EL VY - Return to the Moon (2015)

Dat verhaal klopt niet echt met wat je bedoeld denk?!

"Als geheel waren beide nummers beter beoordeeld denk ik"

Maar als het een geheel was dan kunnen ze het niet op twee nummers beoordelen!?

Tenzij je Happiness, Misourli helemaal uitwerkt tot een 3 a 4 minuten nummer. Dan had je wel twee hele sterke lange nummers achter elkaar gekregen wat uiteindelijk niet meer als een nummer beschouwd hoeft te worden. Jammer dat Happiness, Misourli zo kort is. Gelukkig is Sad Case lekker op lengte. Wat een track!

Het had idd beter geweest om van sad case en hapiness missouri 1 nummer te maken. Jammer dat het niet zo is

Mijn indruk: een wisselvallig album met geslaagde songs maar ook nummers zonder enige uitstalling.
+ Its a game, Careless
- Paul Is Alive, Need a Friend
Het is niet een echte uitnodiging om herhaald te beluisteren.
Blijf nog wel even proberen.

Ik vind een 3,5 dan behoorlijk hoog voor een album dat niet echt een uitnodiging is om herhaald te worden haha.

Misschien een stomme vraag over de teksten: wie is Didi Bloome? Komt natuurlijk voor in de naam vd eerste song, maar komt ook terug in Its a game en careless. Is het een bekend figuur, een specifiek persoon die de schrijver kent of is het een verzonnen iemand? Ik kan er niks over terug vinden op internet.

Didi Bloome is één van de twee hoofdpersonen van het album, de andere is Michael. De twee karakters zijn gebaseerd op D. Boon en Mike Watt van de Amerikaanse band Minutemen. Minutemen vormde een belangrijke inspiratiebron voor de achterliggende verhalen op het album.

thanks!

Hee een album van de zanger van the national! Gaaf, deze ga ik beluisteren

Het ene moment hoor je The Cure terug; zeer sterk in de opener, dan weer Jarvis Cocker van Pulp in Silent Ivy Hotel, maar ook Bono in I’m the Man, de crooner sound van Bryan Ferry in No Time to Crank the Sun en zelfs een stukje Anne Clark in Need A Friend
Het vreemde vind ik wel dat ik bij El Vy heel vaak aan Soulsavers moet denken; al is dat wel een stuk zwaarder, de elektronica zit wel in dezelfde lijn.
Sterk album,met veel verwijzingen naar het betere jaren 80 werk, en wat toegankelijker dan The National.

Voor mij blijft dit het beste album van 2015!

sterke cd komt toch in mijn top 10

Hoe was het concert gisteravond?

Zometeen om 21:15 wordt het concert in de Ancienne Belgique gestreamd. Livestream EL VY from the AB - Ancienne Belgique - abconcerts.be

Zag er zeker een 'oké' optreden uit, maar ook niet meteen meer dan dat. Dit zeg ik wel enkel op basis van de livestream. Als er iemand bij was en me kan vertellen dat het legendarisch was, dan sla ik mezelf gewoon nog wel eens voor de kop dat ik er niet bij was.
De cover 'She drives me crazy' van Fine Young Cannibals leek me trouwens wel zeer leuk met een ontketende Matt.

Over deze plaat trouwens. Zeer tevreden over!
Return To The Moon blijft, na talloze luisterbeurten, een geweldig popnummer. No Time To Crank The Sun is een prachtige ballade (al gaat mijn voorkeur uit naar de uitgeklede versie zoals in de stubru live versie). En Sad Case en Happiness Missouri zijn lekkere rocknummers. Sluit me wel aan bij het feit dat zij gerust in 1 lange track konden gegoten worden. Maar zo vlak achter elkaar werkt het ook wel.
Enkel Paul Is Alive en Sleeping Light doen me niet bijzonder veel, maar voor het overige ben ik dus zeer tevreden over dit zijprojectje van beide heren. Hierdoor eigenlijk ook Ramona Falls leren kennen, geweldige ontdekking.

Het was erg gewoontjes. Ik heb de National ook al wel een paar keer live gezien, dus dan weet je wel dat Matt regelmatig 'ontketent', maar met dit optreden was het minder overtuigend dan bij The National. I'm the man to be en Need a friend waren uitstekend, de rest was ok.

Niet legendarisch inderdaad, wel gewoon erg goed. Ik vond Paul Is Alive, Return to the Moon en No Time to Crank the Sun ook sterk in de live-uitvoering. National-taferelen bleven grotendeels achterwege maar ik heb toch 2x ten volle genoten van de concerten.

dat zijn mijn favorieten juist

Ik vind The National erg tof. Dit is niet veel aan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: El Vy - Return To The Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De samenwerking tussen The National voorman Matt Berninger en de vooral van Menomena en Ramona Falls bekende multi-instrumentalist en producer Brent Knopf heb ik heel lang laten liggen, maar Return To The Moon van El Vy blijkt een bijzonder aangename plaat.

Het blijkt ook een opvallend toegankelijke plaat. De openingstrack van de plaat laat zich beluisteren als een vergeten klassieker uit de jaren 80, de tweede track lijkt weggelopen uit de Berlijnse jaren van David Bowie en zo heeft iedere track op de plaat wel wat bekends.

Bowie, New Order, Talking Heads, Depeche Mode, Japan; het zijn maar een paar namen die ik terug hoor op deze verrassend sterke plaat, die uiteraard ook meer dan eens doet denken aan de briljante platen van The National, maar aanmerkelijk minder zwaarmoedig en soms bijna funky klinkt. Return To The Moon is vooral een gitaarplaat, maar zonder de fraaie synths op de plaat had het debuut van El Vy niet zo mooi en bijzonder geklonken.

Door de betrekkelijk toegankelijke songs op Return To The Moon heeft El Vy een plaat gemaakt die heel makkelijk overtuigt, maar de aangenaam klinkende songs op de plaat lopen ook over van ingehouden spanning en dynamiek en geven nog lange tijd nieuwe geheimen prijs.

Het is bijzonder hoe El Vy nadrukkelijk citeert uit de jaren 80, maar toch een plaat heeft gemaakt die met beide benen in het heden staat. Het fraaie werk van synths heb ik al benoemd, maar Return To The Moon is vooral een donker klinkende gitaarplaat. Het donkere geluid past natuurlijk uitstekend bij de herkenbare stem van Matt Berninger, die zich het afgelopen decennium heeft ontwikkeld tot een uitstekend zanger.

Bij eerste beluistering dacht ik nog even dat Return To The Moon vooral een tussendoortje zou zijn met lekker in het gehoor liggende songs, maar langzaam maar zeker raak ik overtuigd van de genialiteit van deze plaat. Return To The Moon van El Vy wordt me ondertussen dierbaarder en dierbaarder en heeft mijn actuele jaarlijstje over 2015 al lang gehaald. Prachtplaat. Erwin Zijleman

Middelmatig plaatje.
I'm the man to be: daar hoor ik dan weer heel erg dEUS in terug, ten tijde van 'in a bar under the sea'.

Deze plaat blijft zeer regelmatig voorbij komen. Fijn toegankelijk album. Ik luister 'm met veel plezier. Vooral de eerste helft van de plaat vind ik erg sterk.

Dit is toch wel erg fraai....

EL VY - Are These My Jets? - YouTube

Nieuw nummer, ook te beluisteren via Spotify. Geweldig!

Idd, topnummer!

Matt Berninger hint naar nieuw El Vy werk op Instagram. Erg benieuwd naar.

Dit doet niet veel onder voor het werk van The National. Wat minder zwaarmoedig, maar de baritonstem van Matt Berninger komt ook hier goed tot zijn recht. Return to the Moon, Paul Is Alive en No Time to Crank the Sun springen er voor mij uit. Maar ook lekker als er wat ruigere gitaren aan te pas komen bij Sad Case en Happiness, Missouri.

Echt bizar, ik hoor absoluut niet wat jij hoort. Lijkt wel of ik een ander album luister! Apart...

Dan heeft een van ons beide misschien wel een misdruk

Ik zou de plaat waarschijnlijk nu anders beschrijven, en ook andere dingen terug horen.

Wat een zalig quirky plaatje is dit toch. Lang niet meer aan gedacht, maar kwam hem gisteren tweedehands tegen op vinyl. Misschien nog wel sterker dan ik me herinnerde: kant A nagenoeg perfect, kant B ietsje wisselvalliger maar luistert meer dan prima weg. Ben zowel groot fan van Ramona Falls en Menomena, als van The National; maar dit is toch anders dan de onwaarschijnlijke som van die delen zou doen vermoeden. Vanzelfsprekender wel, alsof in een parallel universum dit het hoofdproject van beide heren is en de rest voor ernaast bestaat. Hopelijk komt er ooit een vervolg, maar ik vrees het ergste aangezien we wel al érg lang niks meer van Brent hebben gehoord. Hopelijk heeft dit eigengereide talent niet de muziek voorgoed vaarwel gezegd...