Earthside - A Dream in Static (2015)

Earthside maakt een debuutalbum om van te dromen. De lange instrumentale opener bevat al direct een knaller van een hypnotiserende riff en dat is nog maar het begin. Het album moet het vooral van instrumentale power en variatie hebben, gezongen stukken zijn in de minderheid. De kracht van het album is vanaf de eerste luisterbeurt hoorbaar en vooral het avontuurlijke karakter is heerlijk. Het is prachtig hoe ongewone songstructuren en mystieke klanken met overtuiging tot een dynamisch geheel worden gesmeden.

Wow! Omver geblazen de eerste paar keer dat ik dit album luisterde. Was alleen opzoek naar een impressie zodat ik wist wat ik als voorprogramma van Leprous kon verwachten. Momenteel kijk ik meer uit naar deze band dan naar Headliner.

Muziekaal zit het geweldig in elkaar. Ik houd van instrumentale muziek, maar mis toch vaak iets. Dit is de eerste keer dat dit niet het geval is. Enige minpuntje is denk ik het nummer Mob Mentality. Er is zelfs een official video van dit nummer, maar ik vind de vocals een tikkie irritant en er zitten weinig hoogtepunten in. Favorieten na enkele luisterbeurten zijn ik de opener en de afsluiter.

Zelfde aanleiding als Pieter vO en (bijna) helemaal mee eens. Leprous en Earthside zijn niet echt met elkaar te vergelijken maar inderdaad Mob.. niet zo interessant.

Krachtig en indrukwekkend, maar op veel momenten ook teveel van hetzelfde, te massief-metal en te vaak dichtgemetseld voor mij, alsof Thrice een duik in de progmetal heeft genomen en nummers van acht minuten is gaan componeren. Over de instrumentale vaardigheden van de bandleden verder geen kwaad woord, en de ambitie van deze plaat is te prijzen, maar de uitwerking is te overdadig en gaat mij daardoor tegenstaan. Uitzonderingen zijn Entering the light, dat klinkt als een sfeervol themamuziekje voor een spannende jaren-zestig-televisieserie zoals gespeeld door Alan Parsons, en het openingsnummer, voor mij het absolute hoogtepunt dat wèl de volle speelduur blijft boeien en in z'n eentje een volle ster waard is.

Kom ik via het mooie album van David Maxim Micic terecht bij een wederom zeer interessant album van de formatie Earthside. Nooit van gehoord, dus lang leve de aanbevelingen als je de Spotify 'Radio On Demand' weer even inschakelt.

A Dream in Static is een spectaculaire luistertrip, dat bovendien muzikaal erg fraai in elkaar steekt. De theatrale zang zou een minpuntje kunnen zijn, maar omdat het niet zo overheersend aanwezig is, kan ik er goed mee leven!

Dankzij de progladder dit albums eens aan een luisterbeurt onderworpen. Muzikaal kiezen ze voor de moderne cleane progmetal klinkend geluid. Heerlijk zuiver met hier en daar een vleugje rauwheid om het interessant te houden. Precies de goede verhouding om niet in de vergetelheid te raken, maar te weinig om echt boven de rest uit te steken.

De kracht zit hem voor mij voornamelijk in de enkele gastzangers die het geheel net even een niveautje omhoog weten te halen.

Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse metalband. De overwegend instrumentale progressieve metal zit sfeervol en meeslepend in elkaar, met hier en daar een gastzanger voor de broodnodige afwisseling. Die zangpartijen zijn overigens niet het sterkste punt van het album; slechts op Crate (met Björn Strid van Soilwork) vallen alle puzzelstukjes in elkaar. In de instrumentale passages weet de band gelukkig wel voortdurend te overtuigen, met vooral in de tweede helft van het album een reeks fraaie en lekker zware tracks.

Met terugwerkende kracht een halfje omhoog. Deze muziek bevalt mij wel: stevig, progressief en heel gelaagd met allerlei stijlen als vanzelfsprekend door elkaar gemixt. Op hun volgende album zetten ze wat dat betreft nog een tandje bij.

Live gezien in Den Bosch als 1e voorprogramma van Leprous. ( 2e was Voyager)Was in 2016. 150 man in zaal. Was toen al onder indruk van de wijze waarop ze de nummers brachten. Prachtig album