Antimatter - The Judas Table (2015)

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaringen met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteunt door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwd de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. Killer zoekt zijn weg in de klanken van de elektrische piano. De moordenaar dringt zich langzaam op en laat de mensen in de omgeving door angst omringen. De duistere klanken worden versterkt door het indringende gitaarspel van gastgitarist Glenn Bridge. De muzikale wereld van Moss voert zich door naar artiesten als Anathema. In Comrades zoekt hij in zijn aangrijpende zang naar de zogenaamde vrienden, die het leven binnenkomen en geruisloos weer verlaten. De rustgevende klanken zorgen ervoor dat de gedachten zich langzaam van je los maken en je de innerlijke vrijheid terugvindt.

Stillborn Empires bouwt zich op vanuit het drumspel van Liam Edwards en krijgt de toevoeging van de pianoklanken en het gitaarspel van Moss. De zwakke mens wordt door anderen misbruikt en achterlaten met de pijnlijke herinneringen aan het verleden. De dromen van een mooie toekomst worden één voor één opgeblazen in de aangrijpende klanken van het nummer. Het leven lijkt ten einde te komen wanneer de gitaren als bulldozers door je gedachten heen walsen. Mick voert zich door zijn emoties heen in zijn depressieve zang en laat geen moment onberoerd. In Little Piggy worden de onderhuidse emoties opnieuw naar de oppervlakte gebracht. Het akoestische gitaarspel krijgt zijn diepte met het treurige vioolspel van Rachel Brewster. Het kleine varkentje dat mishandeld wordt en op de vlucht moet voor de mensen die kwaad willen. De beangstigende achtervolging kent geen goed einde, want de wreedheid van haar achtervolgers houdt nooit op. Mick lijkt in Hole meer toe te groeien naar de stem van Eddie Vedder. De liefde lijkt zich te openen, maar je komt bedrogen uit. Je wordt in een diep gat gesmeten en lijkt te verdrinken in je eigen gedachten. De klanken van de tabla houden de spanningsboog in evenwicht en Jenny zorgt voor de emotionele klanken in haar zang.

Can of Worms voert zich verder in het grauwe wolkendek. De intense zang zorgt ervoor dat je niet in staat bent om weg te rennen van de vernederingen. De elektrische klankenregen wordt overdondert door de heftige gitaarsolo, waarbinnen de emoties hoog oplopen. In Integrity zorgt het percussiegebruik voor een weloverwogen spanningsopbouw. De betrouwbaarheid van de mensen om je heen is tot het nulpunt gekomen. Het gitaarspel verdringt de oprechtheid en je ziet niet meer wie er nog echt om je geven. De titeltrack The Judas Table toont een overkoepelende rust met de ondersteunende zang van Jenny. Het is te laat om te veranderen wanneer de muren van persoonlijk vrijheid worden gesloopt. Vernedering en afgunst weten een hoofdstuk aan het muziekstuk toe te voegen. Goodbye is het afscheid van de mensen die je leven kapot hebben gemaakt. Opgeklommen uit een diep dal en sterker dan ooit tevoren sluit je het hoofdstuk af en laat je de personen die je ooit lief hadden nooit meer toe.

Mick Moss weet zijn persoonlijke ervaringen in het leven in diepgaande droefenis op The Judas Table tot uiting te brengen. Zijn aangrijpende zang en aansluitende muzikaliteit van de verschillende sessiemuzikanten zorgen voor zowel de pijn die hij voelt als de uitweg uit zijn depressies. De muzikale kracht van de gitaarsolo’s gaan niet zo diep als voorganger Fear Of A Unique Identity, maar weten meer op de wisselwerking tussen de emotionele rust en de hevige ontwrichtingen in te spelen. Op The Judas Table voegt Mick een laatste hoofdstuk toe aan het indrukwekkende boekwerk van zijn verleden en kan hij met hernieuwde kracht de toekomst in werken.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Belangrijkste nummers: Killer, Stillborn Empires en Black Eyed Man

Waar ik bij "Fear Of A Unique Identity" en zeker bij het "Sleeping Pulse" album uit 2014 vrijwel onmiddellijk werd gegrepen door hele pakkende melodieën, duurde het nu wat langer voordat ik deze "The Judas Table" op waarde heb kunnen schatten.

Pas na meerdere luisterbeurten ontvouwde zich een album vol prachtige, lang uitgesponnen en soms ook wel wat weemoedige sfeerbeelden. De melodramatische stem van Mick Moss blijft echter boeien en raakt je soms tot in je diepste wezen. Het blijft immers een van de mooiste stemmen in de rockmuziek.

In huize Alicia wordt het vanavond dus weer zwaaien met lichtjes in het donker!

Mijn favorieten zijn "Black Eyed Man", "Killer", "Stillborn Empires", "Can of Worms" en "Integrity".

Na enkele luisterbeurten durf ik het wel aan. Wat een prachtig album is dit! Het heeft de meerdere luisterbeurten ook wel nodig om op volle waarde te schatten en tot volle wasdom te komen, maar dit is toch wel het spannendste en beste album van deze geweldige band, die inderdaad niet de aandacht krijgt die het wel verdient. Leaving Eden is ook prachtig, maar bij Fear of a Unique Identity vond ik er duidelijk stukken in zitten die wat minder waren en waar mijn aandacht wegzakte.

Dat is bij dit album nergens het geval, misschien wel juist door het wat meer ingetogen karakter weet het de muziek een spannend en duister randje mee te geven. Het mooie indringende stemgeluid en manier van zingen is al terecht vaker bejubeld. Maar ook de instrumentale beheersing is van hoog niveau en het gebruik van 'klassieke' instrumenten geeft het net nog wat meer verdieping.
Voorlopige persoonlijke hoogtepunten; de openingstrack en Hole, maar zoals gezegd is het hele album prachtig.

Dit gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

En weer een mooi sfeervol album van het britse Antimatter. De stemmige, hoofdzakelijk ingetogen progressieve rock is even meeslepend als altijd, met de fraaie doorleefde stem van zanger Mick Moss nog steeds als grootste pluspunt. Ook ditmaal is het songmateriaal niet over de hele linie even sterk (Hole is bijvoorbeeld een mindere broeder), maar de meeste tracks zijn uitstekend.