds dat er djent-ritmes aankomen, maar dat gebeurt (gelukkig) niet. Scott Rockenfield is wat dat betreft de grote ster van dit album; zijn drums vervelen geen moment en blijven eigenzinnig. Dit moderne gevoel wordt doorgezet met de ballads 'Bulletproof' en 'Just Us', waar LaTorre zich eindelijk kan onderscheiden van zijn voorganger, en 'Hourglass', welke bij mij wat minder indruk maakt. Het album wordt afgesloten door nog een snelle rocker 'All There Was' en vervolgens het slotstuk 'The Aftermath' en 'Condition Hüman'. Eerlijk gezegd weten die laatste paar nummers me niet meer te boeien, hoewel ze hun best doen om wat Queensrÿche-clichés eruit te persen.

Als ik dit album zou moeten vergelijken met één van de oudere platen, dan denk ik aan een combi tussen The Warning en Promised Land, maar dan naar 2015 gehaald, want modern klinkt het zeker. LaTorre krijgt binnen de band veel ruimte om zijn eigen terrein op te zoeken en vooral binnen de ballades maakt hij daar gebruik van, maar bij de rockers kiest hij ervoor om als Tate te klinken met Halford-gilletjes en dat moet hij zelf maar weten. Ik denk dat deze plaat naar een (nog) hoger niveau getild had kunnen worden als Geoff Tate uit zijn jonge jaren hier nog bij zat. Die man raakte me. Toch moet ik concluderen dat dit best een net album is. Of hij nog zal groeien, zoals de meeste QR albums dat bij mij doen, dat zal de toekomst weten.

Redelijk geslaagd tweede album van het 'nieuwe' Queensrÿche met zanger Todd La Torre, die met zijn vrijwel identieke stemgeluid een meer dan waardige opvolger blijkt te zijn van Geoff Tate. Het songmateriaal is niet overal even interessant, maar tijdens de beste momenten roept het album toch wel prettige herinneringen op aan de klassiekers van de band. Er worden ook heel wat verbanden gelegd met de vroege albums, zowel muzikaal als tekstueel. Volgende keer graag wat meer uptempo werk en iets lekkerder in het gehoor liggende zanglijnen, dan moet het helemaal goed komen.

Wat mij betreft weer helemaal terug in vorm. Halverwege het album is het wel erg veel mid-tempo en dromerig, waardoor er iets weggaat van de intensiteit van de fantastische opener Arrow Of Time, maar de songs zijn fijn gelaagd en liggen zeer goed in het gehoor. Lundgren en Wilton vullen elkaar perfect aan, de ritmesectie laat veel subtiele details horen en La Torre geeft alles. In dat opzicht de perfecte combinatie van Operation: Mindcrime qua melodie, het poppy aspect van Empire en de proggy kant van Promised Land, maar dan allemaal met een wat modernere vibe. Zwakke nummers kan ik moeilijk noemen, mijn enige kritiek zou zijn dat het allemaal bij vlagen wat klinisch klinkt. Mijn waardering zoals toentertijd is in ieder geval hetzelfde gebleven. En helemaal ten opzichte van de voorganger is het fijn dat men meer variatie heeft aangebracht, een langere speelduur heeft (35 minuten omgedraaid naar 53 minuten) en afsluit met een epic. Zo mag de band blijven klinken!

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Condition Hüman
7. Q2K
8. Queensrÿche
9. Promised Land
10. American Soldier
11. Operation: Mindcrime II
12. Hear In The Now Frontier
13. Frequency Unknown
14. Dedicated To Chaos
15. Tribe

Nog steeds niet onder de indruk, maar op dit album hoor je duidelijk dat de rust teruggekeerd is in het QR-kamp. Het geluid is ook meer als in de hoogtijdagen. Songtechnisch blijft de groei nog achter. Met de beste wil van de wereld vind ik dit nog steeds niet bijzonder goed, al is het wel beter te verteren. Opvallend vind ik wel dat dit het eerste album is sinds Empire waar ik de vertrouwde sfeer weer hoor. Dat vind ik wel echt een pluspunt. De afsluiter mag er ook wel wezen trouwens.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Condition Hüman
7. Heart In The Now Frontier
8. Queensryche
9. Q2K
10. Dedicated To Chaos
11. Frequency Unknown
12. American Soldier
13. Promised Land
14. Operation: Mindcrime II
15. Tribe