Antimatter - The Judas Table (2015)

Heel benieuwd naar deze.

Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. De laatste albums die Moss maakte zijn allemaal van grote klasse. Ook het Sleeping Pulse album is fantastisch. Moet alleen bekennen dat ik weinig kan met de hoes.

Oef, dit is fijn nieuws zeg. Een nieuwe Antimatter. Mick Moss is voor mij toch wel één van de allerbeste zangers. Heerlijk stemgeluid.

Mick heeft zeker een mooie stem! De laatste twee albums van Antimatter (inclusief "Sleeping Pulse") zijn momenteel dan ook grote favorieten en ik ben eveneens erg benieuwd naar dit nieuwe album.

Nog even over de hoes, waar Mick Moss het volgende over heeft gezegd:

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaringen met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteunt door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwd de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. Killer zoekt zijn weg in de klanken van de elektrische piano. De moordenaar dringt zich langzaam op en laat de mensen in de omgeving door angst omringen. De duistere klanken worden versterkt door het indringende gitaarspel van gastgitarist Glenn Bridge. De muzikale wereld van Moss voert zich door naar artiesten als Anathema. In Comrades zoekt hij in zijn aangrijpende zang naar de zogenaamde vrienden, die het leven binnenkomen en geruisloos weer verlaten. De rustgevende klanken zorgen ervoor dat de gedachten zich langzaam van je los maken en je de innerlijke vrijheid terugvindt.

Stillborn Empires bouwt zich op vanuit het drumspel van Liam Edwards en krijgt de toevoeging van de pianoklanken en het gitaarspel van Moss. De zwakke mens wordt door anderen misbruikt en achterlaten met de pijnlijke herinneringen aan het verleden. De dromen van een mooie toekomst worden één voor één opgeblazen in de aangrijpende klanken van het nummer. Het leven lijkt ten einde te komen wanneer de gitaren als bulldozers door je gedachten heen walsen. Mick voert zich door zijn emoties heen in zijn depressieve zang en laat geen moment onberoerd. In Little Piggy worden de onderhuidse emoties opnieuw naar de oppervlakte gebracht. Het akoestische gitaarspel krijgt zijn diepte met het treurige vioolspel van Rachel Brewster. Het kleine varkentje dat mishandeld wordt en op de vlucht moet voor de mensen die kwaad willen. De beangstigende achtervolging kent geen goed einde, want de wreedheid van haar achtervolgers houdt nooit op. Mick lijkt in Hole meer toe te groeien naar de stem van Eddie Vedder. De liefde lijkt zich te openen, maar je komt bedrogen uit. Je wordt in een diep gat gesmeten en lijkt te verdrinken in je eigen gedachten. De klanken van de tabla houden de spanningsboog in evenwicht en Jenny zorgt voor de emotionele klanken in haar zang.

Can of Worms voert zich verder in het grauwe wolkendek. De intense zang zorgt ervoor dat je niet in staat bent om weg te rennen van de vernederingen. De elektrische klankenregen wordt overdondert door de heftige gitaarsolo, waarbinnen de emoties hoog oplopen. In Integrity zorgt het percussiegebruik voor een weloverwogen spanningsopbouw. De betrouwbaarheid van de mensen om je heen is tot het nulpunt gekomen. Het gitaarspel verdringt de oprechtheid en je ziet niet meer wie er nog echt om je geven. De titeltrack The Judas Table toont een overkoepelende rust met de ondersteunende zang van Jenny. Het is te laat om te veranderen wanneer de muren van persoonlijk vrijheid worden gesloopt. Vernedering en afgunst weten een hoofdstuk aan het muziekstuk toe te voegen. Goodbye is het afscheid van de mensen die je leven kapot hebben gemaakt. Opgeklommen uit een diep dal en sterker dan ooit tevoren sluit je het hoofdstuk af en laat je de personen die je ooit lief hadden nooit meer toe.

Mick Moss weet zijn persoonlijke ervaringen in het leven in diepgaande droefenis op The Judas Table tot uiting te brengen. Zijn aangrijpende zang en aansluitende muzikaliteit van de verschillende sessiemuzikanten zorgen voor zowel de pijn die hij voelt als de uitweg uit zijn depressies. De muzikale kracht van de gitaarsolo’s gaan niet zo diep als voorganger Fear Of A Unique Identity, maar weten meer op de wisselwerking tussen de emotionele rust en de hevige ontwrichtingen in te spelen. Op The Judas Table voegt Mick een laatste hoofdstuk toe aan het indrukwekkende boekwerk van zijn verleden en kan hij met hernieuwde kracht de toekomst in werken.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Belangrijkste nummers: Killer, Stillborn Empires en Black Eyed Man

Die heb ik even gemist. Ben benieuwd. Sleeping Pulse en Fear of a Unique Identity zijn prima albums. Mick mag ook live wel weer eens in de buurt komen. Top.

Broem Antimatter treedt op 23 oktober in Den Bosch (W2) en 24 oktober in de ‘Boerderij’, Zoetermeer.

Waar ik bij "Fear Of A Unique Identity" en zeker bij het "Sleeping Pulse" album uit 2014 vrijwel onmiddellijk werd gegrepen door hele pakkende melodieën, duurde het nu wat langer voordat ik deze "The Judas Table" op waarde heb kunnen schatten.

Pas na meerdere luisterbeurten ontvouwde zich een album vol prachtige, lang uitgesponnen en soms ook wel wat weemoedige sfeerbeelden. De melodramatische stem van Mick Moss blijft echter boeien en raakt je soms tot in je diepste wezen. Het blijft immers een van de mooiste stemmen in de rockmuziek.

In huize Alicia wordt het vanavond dus weer zwaaien met lichtjes in het donker!

Mijn favorieten zijn "Black Eyed Man", "Killer", "Stillborn Empires", "Can of Worms" en "Integrity".

Merci. Eens kijken of er tickets te krijgen zijn.

Maar 3 nummers te beluisteren via Spotify...vreemd. Rest is geblokt. Album is toch al gewoon verkrijgbaar?

Album is sinds gisteren inderdaad te koop.

Mick weet mij wederom te overtuigen met zijn prachtige composities die fantastisch worden uitgevoerd en gezongen met zijn stem die is gemaakt voor de sfeer die hij met deze muziek wil uitstralen...getormenteerd en intens 'zwart'. Bijzonder hoe dat de ene keer kan leiden tot afkeer en de andere keer tot bewondering. Duidelijk is dat Mick zijn ziel en zaligheid in zijn muziek legt en dat hoor je. Fantastisch album.

Verdomme ik ben al week aan het wachten op het album. Kijk erg uit naar het concert van volgende week. Daar ga ik maar eens inkopen doen denk ik!

Wat is het toch dat bands zoals deze nagenoeg niet of eigenlijk helemaal niet worden opgemerkt? Hoe indringend en bij-de-keel-grijpend kun je muziek maken? Mick Moss slaagt er steeds weer in om onder mn huid te kruipen met z'n geweldige composities, z'n machtige stemgeluid en snijdende lyrics. En als ik anderen wel eens laat meeluisteren, krijg ik vaak bijval in hoe goed het is. Maar toch.... verder dan 9 stemmen komt dit weergaloze album (nog) niet eens. Zonde.

Gisteravond live gezien in de W2 in Den Bosch en ik was toch wel blij om te zien dat de bezoekersaantallen steeds wat toenemen. Op kleine schaal is er zeker wel erkenning voor Antimatter en ook voor Sleeping Pulse. Vanavond naar Zoetermeer. Ik kijk er weer erg naar uit want gister in de W2 was ondanks wat problemen met het geluid zeker de moeite waard.

Vandaag het album voor het eerst gedraaid en als ik alleen al Stillborn Empires hoor moet ik bijna janken van geluk. Bijzonder sterk en haalt bijna het niveau van Leaving Eden.

Later meer maar voorlopig zet ik het album gewoon op 5 sterren. Antimatter behoort tot mijn favoriete 3 bands van de afgelopen jaren. Mick Moss is een held die zeker erkenning verdiend!!

Vanavond in Zoetermeer ben ik één van die bezoekers, met 2 nieuwe apostelen to be in mn kielzog

De Boerderij wordt straks hopelijk weer een plek waar kippenvel van diep ontzag de ruimte vult. In ieder geval daar waar ik zal staan.

Ben stikjaloers. Beregoed album van Mick Moss. Man groeit gestaag in mijn achting. Ben benieuwd naar zijn live optreden. Enige tijd geleden ooit een akoestische set live gehoord. Ook kippenvel

Terecht Broem - het was weergaloos.... wat een fenomenale set en wat een kwartet van fantastische muzikanten. Diep, diep ontzag met centimeters kippenvel.

Feitelijk is er (gezien zijn hele discografie) niet heel veel veranderd aan de muziek van Mick Moss. Hij grijpt toch altijd weer terug naar het vaste recept en zijn belangrijkste instrument is zijn stem. Ik heb het hier op musicmeter al eerder gezegd en vaak bij anderen gelezen, maar intrigerend en indringend zijn terugkerende woorden. Waarom dit toch nooit echt doordringt naar de bovenste regionen van de prog (of rock) muziek? Het is muziek die je in alle rust moet luisteren en ook echt tot je door moet laten dringen op een donkere avond of heerlijk op bed met je hoofdtelefoon op. Dan komt dit helemaal tot zijn recht. Weer een dikke vier punten..

Iemand al gehoord dat in de staart van het nummer "The Judas Table" een sort of sample van het eigen "Redemption" (album Leaving Eden) wordt gebruikt.... Iemand?

Geweldig album. Mooie sfeer, (erg) goede nummers, mooi opgenomen. Als je dit luistert op een goede stereo installatie, komt dat helemaal tot zijn recht.

Na enkele luisterbeurten durf ik het wel aan. Wat een prachtig album is dit! Het heeft de meerdere luisterbeurten ook wel nodig om op volle waarde te schatten en tot volle wasdom te komen, maar dit is toch wel het spannendste en beste album van deze geweldige band, die inderdaad niet de aandacht krijgt die het wel verdient. Leaving Eden is ook prachtig, maar bij Fear of a Unique Identity vond ik er duidelijk stukken in zitten die wat minder waren en waar mijn aandacht wegzakte.

Dat is bij dit album nergens het geval, misschien wel juist door het wat meer ingetogen karakter weet het de muziek een spannend en duister randje mee te geven. Het mooie indringende stemgeluid en manier van zingen is al terecht vaker bejubeld. Maar ook de instrumentale beheersing is van hoog niveau en het gebruik van 'klassieke' instrumenten geeft het net nog wat meer verdieping.
Voorlopige persoonlijke hoogtepunten; de openingstrack en Hole, maar zoals gezegd is het hele album prachtig.

Dit gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

Op de een of andere manier kom ik maar niet door dit album heen. Jammer. Mick heeft een goeie stem, maar de songs zijn zo eentonig neerslachtig en daar zit voor de meeste de magie denk ik, maar ik hoor hem niet.

Het heeft bij mij ook langer geduurd, voordat ik deze schijf echt helemaal goed vond. Het vreemde is echter dat ik het album steeds maar weer wil pakken en opzetten. Dientengevolge heb ik dit album nog vaker moeten aanhoren... zo vaak zelfs, dat ik er nu echt niet meer van af kan blijven. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat hij zo ontzettend mooi is en gek genoeg... nog steeds niet verveelt! Op deze wijze is The Judas Table bij mij helemaal onder de huid gekropen.

Helaas kwam ik vorig jaar te laat achter het bestaan van het evenzeer prachtige Under the Same Sky van Sleeping Pulse (samenwerking tussen Mick Moss en Luis Fazendeiro), maar déze Moss krijgt in ieder geval wel een plekje in mijn Top 10 van 2015!

Zeker weten!

Antimatter = Klasse met een grote K. Telkens opnieuw wordt je ondergedompeld door de meest mooie melodielijnen. Mick tilt de muziek met zijn stemgeluid naar een nog hoger niveau. Ik vergelijk hem dikwijls met Eddie Vedder maar dan zonder het rauwe de Pearl Jam zanger. Ongelooflijk dat deze band geen groter publiek bereikt maar misschien is dat juist goed. Kunnen wij er des te meer van genieten. Topalbum......

En weer een mooi sfeervol album van het britse Antimatter. De stemmige, hoofdzakelijk ingetogen progressieve rock is even meeslepend als altijd, met de fraaie doorleefde stem van zanger Mick Moss nog steeds als grootste pluspunt. Ook ditmaal is het songmateriaal niet over de hele linie even sterk (Hole is bijvoorbeeld een mindere broeder), maar de meeste tracks zijn uitstekend.

Het album moet het niet van de variatie hebben, maar als je eenmaal bent meegezogen in de kolk van neerslachtigheid is dat geen enkel probleem meer. Antimatter heb ik nog niet eerder zo overtuigend gehoord. Oudere albums heb ik niet zo vaak gedraaid als deze. The Judas Table verrast me duidelijk positief; ik had hiervoor toch een iets saaier beeld bij Antimatter.

Toevallig ontdekt. Ik heb deze CD besteld en ik heb hier nog geen moment spijt van gehad.
Top !
Komen trouwens naar DE BOERDERIJ in maart '17.
Zijn alle CD's van Antimatter zo sterk dan "The Judas Table" ?

Ken de eerste drie albums eerlijk gezegd niet en hoewel ik deze wel hun sterkste vind, is zeker Leaving Eden ook een absolute aanrader. Fear of a Unique Identity is ook de moeite waard, maar vind ik wel duidelijk net een tikje minder.