Queensrÿche - Condition Hüman (2015)

Eerste nummer Arrow of Time glijdt wel lekker naar binnen

Wist niet dat ie al op MuMe stond. Bedankt voor de tip! Ben erg benieuwd naar deze plaat. 'Arrow of Time' klinkt prima, maar doet me niet heel erg veel. Moet misschien nog groeien.

Het tweede nummer is nu vrijgegeven aan de pledgers. 'Guardian.' Een stuk proggier dan 'Arrow of Time' en eerlijk gezegd ook veel toffer! Dan begint ook dit album mij enthousiast te maken.

Weer een nummer vrijgegeven: 'Hellfire'. Tsja, het klinkt echt als Queensrÿche uit de jaren 88... Ergens wel tof, maar ik heb ergens ook een beetje het gevoel dat ik het ergens al eerder heb gehoord. Tate komt tenminste met iets nieuws. Achja, we zullen op het hele album wachten.

Hmm, het klinkt een beetje als de 80's Rÿche ja, maar niet alsof ze het klakkeloos willen overnemen. Zoals Angry Metal Guy schrijft: "Right from the start, it seems like the band is trying to remind the world that they are, first and foremost, a metal band.".

Ik ben in ieder geval blij met de proggy metalrichting die ze weer uit gaan! Ben erg benieuwd.

Ik vind wat dit Queensryche doet heel goed. Ik zou het ook toejuichen dat ze trots zouden zijn op wat ze doen op de planken. Op bijvoorbeeld Wacken buiten Arrows Of Time enkel oudjes ten gehore brengen, is wel wat treurig aan het worden.

Ik kijk hier meer naar uit dan naar die nieuwe van Tate. Het vorige album klonk nergens zo goed als het oude Queensrÿche ooit klonk, maar wel als een goeie reïncarnatie.

Ik heb hem net voor het eerst in zijn geheel geluisterd. Eerste indruk is echt wel OK. Nog iets te vroeg voor een oordeel. Het hele album grijpt vooral terug naar de goede oude tijd en daar is weinig mis mee.

Ik zit hem nu voor de 2e keer te luisteren. 1e 3 nummers waren reeds bekend. Uitschieter zo op het eerste gehoor is het nummer Bulletproof. Klinkt verder allemaal prima zonder dat het al teveel blijft hangen nog.

Persoonlijk vind ik het album nogal saai, ik had meer vuurwerk verwacht. Een hoop mid-tempo nummers die ook gemaakt hadden kunnen worden met Geoff Tate, zoals bijvoorbeeld "Hourglass" en "Just Us". Het klinkt muzikaal allemaal tot in de puntjes verzorgt maar ook erg anoniem. "Eye9" kabbelt lekker voort en plotseling is het nummer weer afgelopen zonder echt te beginnen.

Wel grappig om in het topic van de nieuwe Tate plaat jou te horen zeggen dat je moe wordt van iedere keer weer de vergelijking tussen beide kampen. Je doet met andere woorden exact hetzelfde
Ik heb de plaat gisteren 3 keer beluisterd en kan nu al zeggen dat dit een hele sterke cd is geworden. Nummers als Toxic Remedy, Eye9, Bulletproof en Condition Human behoren nu al tot het beste sinds Empire. De rest doet er amper voor onder. Geen missers.
En nee Tate had deze plaat echt met geen mogelijkheid zo kunnen inzingen. Prima prestatie van La Torre die er ook meer zijn eigen draai aan weet te geven.

Lekker energiek plaatje van de heren. Gaat de komende tijd nog vaak op repeat. Goeie stap voorwaarts sinds de vorige plaat in ieder geval.

Waar het vorige album nog wat tijd en energie vergde, hapt Condition Hüman beduidend gemakkelijker weg. Soepele zanglijnen en obligate harmonieën en melodieën worden met schijnbare achteloosheid over je uitgestort. Ook de bekende koortjes zijn weer overal. Een warm bad zou je zeggen. En dat is ook direct mijn zorg voor dit Queensrÿche. Hoewel dat allemaal best sterk in elkaar zit, vind ik het toch wat teleurstellend dat Queensrÿche zo op safe speelt. Af en toe duiken er best slimme stukken op om een halve minuut later alweer de Fates Warning-discografie op zijn kop te zetten om eens te kijken waar ik die en die passage toch ook alweer van kende.

Begrijp me niet verkeerd: Condition Hüman is een heel fijn plaatje om naar te luisteren. De vraag is alleen voor hoe lang? Het drijft nogal veel op nostalgie en de wens om als voedingsbodem te fungeren voor hen die van mening zijn dat alles wat je hoort toch maar vooral snel moet blijven hangen. Queensrÿche is een band die daar juist een beetje van weg zou moeten blijven. Het album uit 2013 beloofde veel, maar deze opvolger had ik in dat opzicht niet direct verwacht.

Dat gezegd hebbende vind ik Bulletproof, het titelstuk en het uit Fates Warning-overleveringen gedistilleerde Guardian vind ik tot nu toe de fraaiste stukken op de plaat.

Sodebillen dit album doet mij weer enigszins denken aan de Queensryche van het begin.
Goed gitaarwerk en ook de stem van de ex Crimson Glory zanger past hier uitstekend bij.
Gitaarwerk dit in orde en geen oeverloos gepiel, maar rete strak. De eerste geluiden bepalen voor mij meestal mijn stem en aangezien ik hier behoorlijk onder de indruk ben zet ik maar direct hoog in. Misschien kom ik nog op details terug als ik het album meerdere keren heb beluisterd

Prima eerste indruk van dit album met voorlopig als prijsnummer Bulletproof. Maar ondanks het prima niveau van dit album denk ik dat ik het in het woud van goede releases van de afgelopen tijd niet vaak zal draaien. Daarvoor zijn de nummers niet bijzonder genoeg.

Erg blij met deze plaat! Vooral Just Us vind ik een echte verrassing, die had ik niet zien aankomen. Het zal nog wel even duren voordat het hele album bezonken is. Heerlijk.

Goed, nu heb ik m zowat de hele week elke dag gedraaid en voorlopig kom ik uit op 4*. Ik zal beginnen met meteen terugnemen wat ik dacht toen 'Hellfire' uitkwam: dit is inderdaad geen nostalgisch feestje, maar Queensrÿche 2015 die het herkenbare geluid meeneemt naar een volgende evolutie. Toen ik de rest van de nummers hoorde was het dan ook een gevoel van opluchting, maar ik moest ook even wennen. Ze zijn in zee gegaan met Chris 'Zeuss' Harris, wie een grootheid schijnt te zijn in de wereld van metalcore. Toen ik dat las en vervolgens het album nog een keer hoorde werd het mij duidelijk hoe deze man de band heeft beïnvloed; ik zou toch zweren dat ik bepaalde accentjes hoor in de productie of in de refreintjes die mij wat aan het genre doen denken.

Het album zelf vind ik niet zo sterk als de voorganger, welke ik nog steeds gierend en brullend kan draaien zonder verveling. Condition Hüman is wat minder een feestje om te laten zien dat ze het nog kunnen en het 'moeten' is een beetje weg. Wat we nu horen zal een goede indruk geven van wat we in de toekomst ook van deze band kunnen verwachten. Nummers als 'Arrow of Time' en 'Guardian' knallen er natuurlijk nostalgisch lekker in met typische Queensrÿche riffs en twin-gitaar partijen. De stem van LaTate... eh... Torre gaat wederom de hoogte in en met de lyric "Revolution Calling" geven ze Tate nog even een trap na. Dat doen ze nog eens met het naar mijn idee zwakkere 'Hellfire', welke stukken van 'Suite Sister Mary' herhaalt. Daarna wordt het interessant. 'Toxic Remedy', 'Selfish Lives', en 'Eye9' zijn drie lekkere nummers die niet pretenderen klassiekers te worden, wat ze ook niet zal lukken denk ik. Toch is het voor mij waar deze plaat om draait. Je hoort dat het Queensrÿche is, maar je hoort dat er iets nieuws gebeurt. Het klinkt moderner. Vooral bij de basriff van 'Eye9' verwacht ik steeds dat er djent-ritmes aankomen, maar dat gebeurt (gelukkig) niet. Scott Rockenfield is wat dat betreft de grote ster van dit album; zijn drums vervelen geen moment en blijven eigenzinnig. Dit moderne gevoel wordt doorgezet met de ballads 'Bulletproof' en 'Just Us', waar LaTorre zich eindelijk kan onderscheiden van zijn voorganger, en 'Hourglass', welke bij mij wat minder indruk maakt. Het album wordt afgesloten door nog een snelle rocker 'All There Was' en vervolgens het slotstuk 'The Aftermath' en 'Condition Hüman'. Eerlijk gezegd weten die laatste paar nummers me niet meer te boeien, hoewel ze hun best doen om wat Queensrÿche-clichés eruit te persen.

Als ik dit album zou moeten vergelijken met één van de oudere platen, dan denk ik aan een combi tussen The Warning en Promised Land, maar dan naar 2015 gehaald, want modern klinkt het zeker. LaTorre krijgt binnen de band veel ruimte om zijn eigen terrein op te zoeken en vooral binnen de ballades maakt hij daar gebruik van, maar bij de rockers kiest hij ervoor om als Tate te klinken met Halford-gilletjes en dat moet hij zelf maar weten. Ik denk dat deze plaat naar een (nog) hoger niveau getild had kunnen worden als Geoff Tate uit zijn jonge jaren hier nog bij zat. Die man raakte me. Toch moet ik concluderen dat dit best een net album is. Of hij nog zal groeien, zoals de meeste QR albums dat bij mij doen, dat zal de toekomst weten.

Groeit nog steeds. Plaat van het jaar inmiddels. Hourglass favoriet, maar hele cd om in te wonen.

Redelijk geslaagd tweede album van het 'nieuwe' Queensrÿche met zanger Todd La Torre, die met zijn vrijwel identieke stemgeluid een meer dan waardige opvolger blijkt te zijn van Geoff Tate. Het songmateriaal is niet overal even interessant, maar tijdens de beste momenten roept het album toch wel prettige herinneringen op aan de klassiekers van de band. Er worden ook heel wat verbanden gelegd met de vroege albums, zowel muzikaal als tekstueel. Volgende keer graag wat meer uptempo werk en iets lekkerder in het gehoor liggende zanglijnen, dan moet het helemaal goed komen.

Zanger doet wat denken aan Bruce Dickinson.

Mij meer aan Geoff Tate.

Zo, ik ben wel even overdonderd. Dit klinkt als 80's metal, en inderdaad klinkt de zanger meer als Geoff Tate dan Tate zelf.
Niet mijn favoriete manier van zingen. Al vond ik dat vroeger erg lekker, die hoge uithalen, ik zit er nu niet meer op te wachten. Maar het is wel clean en nergens vals.

Het lijkt wel of Rockenfield beter drumt dan ooit. Met zijn gortdroge, korte snaredrum-geluid en ditto ride-cymbal-geluid, is hij wel uit duizenden herkenbaar.
Misschien niet de beste of bekendste progmetal drummer, maar wel erg creatief altijd.
Een verademing om eens in 2015 drums te horen die niet over-compressed zijn.

Zelfde geldt voor de gitaar- en baspartijen. Helder en duidelijk en toch rockend en ronkend.
Wel een plaatje die doet herinneren aan Operation Mindcrime en Empire.
Twin-leads zijn ook erg lekker.

Bizar hoe een band, die een core-member mist, nog zo vet en energiek kan klinken.
Bij Great White is het ditchen van de zanger ook een goede zet geweest. En dat bedoel ik niet zo negatief als het lijkt.

Vanmorgen nog maar eens opgezet. Toch wel een een sterk album. Halfje erbij

Drummer doet wat denken aan Cozy Powell (al hoor je in dit nummer weinig ride).
Condition Hüman bevalt me steeds beter naarmate het album vaker te horen.

Vind je?
Ik vind Cozy echt zo'n ouderwetse hakker, zoals Bobby Rondinelli, Carl Palmer en Vinny Appice.
Rockenfield kan ik eerlijk gezegd niet zo snel met iemand vergelijken, misschien met Andreas Lill van Vanden Plas ten tijde van The God Thing. Verder best een unieke sound, een rock drummer in een metalband. Dat is wat Queensryche zo uniek maakt (voor mij althans).

Cozy, die overigens de conventionele 'grip' hanteerde om de stokken vast te houden, had een snaregeluid - en ride - wat hier wel op lijkt bedoel ik.

Dat doe ik ook vaak, omdat ik dan makkelijker om mijn hi-hat kan grooven.
Stewart Copeland deed dat ook. Het geeft veel vrijheid, en de ghost-notes zijn mooier.
Van Cozy wist ik het niet eens, zijn klappen zijn zo hard, dat ik er eigenlijk vanuit ging dat hij gewoon hakte.

Overigens doet Carl Palmer het ook zo (en Neil Peart ook). Eigenlijk best wel veel 'harde drummers'. Het maakt dus niet eens zo veel uit.

Neil Peart doet het pas vanaf Test for Echo dacht ik, maar je hebt gelijk als je het goed kunt, is het een voordeel.

Heb altijd bewondering gehad voor drummers die de traditionele grip hanteren. Cool dat jij dat beheerst. En wat te denken van Buddy Rich. Denk wel eens dat als je het heel goed beheerst dat je met de traditionele grip sneller over de snare en toms kunt. Weet niet of dat ooit wetenschappelijk is onderzocht.
Je hebt ook (rechtshandige) drummers die met de linkerhand de hi hat beroeren en met de rechterhand de snare. Simon Phillips bijv. en die drummer van de David Lee Roth band toen. Knap, en volgens mij het efficientst (maar moeilijkst, voor rechtshandigen).
Maar misschien dwalen we af van het album.

Je bent als drummer het meest efficient als je met beide handen dezelfde technieken beheerst. In mijn laatste muziekvideo, zie je dat ik ook links//rechts wissel (dus niet de armen gekruist), dat geeft zoveel ruimte.
Inderdaad dwalen we af, dus maar weer snel over Rockenfield praten.

Zijn drumspel inspireert mij enorm in de less=more gedachte...